Τα δάκρυα δεν ήταν όλα ίδια

Ενας αποχαιρετισμός που δεν ήθελε κανείς να τελειώσει. Το τελευταίο αντίο του Λιονέλ Μέσι στην εθνική Αργεντινής ήταν γεμάτο συναίσθημα, αγάπη, αλληλοεκτίμηση, αγκαλιές, ακόμα και αποδοκιμασίες, αλλά και πολλά δάκρυα που, όμως, δεν είχαν όλα την ίδια αφετηρία.

Δάκρυα από τους 85.000 φιλάθλους που γέμισαν ασφυκτικά το Μονουμεντάλ και πότισαν κοιλάδες απόγνωσης για το «τέλος εποχής» και το άγνωστο μέλλον της αγαπημένης τους ομάδας, που αναγκάζεται να πορευτεί χωρίς τον φυσικό της ηγέτη. Δάκρυα μετάνοιας από τους μεγαλύτερους σε ηλικία, γιατί τόλμησαν να αμφισβητήσουν την αγάπη του Μέσι για την Αλμπισελέστε στα πρώτα χρόνια του με την εθνική ομάδα, γιατί κάποτε τον χαρακτήρισαν «μαλθακό», «χωρίς ηγετικά προσόντα» και «σκιά του Μαραντόνα».

Ο Αντρές Ραμπίνοβιτς, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, που έχει μελετήσει τον ρόλο του ποδοσφαίρου στην αργεντίνικη κουλτούρα εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο την επίδραση που είχε ο Μέσι στους νέους ανθρώπους:

«Οι Αργεντινοί λένε συχνά: “Δόξα σοι ο Θεός που γεννήθηκα σε μια εποχή κατά την οποία μπόρεσα να βιώσω το θαύμα τού να βλέπω τον Μέσι να παίζει”».

Δάκρυα από τη μητέρα του Μέσι, τη Σέλια Μαρία Κουτσιτίνι, που τον παρακολουθούσε από τα «ορεινά» του Μονουμεντάλ συγκινημένη που δεν βρισκόταν κοντά τους ο pater familias, ο Χόρχε, ο άνθρωπος που στήριξε όσο κανένας άλλος τον μικροκαμωμένο γιο του Λιονέλ, ανοίγοντάς του τον δρόμο προς την κορυφή.

Δάκρυα από τον πρόεδρο της ομοσπονδίας της Αργεντινής, Τσίκι Τάπια, γιατί έβλεπε ενώπιόν του να τον αποχαιρετά ο αθλητής που γέμιζε τα ταμεία του οργανισμού στον οποίον ηγείται όλα αυτά τα χρόνια. Γνωρίζοντας τις προθέσεις του Τάπια να μετατρέψει το αποχαιρετιστήριο παιχνίδι του σε μηχανή παραγωγής χρημάτων, ο Μέσι αρχικά εξέφρασε επιφυλάξεις. Και αποδείχτηκε πως δεν ήταν αβάσιμες.

Ο επικεφαλής της αργεντίνικης ομοσπονδίας, ο οποίος ελέγχεται από το FBI ως ύποπτος για οικονομικά εγκλήματα, ζήτησε από κολομβιανό πρακτορείο να κλείσει τον τελευταίο αγώνα του Μέσι με ομάδα που δεν θα είχε οικονομικές απαιτήσεις. Επελέγη τελικά το Μπενίν, οι παίκτες του οποίου θα έμεναν ικανοποιημένοι με τις αναμνηστικές φωτογραφίες. Τα χρήματα από τις πωλήσεις των εισιτηρίων, οι τιμές των οποίων ξεκινούσαν από τα 104 ευρώ και έφταναν μέχρι τα 260 ευρώ, ενώ στη μαύρη αγορά διατίθεντο στα 900 ευρώ, κατέληξαν όλα στα ταμεία της ομοσπονδίας.

Στο τελετουργικό που ακολούθησε τον αγώνα-φάρσα, στο οποίο ο Μέσι πέτυχε ένα γκολ με πέναλτι και μοίρασε τις δύο τελευταίες του ασίστ, υπήρξε σόου με drones που σχημάτιζαν εικόνες από την καριέρα του.

Κι ενώ ο τιμώμενος αθλητής μαζί με 85.000 φιλάθλους απολάμβανε το θέαμα στον ουρανό, τα ιπτάμενα φωτιζόμενα μηχανάκια σχημάτισαν τον λογότυπο της τράπεζας της Αργεντινής Sancor Seguros που προφανώς ήταν η χορηγός του σόου. Μετά την πρώτη παγωμάρα οι φίλαθλοι άρχισαν να αποδοκιμάζουν τον Τσίκι Τάπια για να αντικατασταθεί γρήγορα η εικόνα με τη φανέλα της εθνικής ομάδας με το νούμερο 10, την οποία τίμησε για 16 χρόνια ο Μέσι.

Την εκμετάλλευση μιας συγκινητικής στιγμής καυτηρίασαν και οι εκπρόσωποι του Τύπου. «Ενας αποχαιρετισμός τόσο μέτριος όσο αυτή η AFA», σχολίασε ο δημοσιογράφος της «La Nacion», Χουάνμα Τούτσι στο X.

«Ο αντίπαλος, η μουσική, τα υπερπουλημένα εισιτήρια σε ένα γεμάτο Στάδιο Μονουμεντάλ, η κακή απόδοση της ομάδας και, επιπλέον, ένα χορηγούμενο σόου με φώτα. Ο Τάπια και οι φίλοι του κατέστρεψαν ακόμη και τον αποχαιρετισμό του καλύτερου παίκτη στην Ιστορία του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Υποτίθεται ότι θα έπρεπε να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις για μια βραδιά. Ηταν ανίκανοι να το κάνουν».

Στο κύριο άρθρο της η εφημερίδα επέκρινε τον ισχυρό άνδρα της ομοσπονδίας. «Ο άγνωστος αντίπαλος που επιλέχθηκε, ανάξιος του στάτους του Μέσι, ήταν τόσο εντυπωσιακός όσο οι συνεχείς προσβολές που εκτοξεύτηκαν προς τον Κλαούντιο Τάπια, οι οποίες έπεφταν βροχή από όλες τις πλευρές του σταδίου καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς».

Δάκρυα από τον εκλέκτορα της Αργεντινής Λιονέλ Σκαλόνι, ο οποίος καλείται να κάνει το ακατόρθωτο, να καλύψει το τεράστιο κενό που αφήνει η αποχώρηση του Μέσι. Από μόνο του είναι μία πρόκληση, όπως επίσης και για τους συμπαίκτες του άσου της Ιντερ Μαϊάμι, οι οποίοι θέλουν να αποδείξουν πως είχαν κι αυτοί μερίδιο στις επιτυχίες της «Σκαλονέτα» και δεν ήταν απλά οι σιλεντιάριοι του «αυτοκράτορα».

Δάκρυα και από τον μεγάλο γιο του Μέσι, Τιάγκο, ο οποίος έπεσε στην αγκαλιά του πατέρα του σαν να τον αποχαιρετούσε πριν το νέο του ταξίδι.

Και βέβαια, δάκρυα για τον μεγάλο πρωταγωνιστή της βραδιάς. Ο Μέσι έκλαψε στο προπονητικό κέντρο της εθνικής Αργεντινής, όταν αντιλήφθηκε πως θα προπονηθεί για τελευταία φορά με τους φίλους του, που έζησε τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια. Εκλαψε στο πούλμαν που μετέφερε την αποστολή στο Μονουμεντάλ, όταν διαπίστωσε πως σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της πόλης των Καλών Αέρηδων είχαν βγει στους δρόμους να τον προϋπαντήσουν σαν να είναι ο δικός τους Μεσσίας, κραυγάζοντας το όνομά του.

Παραδόξως, ο Μέσι συγκράτησε τα δάκρυά του στο γήπεδο, τουλάχιστον στις πιο σημαντικές στιγμές. Στο pasillo που είχε κοντά του τη σύζυγό του Αντονέλα και τους τρεις γιους του, στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου, στα «ole, ole, ole Messi», στην «Μπεν Χουρ» αποχαιρετιστήρια ομιλία του αλλά και στον αποχαιρετισμό του πλήθους, ανάμεσα στο οποίο βρίσκονταν όλες οι μεγάλες προσωπικότητες του αργεντίνικου ποδοσφαίρου.

Ο Μέσι περπατούσε αργά, σχεδόν νωχελικά, κάνοντας τον γύρο του Μονουμεντάλ. Τα μάτια του ήταν καρφωμένα πάνω στους ανθρώπους που τον περίμεναν υπομονετικά να περάσει ενώπιόν τους και τους χαιρετούσε με μία ζέση που μόνο στενοί φίλοι ή συγγενείς μπορούν να την εκπέμψουν. Εκείνη τη στιγμή ο Μέσι ένιωθε πως βρισκόταν σε ένα οικείο περιβάλλον, σαν να τους γνώριζε όλους έναν προς έναν. Κάποιοι του πετούσαν αναμνηστικά, φανέλες, προσωπικά αντικείμενα για να του εκφράσουν την αγάπη και την ευγνωμοσύνη τους για τις στιγμές που τους χάρισε.

«Η αλήθεια είναι πως μιλάω περισσότερο από ποτέ. Δεν θέλω να φύγω από εδώ. Δεν θέλω να εγκαταλείψω αυτό τον αγωνιστικό χώρο. Μόνο θέλω να σας πω πως σας αγαπώ, πως θα μου λείψετε και ευχαριστώ τον Θεό που είμαι Αργεντινός», τόνισε στην ομιλία του, κάνοντας ακόμα και τα τσιμέντα να ανατριχιάσουν. Για να προσθέσει έχοντας στο πλευρό του τους συμπαίκτες και την οικογένειά του:

«Ηταν μεγάλη τιμή να υπερασπίζομαι αυτή τη φανέλα για περισσότερο από 20 χρόνια, ακόμα και στις χειρότερες στιγμές δεν σταμάτησα ποτέ να αγωνίζομαι και να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό. Το να μην επιστρέψω θα είναι ένας τεράστιος πόνος. Ορκίζομαι ότι θα ήθελα να επιστρέψω για το υπόλοιπο της ζωής μου, επειδή το να παίζεις για την εθνική ομάδα της Αργεντινής είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί».

Πιο επικοινωνιακός από ποτέ ο Μέσι βρήκε την ευκαιρία να εξηγήσει πως η ήττα στον τελευταίο τελικό του Μουντιάλ από την Ισπανία οφειλόταν κυρίως στην εξάντληση που τους προκάλεσε ο ημιτελικός με την Αγγλία και απέρριψε όλα τα σενάρια συνωμοσίας που εξυφάνθηκαν στη διάρκεια του τουρνουά.