Θαύματα

Παλιά ήταν κοινή πεποίθηση ότι το εθνικό φαγητό των Ελλήνων ήταν η φασολάδα. Μύθος· εθνικό φαγητό ήταν εξαρχής και παραμένει άλλο: το κουτόχορτο. Και όχι απλώς παραμένει, μα είναι πλέον συνώνυμο του χειρότερου junk food για την «πολιτική δημόσια υγεία»: τη δημοκρατία. Και που για να το πετύχει, κάνει θαύματα! Μιράκολα τέτοιου επιπέδου, που οι δημοσκόποι πρέπει να κανονικοποιηθούν αμέσως: η Εκκλησία να τους ανακηρύξει…  Αγίους. Ή, αν όχι, τουλάχιστον να… επέμβει ο… ΕΦΕΤ! Γίνεται; Οχι βέβαια…

Στις μετρήσεις των τελευταίων ημερών, μετράται ένα κόμμα το οποίο προφανώς αν το ψηφίσει κανείς αυτοί θα είναι οι… εξωγήινοι που μας πληροφορεί σε μικρές δόσεις ο Τραμπ ότι, τελικά, μάλλον πέφτουμε κάθε μέρα πάνω τους και δεν το ξέρουμε. Και, τι σύμπτωση – πρόκειται για το αναμενόμενο κόμμα Σαμαρά. Κι εδώ λοιπόν πιάνουν δουλειά τα μιράκολα:

Πρώτον, αυτό το κόμμα δεν υπάρχει… ακόμα! Οπότε, τι ακριβώς μετράνε; Και πώς; Με ποια δεδομένα; Λόγου χάρη, ξέρουν αν κάποια ισχυρά τοπικά στελέχη ακολουθήσουν και κάνουν τα φαιδρά αυτά νούμερα κιμά; Ξέρουν τι θα πει; Πώς; Με ποιους; Οχι… Πώς είναι δυνατόν να το εμφανίζουν δίπλα στα άλλα που υπάρχουν; Είναι· λέγεται… αγωνία.

Δεύτερον, το πιο ωραίο, είναι το μέγα… αντικειμενικό και αξιόπιστο «εύρημα» που βγάζει μάτι μόνο που το διαβάζεις. Για το κόμμα Σαμαρά, που ακόμα… δεν υπάρχει, εκείνοι ήδη γνωρίζουν και από πού θα πάρει τις… λίγες ψήφους που θα πάρει. Και τι γνωρίζουν – γιατί αυτό είναι το καλύτερο; Οτι θα πάρει από τους πάντες ό,τι λίγο πάρει, εκτός από πού; Από τη ΝΔ! Από εκεί τίποτα. Ούτε για δείγμα..! Είναι ποτέ δυνατόν να μην πέσει κανείς κάτω από τόσο κουτόχορτο; Είπαμε, καλές είναι οι μεγάλες μερίδες, αλλά όχι να τρως και δύο καζάνια σε κάθε γεύμα· θα μείνεις στον τόπο…

Να λοιπόν τι… εφευρίσκουν: Θα πάρει ο Σαμαράς ψήφους από τον Τσίπρα, που τώρα ως άλλος Λάζαρος έχει, ελέω Μητσοτάκη, αναστηθεί – άλλο θαύμα αυτό… – και πλέον σαρώνει ό,τι βρει μπροστά του – του Ανδρουλάκη συμπεριλαμβανομένου – και, όπως οι ίδιοι ξαφνικά λένε, χτυπάει με μονοψήφια διαφορά τον Μητσοτάκη; Σοβαρά; Ποιος που θα ψήφιζε Τσίπρα, σε αυτές δε τις συνθήκες, σήμερα, θα τον άφηνε; Κι αν τον άφηνε, θα πήγαινε στον… Σαμαρά; Στο… χάος με βάθος αμέτρητο; Και όλα αυτά, ενώ δεν θα έχει βρεθεί ψυχή ζώσα από τη ΝΔ, να ψηφίσει τον πρώην πρωθυπουργό και αρχηγό της; Τίποτα..; Δεν τους θύμισε κανείς ότι όταν κατέβηκε υποψήφιος αρχηγός εναντίον της τότε πανίσχυρης, δεδομένης νικήτριας, Ντόρας Μπακογιάννη, ερχόμενος από μακρά… εξορία, γελούσαν; Μέχρι που δεν γελούσαν πια. Ναι, πλήθος δημοσκόποι επίσης.

Και τώρα, έχοντας διατελέσει πρωθυπουργός, έχοντας μια ΝΔ να βράζει εσωτερικά από τις πολιτικές του Μητσοτάκη σε πλήθος επίπεδα, έχοντας ένα κόμμα σε πλήρη ιδεολογική και πολιτική αλλοίωση που δεν ξέρει πια πού πατά και πού βρίσκεται, έχοντας και τον έτερο πρώην πρωθυπουργό Καραμανλή να μιλάει για τον Μητσοτάκη και να βγαίνουν φλόγες, με όλα αυτά, ο Σαμαράς, κατά τις… μετρήσεις, περίπου δεν θα βρει ούτε την ψήφο του σε… μπλε; Αλλά θα βρει του… Τσίπρα, από το κόμμα του οποίου του μετράνε… δυνητική ψήφο πάνω από… 12%;! Τώρα; Που, λένε, ότι πάει για… πρωθυπουργός;

Μα πού τα σκέπτονται; Και, τέλος πάντων, αν είναι έτσι, τι ανησυχεί ο Μητσοτάκης; Ας πολεμάει τον Τσίπρα – δεν πολυασχολείται… Τι παιδεύονται λοιπόν οι έρμοι; Γιατί τέτοια μιράκολα δεν βγαίνουν εύκολα…

Ασφαλώς υπάρχει λόγος. Απελπισμένοι είναι, όχι – εντελώς – ανόητοι: αγωνιούν να χτίσουν έναν πολιτικό εκβιασμό, 100% ψευδή, που θα καταλήγει ως εξής: «ψήφος στον Σαμαρά, σημαίνει ψήφος στον Τσίπρα». Αυτή είναι πλέον η… «στρατηγική» – τόσο θλιβερά ξεκάθαρα φτηνή και κουτοπόνηρη, που κρίμα τα θαυμαστά μιράκολα…