Θέλεις να σε μάθω τένις;

Συγγνώμη που θα το πω και παίρνω όλη την ντροπή επάνω μου, αλλά τις τελευταίες μέρες η πιο ουσιαστική πολιτική ατάκα που άκουσα ήταν το «Γιατί έτσι γουστάρω» του Στέφανου Κασσελάκη στην ερώτηση, γιατί έπαιξε τένις με τον Αδωνη Γεωργιάδη.

Ότι τι δηλαδή; Ψήνεται πολιτική συνεργασία μεταξύ των κομμάτων τους κι είπαν να τη γιορτάσουν στα τερέν; Και για ξεκάρφωμα άρχισαν τα καρφώματα με τις ρακέτες; Δηλαδή ούτε ματς του Τσιτσιπά με τον Τζόκοβιτς δεν έχει αναλυθεί σε τόσο βάθος και δεν έχει αναπαραχθεί τόσο πολύ.

Και ούτε καν υπήρχε για μουσική επένδυση το «Θέλεις να σε μάθω τένις» με τον Φλωρινιώτη, κορυφαίο τραγούδι – διάλογος μεταξύ δασκάλου και μαθήτριας αντισφαίρισης.

Παλιά ξέραμε. Αυτό είναι πολιτική, το άλλο μικροπολιτική. Δεν λέω, και τα δύο κρίνουν τις παρτίδες (και τις πατρίδες), αλλά γνωρίζαμε τι είναι τι. Τώρα η μικροπολιτική φοράει τα αρχαία της τα λούσα, κάνει θεαματική είσοδο στη σάλα και στριμώχνει την πολιτική σε ένα τραπεζάκι δίπλα στις τουαλέτες.

Θυμώνει κι αυτή, τα μαζεύει και φεύγει. Από την άλλη όμως, σαν να μίκρυνε κι η κανονική πολιτική, σαν να μίκρυνε πολύ. Πώς το τραγουδούσε η Ρένα Κουμιώτη σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου και μουσική Μίμη Πλέσσα; Με μια μικρή επέμβαση: «Είναι το κόμμα μια σταλιά και πια δεν με χωράει».

Ε ναι, μια σταλιά έγινε το κόμμα, ο πάλαι ποτέ κραταιός ΣΥΡΙΖΑ· ο τοσοδούλης. Κάτι το εντελώς συμβολικό. Πριν από τρία χρόνια χτυπιούνταν στα κάγκελα για το ποιος θα πάρει το τιμόνι στο καράβι που άφησε ακυβέρνητο ο Τσίπρας – να έρθει ο Κασσελάκης, να φύγει η Αχτσιόγλου, να φύγει μετά και ο Κασσελάκης, να έρθει ο Φάμελλος και τώρα να φεύγει ο Φάμελλος, και μάλιστα έτσι από μόνος του, χωρίς να του το ζητήσει κανείς και να παίζει προτελευταία είδηση στα δελτία. Η φάση είναι «…Ακυβέρνητο καράβι η αγάπη μας, ναυαγήσαμε κι οι δυο από τα λάθη μας».

Μεγάλη αγάπη σου λέω είχαν για τον Κασσελάκη κάποιες βουλεύτριες. Κάποιοι άλλοι συμπαρομαρτούντες στράβωσαν τα τακουνάκια τους χειμωνιάτικα στις ρούγες των Σπετσών για εκείνα τα κατ’ οίκον συνέδρια, μετά είδαν ότι δεν τραβάει, τώρα άρχισαν να βρίζουν για τις καταγγελίες του περί μαύρων ταμείων του κόμματος, κάνουν τα γλυκά ματάκια στον Τσίπρα, εκείνος τους φτύνει κι εκείνοι επαληθεύουν τη θεωρία περί γραμματόσημου που, όσο πιο πολύ το φτύνεις τόσο περισσότερο κολλάει. Διότι τώρα είναι ριμπρανταρισμένος, δεν θέλει να ξέρει τίποτα για το παρελθόν.

Το Μάτι; Ποιο Μάτι; Δεν υπάρχει. Μόνο το μέλλον τον νοιάζει.

Στα σοβαρά τώρα, η πιο ηθική πολιτική κίνηση των τελευταίων ημερών ήταν η παρουσία του Νίκου Ανδρουλάκη στην κηδεία της Βάγιας Νέστορα. Μια στιγμή πολιτικής ωριμότητας, μια καίρια θέση απέναντι στο αίτημα της κοινωνίας.

Και πάνω που είπα να το χαρώ και να το γιορτάσω, να κεράσω κι ένα γλυκό, διότι θα λείψω μια εβδομάδα, πετάχτηκε μπροστά μου η Ζωή Κωνσταντοπούλου και μου την είπε, όπως στον Θεόφιλο Ξανθόπουλο όταν θέλησε να κεράσει γλυκά για την ονομαστική του γιορτή. Εξερράγη σου λέω.

«Εδώ γίνεται συγκάλυψη κι εσύ θέλεις να κεράσεις γλυκά;». Καλά, εγώ θα τα αφήσω στην έξοδο κι όποιος θέλει τρατάρεται φεύγοντας.

Keywords