Συνέδριο ΠΑΣΟΚ Vs «Ιθάκης»

Τσίπρας κανονικός. Οπως μάθαμε και πλέον τον ξέρουμε. Και όπως τον ζήσαμε όλα αυτά τα χρόνια που κυβέρνησε τη χώρα. Τσίπρας μπαγασάκος. Που δεν μπορείς να του έχεις ποτέ εμπιστοσύνη, γιατί το καταλαβαίνεις ότι ανήκει σε εκείνο το είδος των ανθρώπων που σε πρώτη ευκαιρία αναζητούν τρόπο να σ’ τη «φέρουν». Συνήθως πισώπλατα για να έχει αποτέλεσμα.

Ο πρόεδρος εξ εφέδρων Τσίπρας, λοιπόν, διάλεξε τη σημερινή ημέρα, που ο μήνας έχει 28, για να πραγματοποιήσει ομιλία στη Λαμία, με αφορμή το «παραμύθι» του. Αφορμή, γιατί η αιτία είναι το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Το οποίο προσπαθεί ο φουκαράς να επισκιάσει.

Οπως τουλάχιστον έγινε γνωστό, απόψε, λέει, στη Λαμία, «θα μιλήσει γι’ αυτά που έγιναν, γι’ αυτά που γίνονται, αλλά κυρίως γι’ αυτά που πρέπει να γίνουν. Γι’ αυτά που πρέπει και μπορούμε να κάνουμε μαζί». Τόσο σαφής.

Γελάνε και τα τσιμέντα με τις ξελιγωμένες αναλύσεις σε φιλικά του Μέσα, που κάνουν λόγο για πιθανή αναφορά στον νέο φορέα που θα ιδρύσει. Και τραντάζονται (τα τσιμέντα) από άλλες, πιο ξελιγωμένες αναλύσεις, που υπογραμμίζουν ότι επιτέλους (χα!) θα ανακοινώσει την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς!

Ομιλία σήμερα, λες και χάθηκαν οι ημέρες να την πραγματοποιήσει κάποια άλλη στιγμή. Αλλά είπαμε, μπαγασάκος. Και κουτοπόνηρος.

Περί «θεσμικότητας»…

Ακούω όλο και συχνότερα τις τελευταίες ημέρες ότι ο πρόεδρος Κυριάκος Α’ δέχεται εισηγήσεις για να διενεργήσει τώρα κοντά πρόωρες εκλογές, αλλά εκείνος τις απορρίπτει, τις εισηγήσεις, διότι είναι «θεσμικός». Ητοι, επιθυμεί να τηρήσει τα συνταγματικά όρια και να εξαντλήσει την τετραετή θητεία του στη διακυβέρνηση της χώρας. Μάλιστα. Αποφεύγω εντελώς να σχολιάσω αυτή την… πανθομολογούμενη πλέον «προσήλωση» του προέδρου Κυριάκου Α’ στους θεσμούς και στο Σύνταγμα, διότι είμαστε μια σοβαρή στήλη και η περιφρούρηση του κύρους της από ανεκδοτικού χαρακτήρα αναφορές αποτελεί πρώτη προτεραιότητα.

Τούτου δοθέντος, δεν θα επιμείνω στα περί «θεσμικότητας». Προτιμώ να ασχοληθώ με το κατά πόσο μπορεί να έχουν σχέση με την πραγματικότητα οι σκέψεις για πρόωρες εκλογές. Θα παρακαλέσω να με ακολουθήσετε και εσείς σε αυτό το σύντομο «ταξίδι».

…και πρόωρων εκλογών

Στάση πρώτη: το ερώτημα, ποια είναι τα δεδομένα που διαθέτουμε.

Στάση δεύτερη, τα παραθέτω, όσο πιο εύληπτα γίνεται. Εχουμε λοιπόν:

έναν άγριο πόλεμο, με βαριές οικονομικές επιπτώσεις ήδη, και με διαφαινόμενες ακόμη βαρύτερες μια μεγάλη δίκη, αυτή για το δυστύχημα των Τεμπών, η οποία δεν άρχισε καν – ξεκινάει την προσεχή Τέταρτη – και θα μας φάει μερικούς μήνες μέσα στην ένταση με ακρότητες, προβοκάτσιες κ.λπ. πριν καταλήξει μονόστηλο, με το πέρασμα του χρόνου ένα μεγάλο σκάνδαλο που τρέχει, αυτό των υποκλοπών, με ανοιχτούς εκβιασμούς κατά της κυβέρνησης και του ίδιου του Πρωθυπουργού από εμπλεκόμενο συμμορίτη, και με επαπειλούμενες νέες μηνύσεις από παρακολουθουμένους από την ΕΥΠ και τη συμμορία με το Predator ένα δεύτερο μεγάλο σκάνδαλο, του ΟΠΕΚΕΠΕ, το οποίο δεν έχει φτάσει ακόμη στο ακροατήριο, αλλά αναμένεται το επόμενο διάστημα να φέρει στο σκαμνί μερικές χαρακτηριστικές μορφές του γαλάζιου συστήματος που λεηλάτησε τον Οργανισμό ένα τρίτο μεγάλο, και πολυαναμενόμενο, σκάνδαλο, επίσης στον ΟΠΕΚΕΠΕ, τον ΟΠΕΚΕΠΕ 2, στο οποίο φέρονται να εμπλέκονται πάνω από δέκα βουλευτές της ΝουΔου και δύο νυν και τέως υπουργοί.

Αλλο δεδομένο; Υπάρχει. Ως αντίποδας σε όλα αυτά. Πρόκειται για τη συσπείρωση της ΝουΔου, ως θεαματικό αποτέλεσμα της στάσης που τήρησε η κυβέρνηση τις πρώτες ημέρες του πολέμου (αποστολή φρεγατών και πολεμικών αεροσκαφών στην Κύπρο και, επιπρόσθετα, κάποια μέτρα για την ενίσχυση όσων πλήττονται από τις επιπτώσεις του πολέμου). Αρκεί η συσπείρωση για να τον ωθήσει να προκηρύξει εκλογές; Κατηγορηματικά, όχι. Υποθέτω θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι ο πρόεδρος Κυριάκος Α’ δεν εμφανίζει τάσεις αυτοχειρίας…

Περιμένοντας μία ευκαιρία

Τι θα κάνει ο αρχηγός; Πιστεύω θα περιμένει, μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη ευκαιρία. Αλλά όχι τώρα. Πότε μπορεί να εμφανιστεί αυτή η ευκαιρία; Δύσκολο να προβλέψει κανείς, ειδικά στην πολιτική, όπου σε ένα ασταθές περιβάλλον όπως το τωρινό οι συνθήκες αλλάζουν συνεχώς και αρκετές φορές ραγδαία. Μπορεί σύντομα, πριν από το καλοκαίρι, μπορεί σε μερικούς μήνες. Το φθινόπωρο ίσως. Ετσι ώστε να έχει μπροστά του ένα ικανό χρονικό διάστημα για να προσφύγει σε δεύτερες ή και τρίτες εκλογές, αν χρειαστεί, προκειμένου να διαμορφωθούν οι συνθήκες είτε για να κερδίσει μια ισχνή πλειοψηφία είτε για να σχηματίσει μια κυβέρνηση συνεργασίας.

Να ξεκινήσει, ας πούμε, το φθινόπωρο με εκλογές τον Οκτώβριο, ώστε εκεί περί τον Απρίλιο του ’27 να προκύψει ένα αποτέλεσμα που θα ικανοποιεί τους στόχους του.

Να βαδίσει στα βήματα του πατέρα του δηλαδή, ο οποίος χρειάστηκε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις για να γίνει πρωθυπουργός έστω με πλειοψηφία ενός βουλευτή.

Τι θα κάνει ο Σαμαράς;

Η δημοσιοποίηση της απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών για το σκάνδαλο των υποκλοπών είναι γνωστό ότι ανοίγει τον δρόμο για την υποβολή νέων μηνύσεων από πλευράς και άλλων παρακολουθουμένων. Το μεγάλο ζήτημα όμως που απασχολεί το Μέγαρο Μαξίμου είναι τι θα κάνει ο πρόεδρος Αντώνης (Σαμαράς), το νούμερο 57 της λίστας. Θα καταθέσει τη μηνυτήρια αναφορά ή θα το αποφύγει; Τι λέω εγώ; Οτι ο πρόεδρος επιμένει στη γραμμή του «τσιγαρίσματος» της κυβέρνησης και του προέδρου Κυριάκου Α’ προσωπικά. Πρόκειται για την ίδια τακτική που αφορά και το αν θα ιδρύσει κόμμα, υποβάλλοντας το Μέγαρο Μαξίμου στο μαρτύριο να μαδάνε τη μαργαρίτα και να μην μπορούν να βρουν απάντηση στο ερώτημα. Τις μισές ημέρες της εβδομάδας ο Σαμαράς «δεν θα το κάνει» (το κόμμα) και τις άλλες μισές «είναι αποφασισμένος να προχωρήσει». Το ίδιο και με τη μήνυση για τις υποκλοπές. Αν και, κατά πολλούς, η πλάστιγγα πλέον γέρνει προς την υποβολή.

Γαία πυρί μιχθήτω, που έλεγαν και οι αρχαίοι – πολύ πριν από τον Τραμπ…

Μορφή των ελληνικών γραμμάτων

Σήμερα αντί βιβλίου θέλω να αναφερθώ σε μια σπουδαία μορφή των ελληνικών γραμμάτων και της ακαδημαϊκής κοινότητας, τον Γιώργο Βέλτσο – επί δεκαετίες εύστοχο σχολιαστή της επικαιρότητας μέσα από τις σελίδες των «ΝΕΩΝ» και του «ΒΗΜΑΤΟΣ». Αφορμή γι’ αυτή την αναφορά αποτέλεσε το γεγονός ότι ο Γιώργος Βέλτσος τιμήθηκε πρόσφατα με το Μεγάλο Βραβείο «Ζαν Μορεάς» για τη συνολική προσφορά του στα ελληνικά γράμματα, προσφορά που δεν εξαντλείται στην ποίηση, την οποία διεξέρχεται με τόση επιτυχία επί πολλά χρόνια. Είναι παράλληλα συγγραφέας, δοκιμιογράφος, θεατρικός συγγραφέας και επιπλέον μέλος της ακαδημαϊκής κοινότητας, ως καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, με μαθησιακό αντικείμενο την επικοινωνία και τον πολιτισμό. Το πολυσχιδές έργο του εκτείνεται σε ποιητικές συλλογές, θεατρικά έργα, δοκίμια, κριτικές και φυσικά φιλοσοφικά έργα, μια που, όπως είναι γνωστό, η φιλοσοφία είναι η μεγάλη «ερωμένη» του.

Πλην του Βραβείου «Ζαν Μορεάς», ο Βέλτσος έχει λάβει και το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας, αλλά το σπουδαιότερο είναι ότι συνεχίζει να γράφει, να καταγράφει, να παρατηρεί και να σχολιάζει με καυστικό τρόπο ό,τι τον απωθεί, τον πληγώνει, τον απογοητεύει, τον θυμώνει, τον «κεντρίζει», στην πολιτική αλλά και στην καθημερινότητα.

Γιατί ο Γιώργος Βέλτσος είναι αυτό που συχνά λέει ο ίδιος για τον εαυτό του, ότι «ο ποιητής ζει εκεί όπου οι άλλοι απλώς περνούν»…