Τέλος εποχής

16:17 19/10/2026 - Πηγή: Τα Νεα

Θα ήθελα πολύ να έχω τις βεβαιότητες πολλών εγχώριων αναλυτών, που τα έχουν όλα καλουπαρισμένα στο μυαλό τους: για τους κακομαθημένους Γάλλους που το μόνο που ξέρουν είναι να τα σπάνε, για τους μαθητές που βγαίνουν στους δρόμους αντί να κάτσουν να διαβάσουν, για τους φοιτητές που ζητούν βοήθεια αντί να πιάσουν καμιά δουλειά, για την αστυνομία που κάνει το καθήκον της σε αντίξοες συνθήκες, για την ανεύθυνη Αριστερά που κολακεύει τους διαδηλωτές για να αντλήσει ψήφους. Δυστυχώς, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Και χρειάζονται λίγη έξτρα σκέψη.

Ο 70χρονος νομπελίστας Οικονομικών Φιλίπ Αγκιόν για παράδειγμα, που μάλλον ξέρει κάτι περισσότερο από εμάς, επισημαίνει σε συνέντευξή του στην Corriere ότι η κυβέρνηση υποτίμησε τα αιτήματα των νέων, τα αντιμετώπισε ως μια πρόκληση των Ανυπότακτων του Μελανσόν και έστειλε εναντίον τους την αστυνομία, εφοδιασμένη με όπλα που καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν χρησιμοποιεί, λες και πρόκειται μόνο για θέμα δημόσιας τάξης.

«Ομως αυτά που ζητούν οι νέοι είναι λογικά και θεμιτά. Φωνάζουν για την έλλειψη δασκάλων, κι έχουν δίκιο. Φωνάζουν για τους αρουραίους στις τάξεις, κι έχουν δίκιο. Ζητούν την κατάργηση του Parcoursup [της ψηφιακής πλατφόρμας που διαχειρίζεται την πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση], κι έχουν δίκιο. Τα σχολεία έχουν εγκαταλειφθεί στην τύχη τους. Εγώ θα πλήρωνα περισσότερο τους δασκάλους, θα τους εκπαίδευα καλύτερα, θα μείωνα το μέγεθος των τάξεων, θα έδινα έμφαση στην ανάγνωση και τα μαθηματικά, θα ενίσχυα τη δουλειά στην τάξη για να μειώσω τις ταξικές διαφορές μεταξύ των οικογενειών».

Αλλά ο Μακρόν δεν έμαθε ποτέ να ακούει. Το έδειξε στην κρίση των Κίτρινων Γιλέκων, το έδειξε στην κρίση των συντάξεων, το δείχνει και σήμερα.

Ο 53χρονος διευθυντής του ινστιτούτου δημοσκοπήσεων IFOP Ζερόμ Φουρκέ, που μάλλον ξέρει κι αυτός κάτι περισσότερο από εμάς, μιλά σε συνέντευξή του στην El País για το απόλυτο αδιέξοδο και μια αίσθηση τέλους εποχής.

«Το 1968», σημειώνει, «μόνο το 10% των νέων έφτανε σε ανώτατες σπουδές, σήμερα φτάνουν σχεδόν όλοι. Ομως το 50% αυτών των φοιτητών ταυτόχρονα δουλεύουν. Το ποσοστό της φτώχειας μεταξύ των νέων είναι για πρώτη φορά πολύ υψηλότερο απ’ ό,τι μεταξύ των μεγαλυτέρων. Οι νέοι μπαίνουν αργότερα στην αγορά εργασίας, και σε χειρότερες συνθήκες. Η μέση ηλικία ενός αγοραστή καινούργιου αυτοκινήτου στη Γαλλία είναι σήμερα τα 55 χρόνια. Σε αυτούς απευθύνονται οι διαφημίσεις. Η μέση ηλικία του τηλεθεατή είναι τα 63 χρόνια. Ολο το οικονομικό και μιντιακό σύστημα μιλά σε αυτόν τον κόσμο και έχει αποκοπεί από την πραγματικότητα των νέων».

Στα social media συναντάται όλο και περισσότερο η φράση «Στη Γαλλία του Μακρόν», που παραπέμπει στο τέλος του Λουδοβίκου ΙΔ’ : το παλιό καθεστώς που δεν λέει να φύγει και «ζητά» την εξέγερση.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords