Δούλοι, ράθυμοι κ.ο.κ.

«Οι σημερινοί άνθρωποι, όμως, μοιάζουμε σαν από παιδιά να διδαχτήκαμε τη δουλεία που μας ταιριάζει, και μόνο που δεν μας σπαργάνωσαν, εξ απαλών ακόμη φρονημάτων, με τις ίδιες ταπεινές συνήθειες και ασχολίες, έτσι που δεν έχουμε γευτεί το ωραιότερο και γονιμότερο νάμα των λόγων, θέλω να πω: την ελευθερία· για τούτο το μόνο που γινόμαστε εν τέλει, είναι μεγαλοφυείς κόλακες».

Επίσης: «Αυτό που καταστρέφει τελείως τους σημερινούς χαρακτήρες είναι η ραθυμία, στην οποία όλοι, πλην ολίγων, εγκαταβιούμε, και άλλος λόγος για να κοπιάσουμε ή να αναλάβουμε κάποιο ζήτημα δεν υπάρχει εκτός από τον έπαινο και την ηδονή».

Για δες: δούλοι, ράθυμοι, κόλακες, με άλλα λόγια χειροκροτητές της αδαημοσύνης μας, της ανεμελιάς μας για ό,τι θα έπρεπε να αγωνιούμε και να αγωνιζόμαστε, για τη βελτίωση, διάβολε, της ζωούλας μας. Και μάλιστα εξ απαλών φρονημάτων, (από την εποχή που οι ιδέες μας ήταν εύπλαστες· από τη νεαρή, πνευματικά, ηλικία) –κατά το εξ απαλών ονύχων (από τη βρεφική ηλικία).

Μην ανατρέξει κανείς στον Σοπενάουερ, στον Νίτσε ή στον Εμίλ Σιοράν, όχι· αρκεί να διαβάσει το «Περί ύψους» του Λογγίνου, γραμμένο –λένε οι φιλόλογοι– τον πρώτο, περίπου, μ.Χ. αιώνα. Ολες οι εποχές (οι άνθρωποι) είναι ίδιες· βουτηγμένες και φυλακισμένες οι κοινωνίες στη δίνη του φόβου, της ανασφάλειας, της δουλοφροσύνης, της οκνηρίας. Εάν όντως υπήρχαν κοινωνίες, δεν θα διαδραματίζονταν όλα αυτά τα αίσχη και η βιαιότητα στα οποία προβαίνουν οι εξουσίες προκειμένου να υποτάσσουν τις μάζες –ή μήπως έπρεπε να πούμε κοινωνίες; Δεν θα υπήρχαν Μητσοτάκηδες και Αδώνιδες και Βορίδηδες και όλος αυτός ο κυβερνητικός, πανάθλιος ακροδεξιός εσμός. Θα πει κανείς ότι έτσι ήταν πάντα. Ισως. Ισως όμως και όχι, διότι μικρές σπίθες αντίστασης πάντα έφεγγαν, ασχέτως με την κατάληξη των πυρκαγιών που προκάλεσαν. Ε, σε αυτές τις σπίθες στρέφουν τις ελπίδες τους οι ολίγοι του Λογγίνου, μπας και ιδωθεί κάποια άσπρη μέρα μέσα σε αυτό το σκότος της απάτης, της διαφθοράς, της αλαζονείας, του υπέρτατου κυνισμού.

Ας τους αφήσουμε στο ισχνό αφήγημά τους ότι δήθεν έχουν μειώσει φόρους, έχουν φέρει επενδύσεις, έχουν αυξήσει μισθούς τάχα και συντάξεις· όλα αυτά είναι πομφόλυγες, φούμαρα που δεν ανταποκρίνονται στην εκτίναξη της ακρίβειας. Η μόνη επένδυση που πράγματι μπορούν να κάνουν είναι η εκποίηση των αρχαιολογικών μνημείων και η παράδοση άνευ όρων στους εισβολείς, όπως διακήρυξε (!) ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας –ανάθεμα αν θυμάται κανένας ποιος είναι ο πρώτος πολίτης της χώρας, ο οποίος με μεγαλοπρεπές ύφος τόνισε ότι είναι καλύτερα να παραδίδουμε την πόλη ή τη χώρα στον εισβολέα, γιατί έτσι δεν θα έχουμε σφαγές ή ξέρω γω τι άλλο εννοούσε ο θλιβερός αυτός Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας. Ελα που οι αντιδράσεις είναι ελάχιστες. Και αυτό γιατί την ίδια γνώμη έχουν και οι νεοϊστορικοί μας, τινές των φιλολόγων και άλλοι δουλόφρονες δημοσιολόγοι της κακιάς ώρας, βεβαίως. Δικαίωμά τους, ασφαλώς, αλλά όχι όταν είναι δημόσια τάχα πρόσωπα και συντελεστές (διαμορφωτές;) της ιστορικής πορείας μιας χώρας. Δειλοί και άβουλοι (;) αντάμα, τι να πρωτοκρίνεις…

Δούλοι, ράθυμοι, κόλακες…

gstamatopoulos@efsyn.gr