Φωνή βοώντος εν τη ερήμω

Ολοι πλέον καταλαβαίνουμε ότι έχουμε μπει σε προεκλογική περίοδο. Κανείς δεν ξέρει αν αυτή η περίοδος θα είναι μακρά ή βραχεία. Αυτό θα το δείξουν τα σημεία των καιρών και φυσικά οι δημοσκοπήσεις· αυτό το ύπουλο μέσο προπαγάνδας και χειραγώγησης το οποίο αποφασίζει πριν από εμάς για μας. Οπως κάθε προεκλογική περίοδος έτσι και η παρούσα θα είναι μiα διαδικασία πλειοδοσίας στο δημοπρατήριο όχι μόνο υποσχέσεων που χαϊδεύουν τα αυτιά των αφελών πολιτών, αλλά και κινδυνολογιών εθνικ(ιστικ)ού περιεχομένου. Τις υποσχέσεις τιετας αναμένουμε ως κάτι το φυσιολογικό και συνηθισμένο από κόμματα τα περισσότερα των οποίων έχουν δομηθεί στο σύστημα της παροχολογικής αμετροέπειας. Αυτό όμως του οποίου δεν μπορούμε να προβλέψουμε τις συνέπειές του, ειδικά στη χώρα της οποίας το εκλογικό σώμα χαρακτηρίζεται από ανυπαρξία κριτικής πολιτικής σκέψης, είναι η κινδυνολογία.

Φυσικά όλοι καταλαβαίνουμε για ποια κινδυνολογία μιλάμε. Αυτήν που αναφέρεται στη δημιουργία ανησυχίας στον λαό για τις προθέσεις του προαιώνιου εχθρού, του «Τούρκου» όπως αρέσει να λένε τη γείτονα χώρα οι σε βάρος της ξιφουλκούντες υπερπατριώτες Ελληνες. Να διευκρινίσουμε στο σημείο αυτό ότι είναι άλλο πράγμα η κινδυνολογία και άλλο ο κίνδυνος. Και σαφώς υπάρχει κίνδυνος από τη στάση απέναντι στην Ελλάδα της Τουρκίας η οποία από τη γέννησή της ως κράτος ελέγχεται από ένα βαθιά μιλιταριστικό και αυταρχικό καθεστώς είτε αυτό έχει θρησκευτικό είτε κοσμικό χαρακτήρα. Η διαφορά μεταξύ της κινδυνολογίας και του κινδύνου είναι ότι η κινδυνολογία είναι μέρος της ατζέντας κάποιων οι οποίοι, ασχέτως του κινδύνου, σκοπεύουν να αποκτήσουν οφέλη από αυτή, σε αντίθεση με τον κίνδυνο του οποίου η γνώση και η σωστή αξιολόγησή του αποτελούν τα βασικά εργαλεία διαχείρισης κρίσεων.

Αυτό που κανείς δεν έχει ακόμα αντιληφθεί, είναι το γεγονός ότι η Τουρκία εδώ και αρκετά χρόνια έχει κατανοήσει πρώτα τον κίνδυνο που την απειλεί ή τον τρόπο που θα τον εκμεταλλευτεί και μετά χρησιμοποιεί την προπαγάνδα, την επιθετικότητα και την κινδυνολογία, την οποία εντάσσει στο πλαίσιο της προετοιμασίας της πρωτίστως στο διπλωματικό πεδίο, στο οποίο είναι ικανότατη, αλλά και στο επιχειρησιακό, την αιχμή του οποίου έχουμε νιώσει οδυνηρά ως ελληνισμός. Εμείς μέχρι στιγμής πράττουμε το αντίθετο. Κινδυνολογούμε έχοντας άγνοια κινδύνου. Στο διπλωματικό πεδίο βασιζόμαστε στον ξένο παράγοντα (ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ενωση, Ισραήλ) χωρίς να έχουμε ένα συγκεκριμένο σχέδιο κινητοποίησης αυτού του παράγοντα, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουμε να πέσουμε εμείς στην «παγίδα του Θουκυδίδη» που ευφυώς έχει στήσει σε βάρος μας η Τουρκία.

Ακόμα και σήμερα πιστεύουμε ότι εμείς έχουμε φτιάξει αυτήν την παγίδα σε βάρος της Τουρκίας απομονώνοντάς την από τον υπόλοιπο κόσμο λόγω της «στρατηγικής» συμμαχίας Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ. Αγνοούμε όμως το γεγονός ότι το Ισραήλ δεν συμμάχησε μαζί μας επειδή συμμερίζεται τα δίκαια αιτήματά μας, αλλά για έναν και μόνο λόγο: η Ελλάδα να αποτελέσει έναν παράγοντα μόχλευσης στρατιωτικής απειλής στο μαλακό νοτιοδυτικό υπογάστριο της Τουρκίας ώστε να αποτρέψει τα επεκτατικά σχέδιά της στις άλλοτε κτήσεις της στη Μέση Ανατολή. Σε περιοχές δηλαδή τις οποίες το Ισραήλ διεκδικεί και επιθυμεί διακαώς να προσαρτήσει στο δικό του βιβλικό – σιωνιστικό imperium. Στο σημείο αυτό το ευφυές διπλωματικό επιτελείο της Τουρκίας, η οποία διατηρεί σαφώς εχθρική στάση απέναντι στο Ισραήλ, έχει έτοιμη την κίνηση «ματ» και αναμένει.

Αν η ταπεινή μου γνώμη λέει κάτι σε κάποιους, φρονώ ότι στο άμεσο μέλλον, όταν οι συνέπειες της αποτρόπαιης συμπεριφοράς του Ισραήλ οδηγήσουν αναγκαστικά τη διεθνή κοινότητα στην αναθεώρηση της στάσης της απέναντί του (εξέλιξη την οποία όσοι αρέσκονται να μελετούν τον Θουκυδίδη και τα λεγόμενά του περί της έννοιας της Υβρεως προβλέπουν), το Ισραήλ θα υποστεί μια ιστορική τιμωρία. Οι Νετανιάχου, οι Μπεν Γκβιρ και οι υπόλοιποι εγκληματίες πολέμου και πρόξενοι γενοκτονιών θα βρεθούν στο εδώλιο όχι μόνο της Ιστορίας, στο οποίο ήδη βρίσκονται, αλλά και του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Και τότε ο ξένος παράγοντας θα κάνει μια απλή αυτοκριτική και θα πει κάναμε λάθος, δικάστε τους, ενώ την ίδια στιγμή κάποιοι δορυφόροι και στρατηγικοί σύμμαχοι του κράτους «έχω δικαίωμα να υπάρχω όπως εγώ γουστάρω» απορημένοι θα κοιτούν με ψεύτικα δάκρυα και κατάρες τα τουρκικά αλιευτικά, τις φρεγάτες και τις ακταιωρούς να βολτάρουν στα θαλάσσια πάρκα τους.

Ολα αυτά φυσικά μπορούν να αποφευχθούν με βάση μια συνετή πολιτική αντίληψης του κινδύνου, επανασχεδιασμού της εξωτερικής πολιτικής εκ βάθρων, λήψη ρηξικέλευθων αποφάσεων και ανασύσταση ουσιαστικών και χρήσιμων συμμαχιών, αλλιώς όσα είπαμε δεν είναι τίποτε άλλο παρά «φωνή βοώντος εν τη ερήμω».