Το μοναδικό ελληνικό σύστημα

Η συζήτηση για τις κληρώσεις των ελληνικών ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις που έχουν μπροστά τους κράτησε μέρες. Οφείλεται αυτό και στο γεγονός ότι το πρόγραμμα των αγώνων δεν βγήκε αμέσως. Μάθαμε τους αντιπάλους της ΑΕΚ στο Τσάμπιονς Λιγκ, μετά τους αντιπάλους του Ολυμπιακού και του ΟΦΗ στο Europa League και τέλος τους αντιπάλους του ΠΑΟ στο Conference League και μετά τη σειρά που θα τους αντιμετωπίσουν.

Έτσι αρχικά συζητήθηκαν οι ομάδες και η δυναμικότητά τους και μετά το αν και πόσο βολεύει το πότε θα γίνουν τα ματς. Οι πιο μερακλήδες είδαν και πώς διαμορφώνεται το πρόγραμμα βάζοντας στον λογαριασμό και το ελληνικό πρωτάθλημα.

Ολα αυτά είναι ωραία. Αρκεί να μην ξεχνάμε κάτι: ότι και οι τέσσερις ελληνικές ομάδες πρέπει να ανεβάσουν σημαντικά την απόδοσή τους για να σταθούν καλά στις διάφορες league phase. H AEK και ο ΟΦΗ δεν θα βρουν στις διοργανώσεις που θα πάρουν μέρος ομάδες από το πρωτάθλημα της Βουλγαρίας, όπως η Λέφσκι και η ΤΣΣΚΑ. Ο ΠΑΟ για να τα καταφέρει στο Conference League θα πρέπει να κάνει πολύ καλύτερα ματς από αυτά που έκανε με την Πάκσι, την ΤΣΣΚΑ 1948 και τη Χράντετς καλοκαιριάτικα. Κι ο Ολυμπιακός πρέπει να εμφανιστεί στο Europa League με μια ομάδα πολύ καλύτερη από αυτή που είδαμε στα ματς με τη Ναϊμέγκεν.

Είναι ενδιαφέρον πως οι έλληνες ποδοσφαιρόφιλοι θεωρούν την πρόοδο των ομάδων μας κάτι δεδομένο. Πιθανότατα βοηθάει σε αυτό το καλοκαίρι. Οπως καλοκαιριάτικα όλοι πιστεύουν πως για να λυθεί σε μια ομάδα κάθε πρόβλημα χρειάζονται απλά μεταγραφές, έτσι πιστεύουν και πως οι ελληνικές ομάδες θα διορθωθούν προς το καλύτερο περίπου ως διά μαγείας. Αν πεις ότι χωρίς δουλειά δεν γίνεται τίποτα σε κοιτάζουν όλοι απορημένοι…

Το καλό είναι ότι οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις θα ξεκινήσουν αφού ολοκληρωθούν οι μεταγραφές των ομάδων: θα έχουν γλιτώσει οι προπονητές από πονοκέφαλους. Ειδικά εφέτος η επικοινωνιακή διαχείριση αυτού του πράγματος που αποκαλούμε «μεταγραφική περίοδος» φάνηκε πολύ δύσκολη για τις ελληνικές ομάδες. Αν πιστέψουμε όσα γράφονται και όσα κυκλοφορούν στις δυο τελευταίες μέρες των μεταγραφών ο Ολυμπιακός, ο ΠΑΟΚ, η ΑΕΚ και ο ΠΑΟ ψάχνουν όλοι παίκτες – πολλούς παίκτες!

Δεν θα ήταν παράξενο δεδομένου ότι στο φινάλε των μεταγραφών υπάρχουν πάντα ευκαιρίες, αλλά γίνεται παράξενο γιατί όλες αυτές οι ομάδες μεταγραφές έχουν κάνει – και πολλές μάλιστα. Η ΑΕΚ έχει αποκτήσει έξι παίκτες – αναφέρομαι σε όσους προορίζονται για βασικοί κι όχι σε μικρούς που πηγαινοέρχονται. Ο ΠΑΟΚ εννέα. Ο Ολυμπιακός δεκατρείς και αν διαβάσεις όσα λέγονται και γράφονται νομίζεις ότι δεν έχει πάρει ούτε έναν! Κι ο ΠΑΟ, που έδιωξε τον Ράφα Μπενίτεθ γιατί αυτός είπε πως η ομάδα χρειάζεται δέκα μεταγραφές, έχει κάνει έντεκα.

Πώς γίνεται όλες αυτές οι ομάδες συνεχώς να αγοράζουν παίκτες και συνεχώς να διαβάζεις πως χρειάζονται κι άλλους δεν μπορώ να το καταλάβω. Αν πάντως πιστέψουμε όσα κυκλοφορούν ο ΠΑΟΚ πάει για δυο – τρεις παίκτες ακόμα, ο Ολυμπιακός σίγουρα για άλλους δύο, ο ΠΑΟ ψάχνει κι αυτός δύο το λιγότερο και η ΑΕΚ έχει πάντα τα μάτια της ανοιχτά για ευκαιρίες, αν και ο Μάρκο Νίκολιτς είπε πως ο σκοπός δεν είναι να ξοδέψει η ΠΑΕ όλα τα χρήματα που θα πάρει από το Τσάμπιονς Λιγκ σε ένα βράδυ.

Ο Νίκολιτς τουλάχιστον μιλάει – ίσως γιατί η ΑΕΚ του μοιάζει πιο έτοιμη από όλους. Οι άλλοι προπονητές που πρέπει να φτιάξουν νέες ομάδες με τόσους παίκτες δεν λένε το παραμικρό. Κανείς δεν ξέρει τι έχει ζητήσει ο Μεντιλίμπαρ αλλά πολλοί μιλάνε σαν να είναι οι προσωπικοί εξομολογητές του. Κανείς δεν έχει ακούσει τον Αλέσιο Λίσι να μιλάει για τις ανάγκες του ΠΑΟΚ: κάποτε είχε πει ότι περιμένει ένα φορ.

Ο δε Νίστρουπ επαναλαμβάνει πόσο  χαρούμενος είναι στον ΠΑΟ με τη φάτσα του ανθρώπου που ποτέ δεν τον έχουν ρωτήσει για τίποτα. Καλά κάνουν και δεν μιλάνε αφού ό,τι κι αν πουν θα χρησιμοποιηθεί πιθανότατα μελλοντικά εναντίον τους. Αλλά αυτές οι σιωπές μεγαλώνουν τις προσδοκίες των οπαδών και οι ομάδες με αυτές τις προσδοκίες – ειδικά φέτος το καλοκαίρι – για διαφορετικούς λόγους έμπλεξαν πολύ.

Στο μεταξύ, είναι πραγματικά θλιβερό ότι ειδικά φέτος το καλοκαίρι οι μεγάλες ελληνικές ομάδες δεν κατάφεραν να βρουν έλληνες παίκτες – πράγμα που στην αρχή της σεζόν όλες ήθελαν. Ο ΠΑΟΚ έφερε τον Χατζηδιάκο και τον Γιαννούλη, αλλά έχασε τον Κωνσταντέλια που έπαθε ρήξη χιαστών στο ματς της Μπορούσια Ντόρτμουντ με το Αμβούργο στο οποίο σκόραρε κιόλας.

Ο Ολυμπιακός έφερε πίσω τον Φορτούνη, αλλά έχασε τον Τζολάκη που ήθελε να φύγει και στα πρώτα ματς της Χαλ δείχνει και το γιατί. Ο ΠΑΟ πήρε τον Τσάπρα από τον Λεβαδειακό, αλλά αμφιβάλλω αν θα βρει χώρο για αυτόν ο Νίστρουπ: και ο Τεττέη θα δυσκολευτεί. Οι πωλήσεις των ελλήνων παικτών φέρνουν χρήματα, αλλά οι ομάδες μας κάνουν πως δεν το καταλαβαίνουν.

Κοιτούσα από περιέργεια πόσες μεταγραφές έχουν κάνει φέτος το καλοκαίρι οι μεγάλες ομάδες του καιρού μας. Η Παρί ΣΖ απέκτησε δυο παίκτες. Η Αρσεναλ τρεις: τον Μπρούνο Γκιμαράες, τον Ινκαπιέ και τον δικό μας Χρήστο Τζόλη. Η Μπάγερν Μονάχου έναν: τον 19χρονο Ενττιαγέ, που δεν έχει καμία σχέση με τον παίκτη του ΠΑΟΚ. Αντε να δεχτώ ότι αυτές είναι πρωταθλήτριες και δεν χρειάζονται σοβαρές ενισχύσεις.

Η Ρεάλ Μαδρίτης που θέλει τον τίτλο στην Ισπανία απέκτησε πέντε παίκτες: τον Κουκουρέγια, τον Ντούμφρις, τον Επσι, τον Μπερνάντο Σίλβα και τον Ντιομαντέ. Πέντε πρόσθεσε και η Μάντσεστερ Σίτι, που άλλαξε και προπονητή και με τον Μαρέσκα θέλει ένα νέο ξεκίνημα: του πήραν τον Ρούλι, τον Μόνγκα, τον Ντετουρπέ, τον Αντερσον και τον Μπουαντί – οι τρεις πρώτοι προορίζονται για αναπληρωματικοί.

Η Λίβερπουλ πήρε κι αυτή τρεις: τον Εντουακέ, τον Μουνιόθ και τον Ζακέ – όλοι είναι κάτω από 22 χρόνων! Αυτό το σύστημα αγοράζω 7-8 (μπορεί και 12 και 13 παίκτες) κάθε χρόνο το συναντάς μόνο στην Ελλάδα. Μπράβο στους εγχώριους ατζέντηδες για την ικανότητα να πουλάνε. Οχι παίκτες. Ελπίδα και φήμες.