Ενα, δύο, τρία, πολλά ΚΚΕ

Για να μην παρεξηγηθώ και για να μην εισπράξω δηλητηριώδη σχόλια, σπεύδω να διευκρινίσω ότι ένα είναι το ΚΚΕ. Κράτησε τον τίτλο του, τα σύμβολά του, τις ιστορικές ρίζες του όταν ήταν στην παρανομία, μετά τον Εμφύλιο και αντιμετώπισε αποτελεσματικά όσα πολιτικά σχήματα πήραν τον τίτλο του προσθέτοντας κάποιες λέξεις για να ξεχωρίσουν, όπως π.χ. το ΚΚΕ εσωτερικού που δεν υπάρχει και τα ΚΚΕ μ-λ, Μ-Λ ΚΚΕ που υπάρχουν αλλά κινούνται στο περιθώριο της ευρύτερης κομμουνιστικής Αριστεράς. Μιλάω για τα πολλά μικρά ΚΚΕ αναφερόμενος στη γραμμή των συμμαχιών του ΚΚΕ που την έχουν υιοθετήσει και άλλα σχήματα.

Η γραμμή των συμμαχιών του ΚΚΕ από το 1991 και μετά κωδικοποιείται στη φράση «πέντε κόμματα, δύο πολιτικές» που έλεγε όταν στη Βουλή είχαμε πέντε κόμματα. Δηλαδή τα τέσσερα κόμματα έχουν μία πολιτική, την ίδια, με λίγες παραλλαγές και μικρές διαφορές στις λεπτομέρειες, είναι νεροκουβαλητές του συστήματος και το πέμπτο, το ΚΚΕ, βρίσκεται στον αντίποδα. Αγεφύρωτο το χάσμα. Δεν υπάρχει περιθώριο για συνεννόηση. Προς ενίσχυση της επιχειρηματολογίας του έδειχνε τις κακές επιδόσεις άλλων κομμουνιστικών κομμάτων που μπήκαν στον πειρασμό να συνεργαστούν ή που μεταμφιέστηκαν αλλάζοντας όνομα και εγκαταλείποντας τα ιερά και τα όσιά τους. Συρρίκνωση ή εξαφάνιση ήταν το αποτέλεσμα.

Πρέπει όμως να πούμε ότι στο μακρινό παρελθόν το ΚΚΕ δεν είχε πρόβλημα να κάνει συμμαχίες με αστικές πολιτικές δυνάμεις. Τηλεγραφικά: Το σύμφωνο Σκλάβαινα-Σοφούλη το 1936. Η δημιουργία του ΕΑΜ στην Κατοχή. Η συνεργασία της ΕΔΑ με την Ενωση Κέντρου μετεμφυλιακά. Μετά τις εκλογές του 1963 η ΕΔΑ έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου, ανεξάρτητα αν αυτός πήγε ξανά σε εκλογές, προφανώς γιατί πιέστηκε από την αμερικανική πρεσβεία, το παλάτι, τον στρατό, το εκδοτικό κατεστημένο και την ολιγαρχία της εποχής. Συμμετοχή στην κυβέρνηση Τζαννετάκη με τον ενιαίο Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου, βασικό τμήμα του οποίου και το πιο ισχυρό ήταν το ΚΚΕ. Από το 1991 και μετά το ΚΚΕ έγινε ανελαστικό στο συγκεκριμένο πεδίο σε απόλυτο βαθμό. Διασπάστηκε στο 13ο Συνέδριό του και στη συνέχεια επειδή είχε καεί στον χυλό, φυσούσε και το γιαούρτι.

Από τότε και μετά απορρίπτει μετά βδελυγμίας κάθε πρόταση για διάλογο με άλλα κόμματα και κάθε ιδέα για συμμετοχή σε κυβερνήσεις συνεργασίας. Παρόμοια προσέγγιση στο επίμαχο θέμα έχουμε και από άλλα κόμματα στην παρούσα φάση. Λένε κατηγορηματικά «όχι» στις εκλογικές συνεργασίες ή βάζουν τέτοιους όρους που αποκλείουν οποιαδήποτε συνεννόηση. Αν και μικρού βεληνεκούς κόμματα, αν και είναι πολύ πιθανό να μην πιάσουν το όριο για είσοδο στη Βουλή, συμπεριφέρονται ηγεμονικά λες και είναι σε θέση ισχύος. Η αλαζονεία του ισχυρού είναι ενοχλητική, η αλαζονεία του μικρού προκαλεί ειρωνικά σχόλια.

Σήμερα τι έχουμε για το ζήτημα των συνεργασιών στην πέραν της Δεξιάς περιοχή: Στον χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς το κάθε κόμμα στον δικό του μοναχικό δρόμο. Για το ΚΚΕ τα είπαμε. Το ΠΑΣΟΚ με απόφαση του συνεδρίου του λέει «όχι» στη συμπόρευση με τη Νέα Δημοκρατία. Αποκαλεί τον Τσίπρα Δούρειο Ιππο του Μητσοτάκη και την ΕΛΑΣ ανώνυμη εταιρεία με μετόχους τα μέλη της διαπλοκής.

Ο επικεφαλής της ΕΛΑΣ αποφεύγει να πει με ποιους θα συνεργαστεί αν το κόμμα του τερματίσει πρώτο. Ο Γιάνης Βαρουφάκης υποστηρίζει ότι τα κόμματα της Κεντροαριστεράς θα ξεμπροστιαστούν γιατί δεν θέλουν να στενοχωρήσουν την ολιγαρχία, τους διαπλεκόμενους και τους κληρονόμους. Ισχυρίζεται ότι ο Τσίπρας έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του στην ολιγαρχία. Λέει «όχι» στον ΣΥΡΙΖΑ, θέλει συζητήσεις με στελέχη της Νέας Αριστεράς, όχι όμως με αυτούς που υπέγραψαν και εφάρμοσαν μνημόνια.

Ο γραμματέας της Νέας Αριστεράς Γαβριήλ Σακελλαρίδης μιλάει για χαοτική απόσταση που τον χωρίζει από τον Αλέξη Τσίπρα, λέει ότι δεν απορρίπτει τον διάλογο με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά παραμένει ανοιχτό το ζήτημα των συλλογικών ευθυνών για την πορεία του κόμματος από το 2012 και μετά και δείχνει διαθέσιμος για συζήτηση με το ΜέΡΑ 25 εφόσον όμως μπει σε δεύτερο πλάνο το παρελθόν, το οποίο για τον κ. Βαρουφάκη είναι σταθερά σε πρώτο πλάνο. Μπερδευτήκατε; Λογικό. Ο μόνος που έχει λόγους να χαίρεται είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης.