Συμφωνία

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η προσωρινή συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν για την παύση των εχθροπραξιών είναι μια θετική εξέλιξη.

Σε κάθε περίπτωση είναι καλύτερο να συναντιούνται δύο χώρες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και του διαλόγου παρά να εκσφενδονίζουν η μία στην άλλη βόμβες, drones και πυραύλους.

Από την άλλη, μένεις με την απορία.

Και τότε γιατί βομβάρδιζαν οι μεν τους δε επί σχεδόν τέσσερις μήνες; Τι συμφώνησαν ή τι θα συμφωνήσουν το επόμενο διάστημα που δεν θα μπορούσαν να είχαν συμφωνήσει και χωρίς να έχει μεσολαβήσει πόλεμος;

Στην πραγματικότητα, τίποτα.

Το καθεστώς της Τεχεράνης δεν έπεσε και να δούμε στη συνέχεια τι θα συμβεί. Αλλά φυσικά το Ιράν θα χρειαστεί χρόνια να ξανακάνει τον νταή της περιοχής.

Πάνε οι «Αξονες της Αντίστασης» και τα ζορμπαλίκια.

Ο Τραμπ ψιλο-ξεφτιλίστηκε μέσα σε έναν ωκεανό αντιφάσεων, φλυαρίας και αλλοπρόσαλλου κομπασμού. Απέδειξε τα όριά του ακόμη και στο επίπεδο της ισχύος.

Ο Νετανιάχου μπορεί να έχει αποδυναμώσει σε μεγάλο βαθμό τη Χεζμπολάχ αλλά δεν πέτυχε την πλήρη εξολόθρευσή της.

Παρ’ όλα αυτά είναι βέβαιο ότι μετά τη Γάζα, ο εξτρεμιστικός ισλαμισμός έχει δεχτεί ένα σοβαρό πλήγμα. Και μακάρι με την κατάπαυση των εχθροπραξιών να μπορέσει η νέα κυβέρνηση του Λιβάνου να ανασυγκροτήσει τη χώρα της σε πιο στέρεα και υγιή βάση.

Τα πυρηνικά τα ξεχάσαμε παρ’ όλο που ήταν (υποτίθεται) η βασική αιτία της σύγκρουσης. Οι κυρώσεις κατά του Ιράν σιγά-σιγά θα αρθούν. Ενώ το Ορμούζ ανοίγει ξανά στην ελεύθερη ναυσιπλοΐα προς όφελος της παγκόσμιας αλλά και περιφερειακής οικονομίας, όπως ακριβώς ίσχυε και πριν από τις εχθροπραξίες.

Τι άλλαξε δηλαδή; Τίποτα. Η προσωρινή συμφωνία συνιστά στην ουσία μια επιστροφή στην «προτέρα κατάσταση». Οπου τα βασικά ζητούμενα παραμένουν ανοιχτά.

Και μαζί τους φυσικά το κόστος ενός αναίτιου πολέμου που θα πληρώσουν στην οικονομία τους τρίτες χώρες που δεν χρωστούσαν ούτε στον Τραμπ, ούτε στους αγιατολάδες.

Ακόμη κι έτσι όμως αυτό το πρώτο βήμα είναι θετικό. Μέσα σε εξήντα μέρες θα αρχίσουν (υποτίθεται) και κανονικές διαπραγματεύσεις για μια ειρηνευτική συμφωνία.

Θα περιμένουμε, λοιπόν. Χωρίς την αυταπάτη πως μέσα από αυτές τις διαπραγματεύσεις θα σταθεροποιηθεί η περιοχή.

Αλλά τουλάχιστον με την επιβεβαίωση ότι καμία δύναμη δεν έχει από μόνη της τη δυνατότητα να επιβάλει τη θέλησή της στους υπολοίπους χωρίς ανυπολόγιστο ή απαγορευτικό κόστος.

Πολλοί το ήξεραν και το επισήμαιναν πριν ακόμη ξεσπάσουν οι εχθροπραξίες. Ευκαιρία πλέον να το συνειδητοποιήσουν περισσότεροι.

Keywords