Ανδρον μοι έννεπε…

Πρέπει να ήταν καλοκαίρι του 2013 που πρωτοπήγαμε, με τη γυναίκα μου, στην Ανδρο για λίγες μέρες. Θυμάμαι μία έκθεση στο λιμάνι, στο Γαύριο, με φωτογραφίες του Ανδρέα Εμπειρίκου -γνωστό σε όσους τον γνωρίζουν το πάθος του, αλλά και οι γνώσεις του στις φωτογραφίες, ισότιμο, αν όχι και ανώτερο αυτού της ποίησης.

Μετά, ήταν, πάλι καλοκαίρι, πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, που κατηφορίζοντας προς το Μπατσί με το smartphone στην κωλότσεπη, εντυπωσιασμένος από κάτι ξερολιθιές, εζήλωσα δόξαν (φωτογραφική) Εμπειρίκου και πήρα να φωτογραφίζω ξερολιθιές με σκοπόν να ενθέσω την καλλίστην εις πονημάτιον Τρίτης Ματιάς, υπό τον τίτλο «Το έπος της ξερολιθιάς», όχι μόνο στην Ανδρο, αλλά στα περισσότερα νησιά μας των Κυκλάδων και, εν γένει, του Αιγαίου. Πλην, αμέλειά μου ασύγγνωστη, λησμόνησα το smartphone εις την τζέπην εν ώρα αξονικής τομογραφίας, πάνε κι οι φωτογραφίες, πήραν οι άνεμοι της Ανδρου και τα μελτέμια και καμιά διακοσαριά τηλέφωνα.

Ξαναπήγα στο ωραίο νησί, για λίγες μέρες, τώρα με το Αγιο Πνεύμα. Ανηφορίσαμε, από το Μπατσί πια στα ορεινά, στο Ανω Απροβάτο. Είχα μεν καινούργιο smartphone, πιο εξελιγμένο, ακόμα και με δυνατότητες που αγνοώ, αλλά πλέον οι Τρίτες Ματιές είναι άνευ φωτογραφίας. Οπότε φωτογράφισα ξημερώματα, πανσελήνους, κύματα, ακρογιαλιές, βράχους, χαράδρες, ρεματιές, μοσχαράκια, γαϊδουράκια, καλλονές σφριγηλές και εύτορνες… Αλλά όλα αυτά τα άφησα στη μνήμη του κινητού και στην κινούμενη, αναπλαστική, φαντασία του αναγνώστη.

Ομως όλα αυτά, που τα αποθήκευσα και υπάρχουν, όχι μόνον αποθηκευμένα, αλλά και σε γεγονότα, είναι μια άλλη Ανδρος. Που ζει ακόμα και με τους παλιούς ρυθμούς και δεν έχει παραδοθεί εξ ολοκλήρου, όπως άλλα νησιά μας, στη βορά του τουριστικού «μολώχ» και των «μπίρι μπίρι», όπως προφέρει φίλη το brb! Διαθέτει ακόμα ένα υποτυπώδες σύστημα αυτού που οι οικονομολόγοι αποκαλούν «μικτή οικονομία» και που κάποιοι, ανόητα ή επί σκοπόν…, το λένε «αγροτοτουρισμό». Μια οικονομία που θεωρώ την καταλληλότερη για την ανάπτυξη, προπαντός τη διατήρηση του πληθυσμού και την προσέλκυση νέων στη νησιωτική μας χώρα.

Εξ όλων αυτών ασφαλώς και συντάσσομαι με άτομα, ομάδες και κινήσεις που αντιτάσσονται στις ανεμογεννήτριες στην Ανδρο και απανταχού της Ελλάδος άνευ όρων και προϋποθέσεων. Διότι μπορεί, όπως υποστηρίζουν οι… γαμβροί (όπως θα έλεγε ο Εμπειρίκος), το «αιολικό δυναμικό» της Ανδρου να είναι, λόγω Κυκλάδων, από τα ισχυρότερα της χώρας (άρα να προσφέρεται προς κερδοσκοπική εκμετάλλευση).

Ομως, για να μιλήσουμε στην ίδια γλώσσα, το περιβαλλοντικό ισοδύναμο που θα χαθεί -ίσως για πάντα- σε περίπτωση που η βόρεια Ανδρος μπει στο «μάτι του κυκλώνα» (κυριολεκτικά!), όπως η νότια Εύβοια, τότε να λέμε: ζήτω που μας σκόρπισε ο άνεμος και μας πήγε στου διαόλου τη μάνα…

«Δεν είναι ανάγκη πλέον να κρυφθώ / Είμαι στην Ανδρο». «Κρατώ στο χέρι μου ένα κογχύλι και λέγω μέσα μου Ανδρος-Υδρούσα. […] Είμαι ταξιδευτής και επιστροφεύς. Φέρνω στην Ανδρο το παιδί μου. Το όνομά του είναι Λεωνίδας. Είναι γερό και πράο. Η ημέρα είναι πανηγυρική. Ο ήλιος λάμπει. Ο αήρ μυρίζει από ανθούς πορτοκαλιάς και λεμονιάς. Το πέλαγος φρικιά. Κορυδαλλοί διασχίζουν τον αιθέρα. Η νήσος αγάλλεται. Η καρδιά μου σκιρτά. Εις την ψυχήν μου τρίζουν και ηχούν βοερά πτερά μεγάλων αρχαγγέλων. Αίφνης από τα σπλάχνα μου ανέρχεται μία φωνή και μέσα σε φως απόλυτον κραυγάζω.: «Ανδρος-Υδρούσα, Χαίρε!». Από την έκδοση «Η Ανδρος του Ανδρέα Εμπειρίκου».