«Αξιολογώντας» την ΕΛΑΣ

Πάντως αυτό που έγινε με την ΕΛΑΣ δεν το βλέπουμε και κάθε μέρα. Λίγο μετά την εμφάνισή της να έχει εδραιωθεί στη δεύτερη θέση, να βρίσκεται στις πρώτες γραμμές της δημοσιότητας, να απασχολεί επιτελεία και κυκλώματα, να οδηγεί σε στρατηγικές επιπλοκές και αναθεωρήσεις… Είναι ο Τσίπρας, θα πεις.

Εντάξει, είναι ο Τσίπρας, αλλά τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Ο Τσίπρας δεν ήταν παραιτημένος, τελειωμένος, απομονωμένος, ξεχασμένος, μέχρι τουλάχιστον να εμφανιστεί δυνατά με την «Ιθάκη»; Πώς έγινε και γυρίζει και τον Κυριάκο φοβερίζει; Ποιο κύμα σήκωσε αυτόν και ένα νεογέννητο κόμμα ώς τη δημοσκοπική αξιωματική αντιπολίτευση; Πού πάτησε το εγχείρημα της ΕΛΑΣ και γνωρίζει τόσο σημαντικές αποδόσεις σε τόσο μικρό διάστημα;

Δεν είναι δύσκολη η απάντηση. Ο έμπειρος Τσίπρας συναντήθηκε την κατάλληλη στιγμή και με τον κατάλληλο τρόπο με τις νέες εμπειρίες και το γαμώτο της κοινωνικής πλειοψηφίας. Το χάλι του πολιτικού συστήματος, η έκπτωση των κομμάτων, η επιδημία διαφθοράς, ο κυνισμός μιας εξουσίας που ληστεύει και κοροϊδεύει, η εξαφάνιση της εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη και στους θεσμούς που κρατούν όρθια τη δημοκρατία, η διάλυση της κοινωνικής συνοχής – αυτά ήταν το εφαλτήριο για τη δημοσκοπική εκτίναξη της ΕΛΑΣ. Ο Τσίπρας πιστώνεται ότι είδε σωστά τη στιγμή και την πόρτα που άνοιγε σε μια φρέσκια και φιλόδοξη προσπάθεια. Είναι όμως αυτό που αποκαλούμε αντικειμενική πραγματικότητα που σε μεγάλο βαθμό απογείωσε το κόμμα του.

Η ΕΛΑΣ είναι από την άποψη αυτή μια απάντηση, επιτυχημένη μέχρι στιγμής, στη γενική απαξίωση. Με βασικό συντελεστή τον αρχηγό της, αλλά όχι μόνο αυτόν, έχει κερδίσει ένα πολύ σημαντικό μέρος του εκλογικού σώματος και σίγουρα την πλειοψηφία του κατακερματισμένου προοδευτικού χώρου, από τα πρώτα της βήματα. Ενώ σε αντίθεση με άλλες νεόκοπες προσπάθειες, θεμελιώνει την ύπαρξή της στην προσέλκυση δεκάδων χιλιάδων μελών και ενός αστερισμού νέων στελεχών που, παρά τα αναπόφευκτα λάθη απειρίας, χτίζουν μια φρέσκια εικόνα. Δικτυώνεται παντού, έχει συγκροτήσει εθελοντικές ομάδες εργασίας σε όλους τους τομείς δράσης, καταφέρνει να παρεμβαίνει στα κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα, παρά την απουσία της από τη Βουλή.

Αν όμως για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας η ΕΛΑΣ είναι απάντηση, για ένα ακόμα μεγαλύτερο, ζωτικής σημασίας για την αλλαγή, είναι ακόμα ερώτηση. Ο κόσμος της απογοήτευσης παραμένει καχύποπτος. Η ΕΛΑΣ καλείται να πείσει και ότι θέλει και ότι μπορεί. Να εξουδετερώσει τα διασταυρούμενα πυρά – «αμετανόητος αριστερός» τα μεν, «κρυφοδεξιός» τα δε. Αλλά κυρίως να πείσει ότι διαθέτει την ειλικρίνεια, τα στελέχη, την ωριμότητα, την προγραμματική συνέπεια, τη σύμπνοια, για να κάνει πράξη όσα λέει. Αυτό δεν είναι κατοστάρι, είναι μαραθώνιος. Χωρίς αυτό όμως, χωρίς στέρεη εικόνα συνέπειας, σοβαρότητας και αποτελεσματικότητας, τα περί κυβερνώσας Αριστεράς είναι έπεα πτερόεντα. Κι αυτή την άνοιξη ένας Τσίπρας δεν τη φέρνει. Θέλει συλλογικότητα, σεμνότητα, δουλειά, συχνά άχαρη, από όσους έχουν δημόσια θέση και λόγο. Στο δύσκολο αυτό πεδίο τελικά θα «αξιολογηθούν» από τους πολίτες και η ΕΛΑΣ και τα στελέχη της…