Το δέλεαρ του μπάχαλου

Η ελληνική Αριστερά, κομμουνιστική, ριζοσπαστική, ιδιωτικού δικαίου (στην περίπτωση του κόμματος Τσίπρα και όχι μόνο), ζει ένα τεράστιο ιδεολογικό και πολιτικό αδιέξοδο. Δεν έχει τίποτα να πει για την κοινωνία, τίποτα για το σήμερα και το αύριο της ζωής μας. Δεν έχει τίποτα να πει για την οικονομία, για τη γεωπολιτική στρατηγική της, τις συμμαχίες της, για την ευρωπαϊκή διαδρομή της. Ούτε κάτι ουσιαστικό για την παιδεία, την υγεία, την κουλτούρα, τις ζωές μας. Ζει με ένα όνειρο, την κατάληψη της εξουσίας – την οποία δεν ξέρει τι να την κάνει. Είναι απαραίτητη στους ηγέτες της, αλλά, όπως απέδειξε η περίοδος διακυβέρνησης Τσίπρα, δεν συμπεριλαμβάνει τους πολίτες.

Μπορεί δηλαδή η Αριστερά να επικαλείται τον λαό, αλλά, όπως θυμόμαστε από την περασμένη δεκαετία, ο λαός ήταν το θύμα της επαναστατικής ονείρωξης του αντιμνημονίου – του αριστερού τμήματός του, που όμως συμμάχησε με το δεξιό επειδή είχαν κοινό στόχο: την κατάλυση του ευρωπαϊκού δρόμου της χώρας.

Ηταν μια περίοδος που μνημειώθηκε με την πυρκαγιά στη Μαρφίν (με τρεις νεκρούς) και την καταστροφή του κινηματογράφου Αττικόν, αλλά και με το έρημο κέντρο της Αθήνας, με τα κλειστά μαγαζιά. Μια περίοδος μπάχαλου, από το 2008 ως το τέλος του 2014. Το 2015 το μπάχαλο κατέληξε στο κυβερνητικό εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που μας φόρτωσε τα capital controls και το τρίτο Μνημόνιο, σηματοδοτώντας τη διάψευση όλων των υποσχέσεων.

Ούτε Μνημόνια σκίστηκαν, ούτε η μαντάμ Μέρκελ πήγε στο σπίτι της, ούτε η Ρωσία τύπωσε δραχμές που θα τις έφερναν με γαϊδουράκια, ούτε το ευρώ καταστράφηκε – ούτε τίποτα. Απλώς, η Ελλάδα, δηλαδή ο λαός, πλήρωσε πολύ ακριβά τον λογαριασμό. Η λαϊκιστική υπόσχεση του μπάχαλου, απλώς, επιβάρυνε ιδιαίτερα το κόστος του.

Ε και; Οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις, σήμερα, καλούν τους κομματικούς στρατούς στα πανεπιστήμια, τους μόνους που τους έχουν απομείνει, να κάνουν την Αθήνα Παρίσι και την Ελλάδα Γαλλία.

Ετοιμάζουν διήμερο κινητοποιήσεων σήμερα και αύριο, συλλαλητήριο την Τετάρτη αλλά και κατασκήνωση στο Σύνταγμα σήμερα. Θα πάρουν τις σκηνές τους, θα καταλάβουν τον χώρο και θα μετατρέψουν την κεντρική πλατεία της πόλης σε λαϊκό υπνωτήριο, με στόχο αυτό να λειτουργήσει ως το επίκεντρο μιας μεγάλης εξέγερσης. Στόχος, δηλαδή, των κομμάτων της Αριστεράς είναι να βρεθεί ένας χώρος από τον οποίο να ξεκινήσουν νέα μπάχαλα.

Δεν είμαι υπερβολικός, άλλωστε δεν το κρύβουν. Ο φανατισμός τους και η αδυναμία τους να υπάρξουν με άλλον τρόπο, τους ωθούν στην έκθεση του μνησίκακου μηδενισμού τους. Είναι ενδεικτική η πρόσκληση για μπάχαλα του Πάνου Λαμπρινίδη – Στάχτου, που τον είχαμε αφήσει επικεφαλής της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ και τον ξαναβρίσκουμε στην ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα. «Αντε και στα δικά μας! Να πάρει σειρά η Ελλάδα. Είμαστε κοντά», δήλωσε χθες μιλώντας σε ένα ραδιόφωνο, προβλέποντας ότι τον Νοέμβριο φοιτητές και μαθητές θα βγουν στους δρόμους.

Δεν τους φτάνουν οι φοιτητές, προφανώς. Θέλουν και μαθητές. Μαθαίνω ότι χθες κνίτες, νεολαίοι του ΚΚΕ δηλαδή, καλούσαν μαθητές με προκηρύξεις έξω από γυμνάσια να συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις. Παιδιά 13 και 14 χρόνων τα θέλουν στους δρόμους, να προσπαθούν να μιμηθούν τους Γάλλους, κατά των κυβερνήσεων, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, όπως λένε οι προκηρύξεις τους.

Ελπίζω ότι η κοινωνία και το κράτος θα βρεθούν απέναντι σε αυτή την Αριστερά της μηδενιστικής μνησικακίας. Δεν έχει καμία γοητεία το παραμύθι της. Και το μόνο που υπόσχεται είναι περιπέτειες και καταστροφές.

Ο Νίτσε, οι νέοι, οι κοινωνικές εκρήξεις

Γιατί η Αριστερά προσπαθεί να βάλει μπροστά τους νέους προκειμένου να απορρυθμίσουν την κοινωνία; Γιατί επικαλείται τη δυναμική της νεότητας, επιδιώκοντας να βρει τα επαναστατικά υποκείμενα στα πανεπιστήμια και στα σχολεία; Γιατί δίνει τόσο μεγάλη σημασία στον προσηλυτισμό και στη στρατολόγηση νέων, που θα αναπαράγουν τις ιδέες της (και τα αδιέξοδά της); Την απάντηση έχουν προσπαθήσει να τη δώσουν πολλοί στα βάθη της ιστορίας. Πιο πειστικά τη δίνει ένας στοχαστής που δεν τον περιμένουμε. Ο Νίτσε.

Γράφει ο γερμανός φιλόσοφος στη «Χαρούμενη επιστήμη». «Αν αναλογιζόμασταν πόσο πολύ χρειάζεται η ενεργητικότητα των νέων την έκρηξη, δεν θα παραξενευόμασταν πια με την ελάχιστη λεπτότητα και εκλεκτικότητα που δείχνουν όταν επιλέγουν να ταχθούν υπέρ της μιας ή της άλλης υπόθεσης. Αυτό που τους προσελκύει είναι το θέαμα της φλόγας που περιβάλλει μια υπόθεση – δηλαδή κατά κάποιον τρόπο το θέαμα του αναμμένου φιτιλιού κι όχι η ίδια η υπόθεση. Γι’ αυτό, οι πιο λεπταίσθητοι εκμαυλιστές ξέρουν καλά πώς να προκαλούν στους νέους την ελπίδα για μια έκρηξη και να παραμελούν να αιτιολογήσουν την υπόθεσή τους: με τις αιτιολογήσεις δεν κερδίζεις αυτά τα μπαρουτοβάρελα!»