Χαμένες ευκαιρίες

17:23 29/10/2026 - Πηγή: efsyn

Το 1992 οι ΗΠΑ παρενέβησαν ωμά και απροσχημάτιστα και υποχρέωσαν την κυβέρνηση Σαμίρ να προκηρύξει πρόωρες εκλογές τις οποίες κέρδισαν οι Εργατικοί με ηγέτη τον Ράμπιν.

Από τότε και για μία δεκαετία, κάθε εκλογική αναμέτρηση στο Ισραήλ δημιουργούσε αυξημένες προσδοκίες για την εξεύρεση συνολικής λύσης στο Μεσανατολικό.

Η παραπάνω εικόνα φαντάζει σήμερα μακρινό παρελθόν με κυρίαρχες τη στασιμότητα και την ακινησία.

«Πώς να σώσουμε το Ισραήλ παρά την θέλησή του» (How to save Israel in spite of herself) ήταν ο τίτλος του άρθρου του Τζορτζ Μπολ που δημοσιεύθηκε πριν από πενήντα χρόνια στο περιοδικό Foreign Affairs.

O υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ επί προεδρίας Τζόνσον φώτισε τη μεγάλη αντίφαση που υπάρχει ανάμεσα στο πανίσχυρο οπλοστάσιο του Ισραήλ και την έλλειψη μακροπρόθεσμης στρατηγικής.

Τον Ιούνιο του 1967, μετά την ταπεινωτική ήττα του Νάσερ στον Πόλεμο των Εξι Ημερών, η κυβέρνηση των Εργατικών έχασε μια ιστορική ευκαιρία, την επιστροφή των κατεχομένων -Δυτική Οχθη, Σινά και υψίπεδα του Γκολάν- έναντι της αναγνώρισης του Ισραήλ από τα κράτη του Αραβικού Κόσμου.

Την άποψη αυτή είχε και ο ιδρυτής του Ισραήλ, Μπεν Γκουριόν, αλλά δεν εισακούστηκε από τους συντρόφους του.

Αντί να αδράξει την ιστορική ευκαιρία, η κυβέρνηση των Εργατικών εγκαινίασε την κατασκευή οικισμών για εποίκους, μια απόφαση-ωρολογιακή βόμβα σε κάθε προσπάθεια συνολικής επίλυσης του Μεσανατολικού.

Η Ανατολική Ιερουσαλήμ και τα Υψώματα του Γκολάν προσαρτήθηκαν στο Ισραήλ δυσχεραίνοντας ακόμη περισσότερο την αναζήτηση συνολικής λύσης.

Μέχρι τη συνάντηση των Κλίντον, Μπάρακ και Αραφάτ στην Τάμπα στις αρχές του 2001, υπήρχε η προσδοκία και η πεποίθηση ότι η επίλυση του Μεσανατολικού θα άνοιγε τον δρόμο για συνολική περιφερειακή σταθεροποίηση.

Η 11.9.2001 ανέτρεψε τις στρατηγικές προτεραιότητες των ΗΠΑ, με το Ισραήλ να προσαρμόζεται χωρίς δυσκολία.

Οι ΗΠΑ πρώτα θα χάραζαν τον νέο χάρτη της Μέσης Ανατολής και στη συνέχεια θα αναζητούσαν συνολική επίλυση της αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης.

Οταν ο Μπολ διαπίστωνε ότι η ηγεσία του Ισραήλ δεν έχει στρατηγικό ορίζοντα, οι ΗΠΑ έβλεπαν τη Μέση Ανατολή στο πλαίσιο της διπολικής αντιπαράθεσης του Ψυχρού Πολέμου.

Σήμερα ο Νετανιάχου παίζει το παιχνίδι της καθυστέρησης, παρά το ότι ο χρόνος δεν δουλεύει υπέρ του Ισραήλ, ενώ την ίδια στιγμή ο Τραμπ αυτοακυρώνεται και αυτοαναιρείται σε βαθμό που να θυμίζει την αυτόματη γραφή των σουρεαλιστών.

Keywords