Αυτή είναι η ιστορία πίσω από την εμβληματική φωτογραφία του Γιάννη Μπεχράκη με τον πατέρα – ήρωα

Ο πολυβραβευμένος φωτορεπόρτερ, Γιάννης Μπεχράκης μπορεί να «έφυγε» το περασμένο Σάββατο, ωστόσο οι φωτογραφίες του μένουν εδώ για να μας υπενθυμίζουν ότι η ελπίδα ποτέ δεν πεθαίνει. «Φωτογραφίζω τον πόνο και τη βία αλλά και την ελπίδα. Γιατί πάντα μέσα από αυτές τις φωτογραφίες και από αυτά τα θέματα που κάνω δε πεθαίνει ποτέ η ελπίδα. Πάντα υπάρχει κάποιος άνθρωπος ο οποίος βοηθάει, προσπαθεί, θυσιάζεται και αυτό κρατάει την ελπίδα ζωντανή», είχε πει ο σπουδαίος φωτογράφος.

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές φωτογραφίες της προσφυγικής κρίσης, που έμεινε στην ιστορία και χάρισε, μεταξύ

άλλων, στον Γιάννη Μπεχράκη το βραβείο Πούλιτζερ, απέδειξε ότι υπάρχουν σούπερ ήρωες και ζουν ανάμεσά μας.

Απεικονίζει έναν σύρο πατέρα να κρατά στην αγκαλιά το παιδί του και να περπατάει στη γέφυρα της Ειδομένης, διασχίζοντας τα σύνορα Ελλάδας – Βόρειας Μακεδονίας, τον Σεπτέμβριο του 2015. Βρέχει και το μόνο που τον καλύπτει είναι μια πλαστική σακούλα σκουπιδιών, που κρέμεται στους ώμους του σαν κάπα. Δεν κουβαλάει πράγματα. Έχει μόνο αγκαλιά το κοριτσάκι του και το φιλά προστατευτικά κοιτάζοντας προς την ελευθερία.

Ο ίδιος σε παλαιότερη συνέντευξή του στην «Καθημερινή» (2017) είχε αποκαλύψει τα συναισθήματά του του γι’ αυτήν την φωτογραφία:

«Υπήρξαν πάρα πολλές στιγμές που με συγκίνησαν, που με έκαναν να αισθανθώ κομμάτι του όλου πράγματος. Διότι υπάρχει επίσης κάτι άλλο που δεν ξεχνώ ποτέ. Εγώ, όπως και πάρα πολλοί άλλοι άνθρωποι, έχω μέσα μου αίμα προσφυγικό. Η γιαγιά μου ήταν πρόσφυγας από τη Σμύρνη και μου διηγούνταν τι είχε ζήσει η οικογένειά της. Οπότε καταλαβαίνω πολύ καλά τι περνούν σήμερα οι πρόσφυγες. Μια τέτοια στιγμή, λοιπόν, ήταν στην Ειδομένη τον χειμώνα του 2015, όταν είδα αυτόν τον πατέρα που κουβαλούσε μέσα στη βροχή, για πολλά χιλιόμετρα, την κόρη του. Φορούσε μια αυτοσχέδια κάπα από σκουπιδοσακούλες για να προστατεύεται από τη βροχή. Και κάποια στιγμή, πηγαίνοντας προς αυτό που πίστευε ότι ήταν η ελευθερία και η λύτρωση, έσφιξε την κόρη του δυνατά στην αγκαλιά του και τη φίλησε».

Όπως είχε εξομολογηθεί ο Γιάννης Μπεχράκης, είχε τον πατέρα «να περπατά στη μέση του δρόμου έτσι με μια δύναμη και μια αγάπη, μου φάνηκε τεράστιος, σαν σούπερ ήρωας. Κι επειδή έχω κι εγώ μια κόρη στην ηλικία της δικής του, η σκηνή αυτή με συγκλόνισε. Λέω μάλιστα πολλές φορές χαριτολογώντας ότι με αυτή τη φωτογραφία απέδειξα ότι οι σούπερ ήρωες δεν υπάρχουν μόνο στη φαντασία μας. Υπάρχουν και στη ζωή. Μπορεί να είναι ένας απλός άνθρωπος χωρίς μόρφωση, ένας φτωχός, ένας ζητιάνος, κάποιος που δεν του δίνεις ενδεχομένως καμία σημασία. Έρχεται όμως μια στιγμή που αυτός ο άνθρωπος θα κάνει μια πράξη τόσο δυνατή, που θα σε αφήσει άναυδο με την ομορφιά της».

«Θα ήθελα να ήμουν αυτός ο πατέρας, νομίζω κάθε παιδί θα ήθελε έναν τέτοιο πατέρα. Αυτή η φωτογραφία αποδεικνύει ότι υπάρχουν σούπερ ήρωες. Δεν φοράει κόκκινη κάπα, αλλά μια μαύρη από πλαστική σακούλα σκουπιδιών. Για μένα αντιπροσωπεύει τον οικουμενικό πατέρα και την άνευ όρων αγάπη του πατέρα για την κόρη του», είχε πει σε άλλη του συνέντευξη ο Μπεχράκης.

Αναφορικά με το πώς τραβήχτηκε η φωτογραφία, ο συνεργάτης του Γιάννη Μπεχράκη, Βασίλης Τριανταφύλλου, που ήταν στο πλευρό του επί 30 χρόνια, περιγράφει: «Εκείνο το πρωί φύγαμε από το ξενοδοχείο και ο Γιάννης παραπονιόταν γιατί έβρεχε. Στον δρόμο μας για τα σύνορα είδαμε μια ομάδα προσφύγων και αρχίσαμε να φωτογραφίζουμε. Μετά από κάποια ώρα, του λέω “εντάξει, πάμε”. Μου είπε “όχι, όχι, περίμενε, δεν έχω τη φωτογραφία”. Περίμενα στο αυτοκίνητο όταν κάποια στιγμή επέστρεψε και μου λέει “οκ, έχω την φωτογραφία”. Την έψαχνε αυτή την φωτογραφία».

Μερικές από τις συγκλονιστικές φωτογραφίες του Γιάννη Μπεχράκη:

Keywords
Τυχαία Θέματα