Το τελευταίο τανγκό του Μέσι

Οκτώβριος. Ο μήνας της αθλητικής αποδημίας των μεγάλων σταρ του ποδοσφαίρου. Αθλητές που λάξευσαν μνήμες και συναισθήματα λαών με τα κατορθώματά τους στα γήπεδα και λατρεύτηκαν σαν ημίθεοι, αποχαιρέτησαν το βασίλειό τους στον δέκατο μήνα του χρόνου.

Το «αντίο» του Πελέ στο άθλημα ειπώθηκε την 1η Οκτωβρίου του 1977 στο μυθικό Giants του Νιου Τζέρσεϊ, ενώπιον του τότε προέδρου Τζίμι Κάρτερ, όλων των επιφανών πολιτικών και διασημοτήτων του Χόλιγουντ και φυσικά του μοναδικού Μοχάμεντ Αλι.

Τελευταίες ημέρες του Οκτώβρη (25) του 1997 ήταν όταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα φόρεσε για τελευταία φορά σε επίσημο παιχνίδι το κοντό παντελονάκι σε αγώνα της Μπόκα Τζούνιορς με τη Ρίβερ Πλέιτ.

Την επίσημη ανακοίνωση της αποχώρησής του την έκανε πέντε ημέρες αργότερα, ανήμερα τα 37α γενέθλία του, στις 30 Οκτωβρίου.

Οκτώβρη μήνα ορίστηκε και το «Τελευταίο τανγκό» του Λιονέλ Μέσι με τη φανέλα της Εθνικής Αργεντινής σε ένα κατά τ’ άλλα αδιάφορο φιλικό με την Μπενίν.

Στην πόλη των Καλών Αέρηδων (Μπουένος Αϊρες) και το μυθικό Μονουμεντάλ ο Μέσι θα αναδυθεί στη συλλογική μνήμη των Αργεντινών ως ο άνθρωπος που άγγιξε τον μύθο.

Οι χιλιάδες συμπατριώτες του που θα βρεθούν απόψε στις 8 το βράδυ (2 ξημερώματα Τετάρτης ώρα Ελλάδας) στο «Τελευταίο τανγκό» ουσιαστικά θα εξασφαλίσουν θέση στην Ιστορία, την οποία θα αφήσουν παρακαταθήκη στους επιγόνους τους στα χρόνια που θα έρθουν.

Η ιστορία του Μέσι διαθέτει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που την καθιστούν μοναδική και μεγαλειώδη.

Η σχέση του με την Αλμπισελέστε πέρασε από σαράντα κύματα, από την πρώτη ημέρα όταν οι συμπατριώτες του τον αποκαλούσαν «Leonel Mecci» αγνοώντας το πραγματικό του όνομα, μέχρι την τελευταία που ο Messi έγινε τραγούδι στα χείλη εκατομμυρίων Αργεντινών και όχι μόνο.

Η ποδοσφαιρική του μετανάστευση στη Βαρκελώνη και την Μπαρτσελόνα σε νεαρή ηλικία ουσιαστικά έκοψε τον ομφάλιο λώρο με την πατρίδα. Κανείς από τους προπονητές της Αργεντινής δεν γνώριζε την ύπαρξη του διαμαντιού που έλαμπε στις ακαδημίες των Μπλαουγκράνα.

Οι Ισπανοί άθελά τους άνοιξαν τα μάτια στους Αργεντινούς στο περιθώριο του Παγκοσμίου Κυπέλλου Κ17 στη Φινλανδία, το 2003. Μέλη του προπονητικού επιτελείου της Φούρια Ρόχα είχαν πει τότε στους ομολόγους τους της Αργεντινής πως αν είχαν στην ομάδα τον Μέσι θα είχαν κατακτήσει το τουρνουά.

Η περιέργεια των Αργεντινών για το ταλέντο του Μέσι εντάθηκε όταν πληροφορήθηκαν πως η Ισπανία προσπαθεί να τον ντύσει στα κόκκινα. Η AFA (ομοσπονδία Αργεντινής) ενεργοποιήθηκε και έστειλε πρόσκληση στον 17χρονο τότε Μέσι τον οποίον αποκάλεσε «Leonel Mecci».

Καθόλου παράξενο για τους Αργεντινούς οι οποίοι είχαν κάνει πρωτοσέλιδο (Clarin) τον «Caradona» όταν ο Ντιεγκίτο ήταν κι αυτός στα ποδοσφαιρικά του σπάργανα.

«Ημουν στην Ισπανία, πήγα να τον δω σε έναν αγώνα με την ομάδα νέων της Μπαρτσελόνα και αμέσως κατάλαβα ότι θα ήταν ο παίκτης του μέλλοντος, ότι η ιστορία του θα ήταν παρόμοια με αυτή του Ντιέγκο Μαραντόνα», δήλωσε σε μια εκδήλωση της αργεντίνικης εφημερίδας Olé ο Χοσέ Πέκερμαν, ένας από τους καλύτερους προπονητές της Αργεντινής εκείνη την εποχή που εργαζόταν τότε ως αθλητικός διευθυντής στη Λεγανιές.

Γεμάτος άγχος, μίλησε με τον Ούγκο Τοκάλι, τον φίλο του και προπονητή της εθνικής ομάδας Κ20 της Αργεντινής. «Του είπα ότι έμεινα έκπληκτος, ότι ο Μέσι ήταν το νέο αστέρι του αργεντίνικου ποδοσφαίρου, μια ευλογία, αλλά ότι έπρεπε να βιαστούμε να τον καλέσουμε επειδή τον ήθελε η Ισπανία».

«Ο Τοκάλι μου είπε ότι είχε ήδη έτοιμη την ομάδα για το Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής κάτω των 20 ετών στην Κολομβία.

Του είπα ότι δεν ήταν απαραίτητο να παίξει σε αυτό το τουρνουά, απλώς να παίξει σύντομα ένα φιλικό, με διεθνή διαιτητή, να υπογράψει το ρόστερ, να το στείλει στη FIFA και αυτό ήταν όλο, έτσι η Ισπανία δεν θα μπορούσε να τον καλέσει», πρόσθεσε.

Ο Τοκάλι αποδέχτηκε το αίτημα του Πέκερμαν, αλλά «του έδωσε την ευκαιρία» να πείσει τον τότε πρόεδρο της AFA, Χούλιο Γκροντόνα.

«Είπα στον Ντον Χούλιο να βρει τον αντίπαλο, ότι δεν με ένοιαζε ποιος ήταν και ότι είχα μόνο έναν όρο: ο αγώνας να γίνει στο γήπεδο της Αρχεντίνος Τζούνιορς. Του είπα ότι η ιστορία του Μέσι θα ήταν παρόμοια με του Μαραντόνα».

Εκτός από τα λάθη στα ονόματά τους, Μέσι και Μαραντόνα απέκτησαν κοινό και το γήπεδο στο οποίο έκαναν έφηβοι το ντεμπούτο τους με τα εθνικά χρώματα.

Ο Γκροντόνα κανόνισε δύο φιλικούς αγώνες εναντίον της Παραγουάης, έναν στην Ασουνσιόν και τον άλλον στο Μπουένος Αϊρες, συγκεκριμένα στο στάδιο της Αρχεντίνος Τζούνιορς, την ίδια ομάδα όπου ο Χοσέ Πέκερμαν ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα. Το μόνο που έλειπε ήταν η έγκριση της Μπαρτσελόνα.

Αν και ο καταλανικός σύλλογος ήταν διστακτικός, τελικά συμφώνησε να αφήσει τον Μέσι να φύγει. Εφτασε στο προπονητικό κέντρο της Αλμπισελέστε στην Εζέιζα στις 25 Ιουνίου 2004, μία ημέρα αφότου έκλεισε τα 17 του χρόνια.

Στις 29 Ιουνίου, η Αργεντινή και η Παραγουάη αναμετρήθηκαν στον δεύτερο φιλικό αγώνα, με τους Αργεντινούς να κερδίζουν με 8-0. Ο Μέσι αντικατέστησε τον Εζεκίελ Λαβέτσι στο δεύτερο ημίχρονο, φόρεσε τον αριθμό 17, σκόραρε το έβδομο γκολ και έδωσε την ασίστ στο πέμπτο.

Τελικά, ο Τοκάλι τον συμπεριέλαβε στην ομάδα για το Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής Κ20 στην Κολομβία το 2005 και στη συνέχεια, στο Παγκόσμιο Κύπελλο στην Ολλανδία τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς.

Εκεί όπου γεννήθηκαν οι πρώτες ιστορίες του θρύλου του Μέσι, με την κατάκτηση του τίτλου και την ανάδειξή του σε πρώτο σκόρερ με έξι γκολ, δύο εκ των οποίων πέτυχε στον τελικό.

Δύο μήνες αργότερα, στις 17 Αυγούστου, ο Μέσι έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Αργεντινής, στον πάγκο της οποίας καθόταν πλέον ο Πέκερμαν σε φιλικό παιχνίδι με την Ουγγαρία, στη Βουδαπέστη.

Η παρουσία του στον αγωνιστικό χώρο κράτησε μόλις 43 δευτερόλεπτα λόγω της διάσημης πια αποβολής του από τον Μάρκους Μερκ. Η ποδοσφαιρική του βασιλεία θα διαρκέσει όμως αιώνια.

Οι τρεις χαμένοι τελικοί στο Κόπα Αμέρικα (2007, 2015, 2016), η ήττα στον τελικό του Μουντιάλ το 2014, ο πόνος και τα δάκρυά του, οι εν θερμώ αποφάσεις του να αποχωρήσει από την εθνική ομάδα, μετατράπηκαν σε κινητήρια δύναμη.

Μετά το πέρασμά του από την ατραπό γεύτηκε το νέκταρ δύο Κόπα Αμέρικα (2021, 2024) και ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου (2022) ενώ την καλύτερή του εμφάνιση την κράτησε για το φινάλε, στο έκτο και τελευταίο του Παγκόσμιο Κύπελλο στη Βόρεια Αμερική από το οποίο αποχώρησε με το κεφάλι ψηλά, σαν τους ήρωες των ομηρικών επών.