Χορτάσαμε «θα», χωνέψαμε ψέματα

Το 2000 ο μικτός κατώτατος μισθός αντιστοιχούσε σε περίπου 1.100 φραντζόλες ψωμί τον μήνα. Το 2026, με τον κατώτατο μισθό κάποιος παίρνει περίπου 800 φραντζόλες. Μας λείπουν, δηλαδή, περί τις 300 φραντζόλες, κι αυτό για να γυρίσουμε 26 χρόνια πίσω. Και μη σκεφτεί κάποιος πονηρός να πει «πες μας πόσες παίρναμε το 2019»; Το 2019 παίρναμε κάπου 812 φραντζόλες, με πολύ μικρότερο ονομαστικό μισθό.

Ετσι, το κρίσιμο ερώτημα πριν από τις εθνικές εκλογές είναι το εξής: Ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να δώσει τις φραντζόλες που λείπουν στον εργαζόμενο με τις κατώτατες αποδοχές; Θέλει να το κάνει; Είναι σε θέση και έχει την πρόθεση να αυξήσει αυτές τις «φραντζόλες»;

Γενικές αναφορές στην ενίσχυση του εισοδήματος έχουμε δει. Αλλά τώρα, λίγο πριν από τη ΔΕΘ, είναι περισσότερες οι δικαιολογίες από τα έργα και οι υποσχέσεις από τις πράξεις. «Θα» αυξηθεί ο κατώτατος μισθός. «Θα» πολλαπλασιαστούν οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας. «Θα» βελτιωθεί το ΕΣΥ. «Θα» αυξηθούν οι συντάξεις. (Μήπως και τα όρια ηλικίας;). «Θα» μειωθεί η φορολόγηση. «Θα» αυξηθούν οι θέσεις εργασίας. «Θα» αυξηθεί η αγοραστική δύναμη. Από ένα «θα» για κάθε πικραμένο.

Ο σημερινός πρωθυπουργός κατά τα λεγόμενά του βελτιώνει διαρκώς την οικονομία της χώρας, αλλά στο διά ταύτα χαντακώνει την «οικονομία» των νοικοκυριών και των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Την ώρα που πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις βλέπουν κλειστές τις πόρτες των τραπεζών για μια σωτήρια δανειοδότηση, οι μεγάλες επιχειρήσεις ευημερούν «στην υγειά των κορόιδων».

Το 2025, οι 143 εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες που δημοσίευσαν αποτελέσματα κατέγραψαν καθαρά κέρδη 12,1 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά 4,4% σε σχέση με τη χρήση του 2024. Και να σημειωθεί ότι το 2024 ήταν η καλύτερη χρήση όλων των εποχών. Τα υποφορολογούμενα μερίσματα επίσης αυξήθηκαν, σε 6,1 δισ. ευρώ. Αν σε αυτά τα κέρδη έχει συμβάλει και η κυβερνητική πολιτική, της αξίζει ένα μπράβο. Από αυτούς που κέρδισαν όμως, όχι από την πλειονότητα των ψηφοφόρων.

Γιατί το 2025 δεν ήταν εξίσου καλή χρονιά για τα νοικοκυριά. Το αντίθετο. Το κατά κεφαλήν ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) σε μονάδες αγοραστικής δύναμης (ΜΑΔ) έδειξε την Ελλάδα στον πάτο της Ε.Ε. Με μέσο όρο το 100, Ελλάδα και Βουλγαρία ήταν στο 68, χαμηλότερα από όλες τις άλλες χώρες-μέλη. Στο Λουξεμβούργο ήταν 239. Και υπάρχουν ακόμα πολλά στατιστικά στοιχεία που καταδεικνύουν το ίδιο συμπέρασμα, χαμηλός μέσος μισθός, χαμηλή αγοραστική δύναμη των εργαζομένων, αυξημένες δαπάνες για στέγαση, σίτιση.

Βεβαίως, η κυβέρνηση έχει απαντήσεις για τις αιτίες αυτής της εικόνας. Είναι η εισαγόμενη ακρίβεια. Είναι οι εξωγενείς κρίσεις. Είναι η κλιματική κρίση. Είναι η «κακιά στιγμή». Είναι ο… ΣΥΡΙΖΑ του 2015-2019. Για όλα φταίει κάτι ή κάποιος άλλος. Αλλά το αποτέλεσμα είναι ξεκάθαρο: οι οικονομικές ανισότητες διευρύνονται, ενώ τα οφέλη της ανάπτυξης δεν φτάνουν στην κοινωνία.

Επομένως, μιλάμε για οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, για αισχροκέρδεια, για καρτελοποίηση της οικονομίας, για απευθείας αναθέσεις που έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο όριο, καθώς την τελευταία εξαετία δόθηκαν 12 δισ. σε απευθείας αναθέσεις και 8 δισ. σε αναθέσεις κατόπιν διαγωνισμού με μονάχα έναν συμμετέχοντα. Μιλάμε για γαλάζια σκάνδαλα διαφθοράς όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ, για ρεμούλες και για μια ταξική, νεοφιλελεύθερη, δεξιά πολιτική που αναγορεύει την αγορά σε κύριο ρυθμιστή των πάντων και εχθρεύεται κάθε τι δημόσιο.

Αυτή η δεξιά κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, που έχει βεβαρημένο πολιτικό μητρώο σε ό,τι αφορά το κράτος δικαίου, τις συγκαλύψεις, το σκάνδαλο παρακολουθήσεων και τις θεσμικές παρεκκλίσεις που πληγώνουν τη δημοκρατία μας και τη Δικαιοσύνη, λειτούργησε όλα τα χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία με απόλυτους όρους υπέρ των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Το καμαρώνει μάλιστα. Με τη διαφορά ότι αυτή η κυβέρνηση-ψευτράκος, ψευταράς ακριβέστερα, δηλώνει ότι τα δισεκατομμύρια που κερδίζουν οι μεγάλες επιχειρήσεις είναι και η εγγύηση της ευημερίας των εργαζομένων.

Λοιπόν, για όποιον δεν το έχει καταλάβει ακόμα, δεν είναι έτσι.

Εγγύηση είναι το καλύτερο μεροκάματο, τα εργασιακά δικαιώματα, η καλή σύνταξη και οι επαρκείς ασφαλιστικές παροχές. Είναι η στήριξη και η χρηματοδότηση των μικρότερων επιχειρήσεων για να σταθούν στα πόδια τους και να προσφέρουν περισσότερες θέσεις εργασίας και αμοιβές που θα ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες. Είναι το χτύπημα της αισχροκέρδειας και η αντιμετώπιση των καρτέλ στην αγορά, η οποία θα πρέπει να λειτουργεί με όρους fair play. Είναι Υγεία, Πρόνοια και δημόσια Παιδεία που θα υπηρετούν την κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς διακρίσεις, χωρίς κρυφές χρεώσεις, χωρίς ελλείψεις και χωρίς οι λειτουργίες τους να βρίσκονται διαρκώς στο όριο των δυνατοτήτων τους.

Κι αν πει κάποιος ότι όλα αυτά θέλει και μπορεί να τα εξασφαλίσει ο κ. Μητσοτάκης και η Ν.Δ., τότε περνά από τη σφαίρα της πολιτικής σε αυτήν της κωμωδίας.

Στην τελική, η κυβέρνηση χρωστάει ακόμη πάνω – κάτω 300 φραντζόλες ψωμί τον μήνα, πριν ακόμη αρχίσει η συζήτηση για το τι καλύτερο μπορεί και πρέπει να γίνει.