Αντικρίζοντας τις ρωγμές

19:28 7/8/2026 - Πηγή: efsyn

Ανυπάκουο και ατίθασο το μυαλό μου και οι πόρτες του σφήνωσαν, πώς να τις ξεκλειδώσω;

Δεν είμαι γκουρού να το κατευθύνω, μόνο του επεξεργάζεται τα χειρότερα σενάρια.

Ρωγμές, τριχοειδή που τώρα μου φαντάζουν αορτές… τριγμοί, πίνακες ευθυγραμμισμένοι στους τοίχους να γέρνουν κάθε πρωί, κλείνοντάς μου γουστόζικα το μάτι, πόρτες να δυσπνοούν σφηνωμένες μέσα στις κάσες τους, εν μιά νυκτί.

Ένταση, ανησυχία, το σπίτι μου στέλνει μηνύματα;

Ατοπία, παραλογισμός ή κοινή λογική;

Οι εφησυχαστές της κοινοπραξίας ευγενείς, διακριτικοί, δασκαλεμένοι, να περιφέρονται μέσα στους χώρους μου, παραβιάζοντας την ιδιωτικότητά μου, παραχώρηση εκ μέρους μου κι εγώ σιωπή, βλέμματα απορίας, έκπληξη, αβεβαιότητα, αμηχανία, λεκτικές εγγυήσεις, υψηλό επίπεδο μόρφωσης αλλά αντί για σιγή, το παράδοξο, πως στάθηκα άτυχη.

Από τη δική τους μεριά το χαρακτήρισαν αστοχία και εμένα η τύχη μού γύρισε την πλάτη.

Τι είναι ατυχία; Μήπως η εκ μέρους τους άγνοια, μήπως η υπεροψία και ο εγωισμός που κυριάρχησαν και αγνόησαν τις επιστημονικές μελέτες; Ούτε αδαείς, ούτε ανεπαρκείς ήταν, απλά, αδίστακτα και χωρίς αιδώ, με θράσος, στοχοπροσηλωμένοι, προχώρησαν το έργο.

Τα σπίτια μας δεν αυτοτραυματίστηκαν, είναι τα θηράματα μιας ξεδιάντροπης άγρας θηρευτών κέρδους. Είμαστε οι αποδέκτες της αδιαφορίας και της ανευθυνότητας μιας ανθρώπινης παρέμβασης.

Συνήθως παίζω κρυφτό με τις τρεις εγγόνες μου, φέτος δεν θα ’ρθουν, για ευνόητους λόγους, πέντε μήνες παίζω μόνη μου κρυφτό πίσω από τους ραγισμένους τοίχους και τις ξεχαρβαλωμένες πόρτες, με κλειστά τα μάτια και μετρώ, πέντε, δέκα, δεκαπέντε, ΦΤΟΥ και βγαίνω και ψάχνω…

Ψάχνω να βρω το ήθος, τον επαγγελματισμό και την επιστημοσύνη.

Ως άτομο απεχθάνομαι και φοβάμαι τον φόβο και τις φοβίες.

Καθημερινά αναρωτιέμαι, είναι το σπίτι ασφαλές;

Μια φωνή βροντοφωνάζει ΝΑΙ, χρειάζομαι άμεσα ψυχοθεραπεία για τις παράλογες φοβίες μου.

Μια άλλη φωνή μού ψιθυρίζει ΟΧΙ, τότε εγώ κινούμαι με τον φόβο μου δικαιολογημένο, στο πλαίσιο υγιούς αντίδρασης.

Τα κτίριά μας είναι τραυματισμένα, γυμνά, ξεβράκωτα, περιμένουν τη διάγνωση, έχασαν τη δομική τους ακεραιότητα, έγειραν, προσκύνημα στην επιστημοσύνη.

Μη μας αφήσετε αδιά­γνω­στους.

Στοχεύστε στη γρήγορη και ασφαλή επούλωση των πληγών μας για να συνεχίσουμε τις ζωές μας, χωρίς ουλές και μπας κι αυτή τη φορά μας χαμογελάσει η τύχη.

ΦΤΟΥ ξελευθερία.

* Μέλος «Πρωτοβουλίας Κατοίκων Κυψέλης – Ζημιές και Καθιζήσεις από το Μετρό»

Keywords