Το κόμμα – πονοκέφαλος

To μεγάλο πρόβλημα του Μεγάρου Μαξίμου σήμερα δεν είναι ούτε η ακρίβεια, ούτε τα ελληνοτουρκικά, ούτε οι εσωκομματικές κόντρες. Το πρόβλημα – πονοκέφαλος δεν είναι άλλο από τον πρόεδρο Αντώνη (Σαμαρά). Και ειδικότερα το «κάνω – δεν κάνω κόμμα» που τους έχει σπάσει τα νεύρα. Κρόσσια τα έχει κάνει. Είναι κι αυτοί οι δημοσιογράφοι οι οποίοι, όπου τους βρίσκουν, το πρώτο που τους ρωτούν είναι για τον Σαμαρά κι αν φοβούνται το κόμμα του, και τέτοια. Κι απαντούν οι υπουργοί, οι υφυπουργοί και οι κάθε λογής αρμόδιοι – αναρμόδιοι, και μετά έρχονται νέες ερωτήσεις, και κάπως έτσι έχουν καταφέρει να αναγάγουν τον πρόεδρο Αντώνη σε κεντρικό πρόσωπο της πολιτικής σκηνής, και οι ίδιοι να φαίνεται ότι τρέχουν πίσω του λαχανιασμένοι. Πάντως, σύντομα, ενημερώνω, θα ησυχάσουν κι αυτοί κι εμείς μαζί τους. Δεν αργεί η ώρα που ο πρόεδρος Αντώνης θα ανακοινώσει την ίδρυση του κόμματος, το οποίο ετοιμάζεται πυρετωδώς. Είναι ίσως θέμα μερικών ημερών, λίγων μάλιστα ημερών, η ανακοίνωση.

Ηδη έχουν ενοικιαστεί γραφεία επί της οδού Σόλωνος, εκεί όπου στεγάζονταν οι Εκδόσεις Λιβάνη, και ο πρόεδρος Αντώνης λέγεται ότι θα κρατήσει για τον εαυτό του το γραφείο που διατηρούσε στον 2ο όροφο του κτιρίου ο αείμνηστος Αντώνης Λιβάνης.

Υπενθυμίζεται σχετικά ότι ο διαχειριστής των εκδόσεων Ηλίας Λιβάνης, ύστερα από μια σύντομη περιδιάβαση στον ΣΥΡΙΖΑ και στο περιβάλλον Τσίπρα, τώρα επανήλθε στις «εργοστασιακές» του ρυθμίσεις, συνυπογράφοντας το κείμενο των «91» για τα εθνικά θέματα, που ουσιαστικά άνοιξε τον δρόμο για το «κόμμα Σαμαρά».

Σε σχέση τώρα με το στελεχιακό δυναμικό, οι πληροφορίες φέρνουν το καινούργιο κόμμα να επανδρώνεται με στελέχη που είτε ακολούθησαν τον πρόεδρο Αντώνη (Σαμαρά) στην ανάληψη της ηγεσίας του κόμματος το 2009, είτε αποτέλεσαν τη «φρουρά» του Κ. Καραμανλή, εκλεγόμενοι για πρώτη φορά το 2004. Ονοματα όπως ο Κ. Μαρκόπουλος, ο Χρ. Ζώης, ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, ο Ακης Γεροντόπουλος, ο Νικ. Νικολόπουλος κ.ά. συν ο εν ενεργεία βουλευτής της ΝουΔου Μίμης Χρυσομάλλης και ο πρώην νεοδημοκράτης Μάριος Σαλμάς βρίσκονται στο επίκεντρο των ζυμώσεων για το νέο κόμμα. Φυσικά, δίπλα του είναι και ο άλλοτε διευθυντής του πολιτικού του γραφείου Κων. Μπούρας, όπως και ο επί χρόνια εκπρόσωπος Τύπου Νίκος Τσιούτσιας. Σημειώνω κάτι που είναι γνωστό σε όλους, ότι ο Χρυσομάλλης είναι προσωπικός (αφοσιωμένος) φίλος του Αντ. Σαμαρά και ότι ο αρχηγός πρόσφατα είχε δειπνήσει στο Παγκράτι με τρεις άλλους βουλευτές της ΝουΔου, τον Μπ. Αθανασίου, τον Γ. Καρασμάνη και τον Θεόφ. Λεονταρίδη.

Το ταξίδι αρχίζει, το καράβι ανοίγει πανιά και ο Θεός βοηθός για όσους έχουν λόγους να (τον) φοβούνται…

Εκείνος που τα έχει πάρει άσχημα με το εγχείρημα Σαμαρά είναι ο Αδωνις, ο οποίος βλέπει στο πλευρό του αρχηγού τον Μάριο Σαλμά και έχει αρρωστήσει. Ειδικά μετά και την «επίσκεψη» του «πολλά βαρύ και όχι» Πολάκη στην εισαγγελία καταπολέμησης της διαφθοράς και την κατάθεση αιτήματος για το άνοιγμα εκ νέου του σκανδάλου της Νovartis εξαιτίας δηλώσεων που έχει κάνει ο Σαλμάς εις βάρος του Αδωνη.

Τούτων δοθέντων, ο Γεωργιάδης βγήκε χθες και επιτέθηκε στον πρόεδρο Σαμαρά με αυτό ακριβώς το αντικείμενο. «Είναι δυνατόν», είπε, «ο Σαμαράς να βάλει τον Σαλμά υποψήφιο, που έχει πει για τη Novartis ότι θα πάει την υπόθεση μέχρι τέλους; Το μόνο που του μένει, αν το κάνει, είναι να βάλει επικεφαλής του (ψηφοδελτίου) Επικρατείας την Τουλουπάκη (την εισαγγελέα που “χειρίστηκε” τη σκευωρία, με τα γνωστά αποτελέσματα)».

Θα του δώσω ένα δίκιο του Αδωνη, διότι πραγματικά ο πρόεδρος Σαμαράς, με την περίπτωση Σαλμά, είναι σε καθαρή θέση offside. Αν χρεώνεις στον πρόεδρο Κυριάκο τον Α’ (ανάμεσα σε όλα όσα του χρεώνεις) ότι σε εξαπάτησε με τη Νovartis διότι σου είχε υποσχεθεί ότι θα τους πάει μέχρι τέλους τους σκευωρούς, πώς γίνεται να συμπεριλάβεις στους συνδυασμούς τον Σαλμά που είχε ενεργό συμμετοχή σε όλο αυτό; Δύο τινά συμβαίνουν: ή είσαι «μεγάλη» καρδιά και συγχωρείς ή σε τυφλώνει το πάθος (για τον Αδωνη) και δεν βλέπεις. Αλλο δεν μπορώ να φανταστώ, εγώ τουλάχιστον…

Υπάρχουν εισαγγελείς και εισαγγελείς σε αυτή τη χώρα. Μπορείς να βρεις μεταξύ τους εισαγγελείς που τιμούν τον όρκο που έχουν δώσει, και άλλους που δεν θα ήθελες να γνωρίζεις καν την ύπαρξή τους για χίλιους λόγους, και ειδικά για τη νομική τους επάρκεια. Ο εισαγγελέας Παναγιώτης Ηλιόπουλος του Μεικτού Ορκωτού Κακουργιοδικείου, που δικάζει τους δύο ψαράδες που σκότωσαν τον ήρωα της αντίστασης Σήφη Βαλυράκη, ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Χτες αγόρευσε στο δικαστήριο και ήταν καταπέλτης για τους δύο ψαράδες. Ζήτησε την ενοχή τους κατά το κατηγορητήριο και δεν δέχτηκε κανένα από τα επιχειρήματα που παρουσίασαν για να δικαιολογηθούν. Τα αποδόμησε ένα ένα και ουσιαστικά έδειξε στο δικαστήριο ποια πρέπει να είναι η απόφασή τους για το στυγερό έγκλημα. Κατά τον κύριο Ηλιόπουλο, το έγκλημα διαπράχθηκε όταν ο ένας από αυτούς χτύπησε με ξύλινο κοντάρι τον πρώην υπουργό, με αποτέλεσμα ο Βαλυράκης να πέσει στη θάλασσα και να πνιγεί. Και στη συνέχεια έφυγαν και τον εγκατέλειψαν αβοήθητο.

Μνημειώδης αγόρευση, είπαν όσοι την παρακολούθησαν. Ας είναι μνημειώδης και η απόφαση, θα προσθέσω από την πλευρά μου, για να βρει δικαίωση η ψυχή ενός τίμιου αγωνιστή της δημοκρατίας.

Εψαχνα χθες, εδώ κι εκεί, να βρω κάπου μια αντίδραση της ΟΛΜΕ, της Ομοσπονδίας των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης, γι’ αυτά τα ντροπιαστικά νέα που ήρθαν με τα αποτελέσματα του διεθνούς διαγωνισμού PISA και δεν βρήκα πουθενά. Ισως μου διέφυγε εμένα ή ίσως την αφήνουν να σιτέψει μερικές ημέρες ακόμη, ώστε όταν την εκδώσουν να μη θυμάται κανείς πια ότι ένας στους δύο έλληνες μαθητές που αποφοιτούν από τα σχολεία της χώρας δεν μπορεί να κάνει απλές μαθηματικές πράξεις μετά την αποφοίτησή του!!! Οτι τα 18χρονα της χώρας δεν είναι σε θέση να κάνουν πολλαπλασιασμό και διαίρεση. Κι ότι τέσσερις στους δέκα μαθητές, επίσης, δεν κατανοούν αυτά που διαβάζουν σε ένα κείμενο!!!

Πρόκειται για παιδιά που δίδαξαν καθηγητές της ΟΛΜΕ, οι οποίοι σκίζονται για τη… «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» και για τους… δοκιμαζόμενους «μετανάστες» από το Αφγανιστάν και την Αφρική, αλλά, όπως αποδεικνύεται, αρκετοί από αυτούς δεν δίνουν δεκάρα να είναι στοιχειωδώς επαρκείς στο σπουδαίο έργο που έχουν αναλάβει – να διδάσκουν τα παιδιά. Και ύστερα από αυτό της PISA καταλαβαίνουμε όλοι πολύ καλά γιατί αρνούνται επί χρόνια τώρα να περάσουν από αξιολόγηση – οι μισοί θα έβγαιναν αγράμματοι. Σαν τους μαθητές τους. Τι ντροπή!

Μια βασανισμένη ψυχή ήταν ο Γιώργος Μαζωνάκης που έφυγε τόσο αναπάντεχα χθες από τη ζωή. Τον γνώριζα καλά και έχω να πω ότι ήταν τόσο ευγενής ως προσωπικότητα και τόσο καλός συνομιλητής, που απορούσες για τις γνώσεις του και τα ενδιαφέροντά του. Καμία σχέση με τη δημόσια εικόνα του. Εφυγε χωρίς να καταφέρει να αποκαταστήσει αυτή την εικόνα, αλλά δεν έχει και καμία σημασία πια. Σημασία έχει ότι άφησε πίσω του ένα πλήθος τραγουδιών που αγαπήθηκαν από τον κόσμο και θα τον αποθεώνουν στο διηνεκές.

Καλό ταξίδι, «παιδί της νύχτας»…