Τέλος Ιουνίου

Αντε, πάει κι αυτός ο μήνας. Ο πρώτος του καλοκαιριού, ενώ το καλοκαίρι έχει μπει ήδη στη φθίνουσα πορεία του. Αυτά μάς κάνει το άτιμο. Οταν εμείς ετοιμαζόμαστε για διακοπές, δοκιμάζουμε μαγιό, διαλέγουμε αντηλιακά και τεστάρουμε γκάτζετ, αυτό έχει αρχίσει ήδη να αποσύρει τις ώρες του. Κανέναν δεν θέλω να ταράξω, αλλά ήδη ο ήλιος δύει ένα τσακ πιο νωρίς και ανατέλλει ένα τσακ πιο αργά. Ψιλοπράγματα. Στη συνείδησή μας το καλοκαίρι ξεκινάει με το πρώτο μπάνιο και τελειώνει όταν ανοίγουν τα σχολεία· κι εμείς ό,τι προλάβουμε να ζήσουμε στο ενδιάμεσο. Μάνι μάνι και βιαστικά· ενώ τα παιδικά μας καλοκαίρια μάς φαίνονταν ατελείωτα. Ηταν πιο λίγα τα χρόνια μας, γι’ αυτό. Να, σαν τα σύκα που, όταν ήμουν παιδί, μου φαίνονταν τεράστια. «Δεν μίκρυναν τα σύκα, μεγάλωσαν τα χέρια σου», μου είπε πριν από κάμποσα χρόνια ένας φίλος κι από τότε έχω την εντύπωση ότι με βαραίνουν στο στομάχι.

Την Κεντρική Ευρώπη πάλι τη βαραίνει ολόκληρο αυτό το καλοκαίρι. Εχουν αλαλιάσει οι άνθρωποι με θερμοκρασίες που εδώ στον Νότο τις έχουμε – δεν τις έχουμε για καύσωνα. Αλλά οι Κεντροευρωπαίοι δεν το έχουν με το air condition. Δεν είναι, σου λέει, στην κουλτούρα τους. Την πολιτική, την οικολογική, δεν πολυκατάλαβα. Και κάθονται και σκάνε. Κι εν τω μεταξύ έχουν κάνει τον Σηκουάνα Λούτσα. Παρέες, οικογένειες, παιδιά, σκυλιά – είμαι σίγουρη ότι θα έχουν και τάπερ με κις λορέν και κροκ μεσιέ. Μην ψαρώνουμε με τα ονόματα, καλύτερα είναι τα κεφτεδάκια. Διότι εγώ θα το πω κι ας πέσουν να με φάνε. Από τον γαλλικό μικροαστισμό, καλύτερος ο ελληνικός που αναζητά διέξοδο προς τα πάνω. Θεωρούν λοιπόν πιο οικολογικό να κάνουν κεφαλίτες και ποδαρίτες (έτσι λέμε στη Σύρο τις βουτιές με το κεφάλι και τα πόδια αντίστοιχα) στον Σηκουάνα που η μόλυνση των νερών του όλοι θυμόμαστε ότι παραλίγο να τινάξει στον αέρα τους προηγούμενους Ολυμπιακούς.

«Τουλάχιστον στον Σηκουάνα δεν έχουν λαγοκέφαλους», μου είπε ταξιτζής που δεν άναβε τον κλιματισμό του αυτοκινήτου επίσης για οικολογικούς λόγους και είχε τα παράθυρα ανοιχτά να μπαίνει όλο το κάμα της Σταδίου. Ναι, έχουμε και τους λαγοκέφαλους φέτος. Τι; Κάθε χρόνο την ίδια φοβία με τις μοβ μέδουσες; Βαρεθήκαμε· να αλλάξουμε ρεπερτόριο. Και ξεκίνησε απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας το κυνήγι του κρυμμένου λαγοκέφαλου, με επιδότηση μάλιστα. Κι εγώ θυμήθηκα εκείνο το τραγούδι του Μίνου Μάτσα και του Μιχάλη Γκανά που λέει «…ποιος είδε φάρο στον Ψηλορείτη, στην Ελασσόνα λευκό πανί». Και να το θυμηθείτε, θα βρεθούν λαγοκέφαλοι στον Ψηλορείτη και την Ελασσόνα. Εδώ δεν βρέθηκαν, σου λέει, 9.000 υπέργηροι κάτοικοι της Ικαρίας που δηλώνονταν άνω των εκατό ετών, ενώ είχαν πεθάνει προ πολλού. Και έτσι καταρρέουν και τα όσα πιστεύαμε εμείς και ο κόσμος ολόκληρος για την ικαριώτικη μακροζωία.

Εν τω μεταξύ, είναι και κάποιοι πολιτικοί που όχι μόνο διακοπές δεν τους βλέπω να πηγαίνουν, αλλά ούτε καν στην τουαλέτα προς νερού τους. Τι δηλαδή; Να πάνε να ξαλαφρώσουν και να τρέξει κάποιος να τους πάρει τη θέση στην ουρά εμπρός από τα σκαλοπάτια του κόμματος Τσίπρα; Ούτε του Παππά (του Νίκου) μην το πουν. Ποιος να πρωτοπρολάβει; Ολη η Νέα Αριστερά (η οποία έχει περίπου γίνει το κόμμα του ενός ατόμου και δεν κινδυνεύει τουλάχιστον από διάσπαση), σχεδόν ολόκληρος ο ΣΥΡΙΖΑ – η δε Μαριλίζα το ξεκαθάρισε. Δίκιο έχουν οι άνθρωποι· διότι, ακόμη και στο παιχνίδι Μουσικές Καρέκλες, οι καρέκλες είναι πάντα μία λιγότερη από τους παίχτες. Κι εδώ ο Τσίπρας έχει βάλει τέσσερις πέντε καρέκλες για καμιά τριανταριά νοματαίους. Πού να προλάβουν να καθίσουν τόσα οπίσθια;

Διότι, καλοκαίρι – ξεκαλοκαίρι, ένα ξέρω. Πως έτσι και κάτσει το οπίσθιο κάπου, είτε υπουργική καρέκλα είναι είτε βουλευτική, ακόμη και στην ξαπλώστρα, δεν θέλει να σηκωθεί με τίποτα. Αντε βρε, καλό Ιούλιο.