Δεν μας έφταναν τα βάσανά μας...

Τα τελευταία θλιβερά γεγονότα με τις αποκαλύψεις Κασιδιάρη - Μπαλτάκου φανέρωσαν, πέραν των άλλων, ένα μείζον για τη χώρα θέμα. Οτι τελικά ακόμα και τώρα όλα κρέμονται από μια κλωστή και η περίπτωση του «ατυχήματος» μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή από εκεί που δεν το περιμένει κανείς.

Ενας Μπαλτάκος ή κάποιος άλλος απίθανος τύπος μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την παραμονή της κυβέρνησης στην εξουσία, εξαφανίζοντας όλες τις θυσίες του ελληνικού λαού τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Μια εύθραυστη κυβέρνηση το μέλλον της οποίας εξαρτάται από τις ανοησίες κάποιων επικίνδυνα μωροφιλόδοξων της κατηγορίας Παπανδρέου και Κακλαμάνηδων ή μιας άλλης συνομοταξίας, αυτής της τζάμπα μαγκιάς που κάθε τόσο απειλούν πότε με το γάλα, πότε με τον φόρο στους αγρότες κ.λπ.

Αλλά και μια εύθραυστη δημοκρατία που κατάντησε όμηρος των ορέξεων του κάθε ακραίου και λαϊκίστικου στοιχείου που έχει τρυπώσει λάθρα και καμουφλαρισμένα στο πολιτικό σκηνικό.
Ετσι, τη στιγμή που αντικειμενικά η Ελληνική Δημοκρατία για πρώτη φορά ύστερα από τέσσερα χρόνια έφτασε στο σημείο να ακούει από τα πλέον επίσημα χείλη ότι αρχίζουμε σιγά-σιγά να βγαίνουμε από την κρίση, όταν για πρώτη φορά από το Καστελόριζο και εντεύθεν γίνεται λόγος για έξοδο στις αγορές καθώς τα spreads έπεσαν επιτέλους σε ανεκτά επίπεδα, όταν η ελληνική οικονομία μπορεί να μοιράσει έστω και αυτά τα λίγα σε αυτούς που τα έχουν περισσότερη ανάγκη και όταν, τέλος πάντων, βλέπουμε κάποιο φως στην άκρη του τούνελ, έρχονται αυτά τα αξιοθρήνητα γεγονότα και θέτουν σε δοκιμασία τα πάντα. Δεν ξέρω κατά πόσο όλα αυτά είναι τυχαία ή μεθοδευμένα.

Σημασία έχει ότι είναι επικίνδυνα και μας αφορούν όλους. Και μέμφομαι αυτούς που επέλεξαν όλα αυτά τα κατακάθια και τα τοποθέτησαν σε θέσεις-κλειδιά από τις οποίες μπορούν με τις πράξεις, τις ενέργειές τους και τον εν γένει βίο τους να τινάξουν στον αέρα την εθνική προσπάθεια αλλά και τις θυσίες όλων μας.

Γιατί, όπως και να το κάνουμε, τι είναι αυτό που καίει τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού; Τα τσαλίμια του απερίγραπτου Παπανδρέου που, αντί να εξαφανιστεί από το προσκήνιο αφού πρώτα λογοδοτήσει για τις ημέρες και τα έργα του που επιδείνωσαν την κατάσταση της χώρας, επιμένει να διεκδικεί ρόλο και να δοκιμάζει τις αντοχές της εύθραυστης πλειοψηφίας της κυβέρνησης; Ή τα γκανγκστερικά κόλπα του ναζί Κασιδιάρη που παγίδεψε τον ακροδεξιό Μπαλτάκο και εξέθεσε τον πρωθυπουργό, δύο υπουργούς και τη Δικαιοσύνη;
Αυτό που μας καίει όλους είναι πώς θα βγάλουμε το μεροκάματο, πώς θα θρέψουμε την οικογένεια και πώς θα καταφέρουμε να ανταποκριθούμε σε όλες αυτές τις βαρύτατες υποχρεώσεις που μας έχουν επιβληθεί όλα αυτά τα χρόνια στο όνομα της διάσωσης της χώρας.
Υποχρεώσεις και χαράτσια δυσανάλογα με τις αντοχές των περισσότερων από εμάς, αλλά και πολύχρονη καταδίκη για 1,5 εκατομμύριο συμπολίτες μας στην ανεργία, στην ανέχεια και την αναξιοπρέπεια.

Πάνω λοιπόν που μας εμφανίζουν, την ελπίδα έστω, ότι τα δύσκολα πέρασαν και εφεξής δεν μας περιμένουν νέες δυσάρεστες εκπλήξεις και μέτρα (δηλαδή θα πορευτούμε με τα γνωστά...), έρχονται όλοι αυτοί οι προαναφερθέντες που εκπροσωπούν το απόλυτο τίποτα και επιχειρούν να βάλουν ένα νέο μπουρλότο. Και υπαγορεύουν σε κάποιους από εμάς να ασχολούμαστε με τις βρομιές τους και τα σχέδια που έχουν στα αρρωστημένα μυαλά τους.

Ε, όχι. Θα μου επιτρέψετε να πω πως δεν μας αρμόζουν (τουλάχιστον όλους) τέτοιοι ηγέτες και εκπρόσωποι. Αν είναι να μείνει κάτι σωστό μετά την κρίση, ας είναι ο αφανισμός όλων αυτών διαπαντός από τα δημόσια πράγματα. Αρκετά τους πληρώσαμε και αυτούς και τις πράξεις τους.