Τρύπα στο νερό

Είναι λάθος αυτό που λέγεται ότι, τελικά, ο πόλεμος του Τραμπ στον Περσικό Κόλπο δεν άλλαξε τίποτα. Πώς δεν άλλαξε; Πριν από τον πόλεμο, το Ιράν ούτε που τολμούσε να διανοηθεί ότι θα κλείσει τα «F***ing Straits» (τέως Ορμούζ). Προφανώς θα ήθελαν να το κάνουν, ήξεραν όμως ότι αν το έκαναν θα έδιναν την αφορμή στη διεθνή κοινότητα (και όχι μόνο στις ΗΠΑ) να στραφεί εναντίον του ιρανικού καθεστώτος. Θα ήταν μία ενέργεια ανάλογη της κατάληψης του Κουβέιτ από το Ιράκ το 1990. Θα μπορούσε να γίνει η αφορμή ακόμη και για τον σχηματισμό διεθνούς συμμαχίας εναντίον του Ιράν.

Ο πόλεμος που ξεκίνησε με πρωτοβουλία του ο πρόεδρος Τραμπ, με τις προτροπές του Ισραήλ, τους έδωσε και την ευκαιρία και τη δικαιολογία για να το κάνουν πράξη και, όπως φαίνεται, αυτό δεν αλλάζει. Υπάρχουν πράγματα, τα οποία, εφόσον γίνουν, μετά δεν ξεγίνονται και η δυνατότητα του Ιράν να παρεμβαίνει στα Στενά του Φάκιν είναι ένα από αυτά. Το Ιράν ξέρει πια ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να χρησιμοποιήσει αστεία μέσα (ντρόουν, νάρκες, εξοπλισμένες λέμβους) και να προκαλέσει κρίση στη διεθνή οικονομία. Και το χειρότερο; Δεν είναι μόνο οι μουλάδες του Ιράν που το κατάλαβαν αυτό, το κατάλαβε όλος ο κόσμος. Να, λοιπόν, τι άλλαξε μετά από αυτόν πόλεμο. Αν οι μουλάδες είχαν χιούμορ, θα έπρεπε να του στήσουν τον χρυσό ανδριάντα που ονειρεύεται ο Ντόναλντ, γιατί τους χάρισε μια πολύτιμη νίκη.

Ο Τραμπ ξεκίνησε τον πόλεμο για να απαλλαγεί η περιοχή και ο υπόλοιπός κόσμος από τα πυρηνικά του Ιράν. Κατέληξε να διαπραγματεύεται με την ψυχή στο στόμα για το άνοιγμα των Στενών. Επιπλέον, ξόδεψε εκατοντάδες δισεκατομμύρια σε πανάκριβα εξοπλιστικά συστήματα, τα οποία για να αντικατασταθούν με νέα θα χρειαστούν τουλάχιστον έξι με οκτώ μήνες, ενώ ο προϋπολογισμός του υπουργείου Αμυνας εκτοξεύθηκε φέτος στο 1,3 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ενα μέρος των στρατιωτικών υποδομών του Ιράν δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχει αχρηστευθεί από τους βομβαρδισμούς. Σε ποιον βαθμό έχει πληγεί το πρόγραμμα των βαλλιστικών πυραύλων δεν ξέρουμε. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι τα ντρόουν καλά κρατούν, τα ταχύπλοα των Φρουρών της Επανάστασης είναι μια χαρά και έτοιμα να κλείσουν ξανά τα Στενά. Οσο για τις καταστροφές στις πολιτικές υποδομές και τις ανθρώπινες απώλειες, αυτό είναι το τελευταίο που μπορεί να απασχολεί τους μουλάδες. Αυτοί δεν είχαν ενδοιασμό να σκοτώσουν 35.000 αντιφρονούντες διαδηλωτές μέσα σε μία – δύο μέρες, θα τους συγκινήσει η ταλαιπωρία και η ανέχεια των πολιτών;

Η Αμερική του Τραμπ, από την άλλη πλευρά, τι κερδίζει; Ισως μια συμφωνία για τον έλεγχο των πυρηνικών του Ιράν, όχι σαν εκείνη που είχε ο Ομπάμα και την οποία ο Τραμπ κατήγγειλε στην πρώτη θητεία του. Νομίζω θα είναι χειρότερη, αφενός επειδή τώρα οι Αμερικανοί διαπραγματεύονται με ακόμη σκληρότερο καθεστώς και, αφετέρου, επειδή έχει προηγηθεί ο πόλεμος και έχει αποκαλυφθεί πλέον ότι η Αμερική δεν μπορεί να τιθασεύσει το Ιράν διά της βίας. Το 2015, όταν ο Ομπάμα έκανε τη συμφωνία, η απειλή της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος ήταν πραγματική. Από την ώρα όμως που αυτή απειλή έγινε πράξη και δεν έφερε αποτελέσματα, παύει να έχει την ίδια αξία και δεν λειτουργεί πια ως κίνητρο. Συνεπώς, ας μην περιμένουμε θαύματα. Για να είμαστε όμως δίκαιοι και με τον Ντόναλντ, πέτυχε και αυτός έναν από τους στόχους του. Πράγματι κατάφερε την αλλαγή καθεστώτος που επεδίωκε, αυτό να του αναγνωρίσουμε. Μόνο που το νέο καθεστώς είναι ακόμη πιο σκληροπυρηνικό από το προηγούμενο. Ανεξαρτήτως αυτού, πάντως, μετράει για αλλαγή καθεστώτος κι ας μην ήταν η επιθυμητή…

Η Ελενα Ακρίτα πάντα έχει νεύρα, τελευταία όμως έχει ξεπεράσει και τον εαυτό της, λόγω της αβεβαιότητας για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, υποθέτω. Ισως γι’ αυτό τον λόγο έκανε μια οργισμένη ανάρτηση στα σόσιαλ με αφορμή την αναίρεση της αποφυλάκισης του αρχηγού της «17Ν» Αλέκου Γιωτόπουλου. Και επειδή, όπως ήταν φυσικό, υπήρξαν αντιδράσεις, η κ. Ακρίτα επανήλθε δριμύτερη και διέταξε «ημιμαθείς και σκατόψυχοι να επιστρέψουν στο λαγούμι τους». Και εισακούστηκε, γιατί ο Γιωτόπουλος επέστρεψε αμέσως στο λαγούμι του ή, σωστότερα, στο κελί του…