Στην παρέα των μεγάλων θρύλων

Ο τεράστιος θόρυβος της δικαστικής περιπέτειας του πρώην προέδρου της ομοσπονδίας μπάσκετ Βαγγέλη Λιόλιου και κάποιων διαιτητών και συνεργατών του έβαλε την περασμένη εβδομάδα σε δεύτερη μοιίρα αυτή που ήταν η μεγάλη αθλητική είδηση των ημερών.

Λίγες μέρες πριν γιορτάσει τα γενέθλιά του, ο Λευτέρης Πετρούνιας γιόρτασε την κατάκτηση ενός ακόμη μεταλλίου σε μεγάλη διοργάνωση, καθώς κατέκτησε το ασημένιο στους κρίκους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Γυμναστικής που έγινε στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Το αληθινά εντυπωσιακό είναι ότι αυτό ο Πετρούνιας το έκανε λίγο πριν κλείσει τα 36 του χρόνια. Είναι σύνηθες στη γυμναστική κάτι τέτοιο;

Οχι, είναι εξαιρετικά σπάνιο. Ψάχνοντας λίγο το hall of fame της γυμναστικής βρήκα μόνο τρεις αθλητές και δύο αθλήτριες που έχουν να επιδείξουν κάτι ανάλογο. Τον Φινλανδό Χέικι Σαβολάινεν, τον Ιάπωνα Μασάο Τακεμάτο, τον Βούλγαρο Γιορτνάν Γιόβτσεφ, την Οξάνα Τσουσοβίτινα πολιτογραφημένη Γερμανίδα με καταγωγή από το Ουζμπεκιστάν και την Αγκνες Κελέτι από την Ουγγαρία.

Ο Χέικι Σαβολάινεν είναι ο μόνος αθλητής της γυμναστικής που έχει κερδίσει μετάλλιο πάνω από 40 χρόνων. Ηταν 44 όταν κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο ομαδικό με τη Φινλανδία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ελσίνκι το 1952, όντας 44 ετών.

Το είχε κερδίσει στην ομαδική: η ειδικότητά του ήταν ο πλάγιος ίππος. Ηταν γιατρός και μάλιστα υπηρέτησε ως αρχίατρος σε στρατιωτικό νοσοκομείο κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η καριέρα του κράτησε πάνω από 25 χρόνια. Αγωνίστηκε σε 5 συνεχόμενες Ολυμπιάδες (από το 1928 έως το 1952) και κατάφερε να κερδίσει τουλάχιστον ένα μετάλλιο σε καθεμία από αυτές! Ο Μασάο Τακεμότο θεωρείται ακόμα και σήμερα ο θρύλος της ιαπωνικής γυμναστικής και γιατί στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης το 1960 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο ομαδικό και το ασημένιο στο μονόζυγο σε ηλικία 40 ετών.

Ο μόνος όμως μοντέρνος αθλητής που μπορεί να συγκριθεί με τον Πετρούνια είναι ο  Γιορντάν Γιόβτσεφ: Ο σπουδαίος αυτός αθλητής των κρίκων (μεγάλος αντίπαλος του Δημοσθένη Ταμπάκου κάποτε) κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στους κρίκους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2009 σε ηλικία 36 ετών, ενώ αγωνίστηκε σε τελικό Ολυμπιακών Αγώνων το 2012 στα 39 του. Θέλω να αναφέρω και τι έκαναν οι δυο μυθικές αθλήτριες.

Η Οξάνα Τσουσοβίτινα είναι το μεγαλύτερο φαινόμενο στην ιστορία του αθλήματος. Εχοντας συμμετάσχει σε 8 Ολυμπιακούς Αγώνες, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο άλμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου (2008) σε ηλικία 33 ετών, αλλά συνέχισε να παίρνει μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα (ασημένιο το 2011 στα 36 της) και σε Παγκόσμια Κύπελλα.

Και η Αγκνες Κελέτι έχει γράψει ιστορία ως μια από τις πιο εμβληματικές μορφές της γυμναστικής και γιατί στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης το 1956 κατέκτησε 4 χρυσά και 2 ασημένια μετάλλια σε ηλικία 35 ετών.

Ολα αυτά τα ανέφερα για να γίνει φανερό πόσο μικρή είναι η παρέα του Πετρούνια στην ιστορία. Υποτίθεται ότι πλέον οι καριέρες των αθλητών μεγαλώνουν πιο εύκολα αφού οι τρόποι προπόνησης έχουν εξελιχθεί. Ισχύει αλλά κυρίως στα ομαδικά αθλήματα.

Το περασμένο καλοκαίρι για παράδειγμα θαυμάσαμε τον καταπληκτικό Μέσι να παίρνει από το χέρι την Αργεντινή και να την οδηγεί στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου έχοντας αφήσει πίσω του τα 40 του χρόνια. Στους προηγούμενους Ολυμπιακούς Αγώνες κατέπληξαν με τη θέλησή τους να πάρουν το χρυσό δυο βετεράνοι του μπάσκετ, ο ΛεΜπρόν Τζέιμς και ο Στεφ Κάρι που κέρδισαν μόνοι τους στον τελικό τους Σέρβους με ένα πλήθος από αξιοζήλευτες ατομικές ενέργειες.

Ομως στα ομαδικά σπορ υπάρχει κάτι που δεν συναντάς στα ατομικά σπορ, δηλαδή τον μηχανισμό υποστήριξης που μπορεί να σχεδιάσει για σένα ένας προπονητής. Για τον Μέσι π.χ. έτρεχαν (κι έτσι έπρεπε) παίκτες όπως ο Φερνάντες, ο Μακ Αλιστερ και ο Ντε Πολ. Για να είναι αποδοτικοί στην επίθεση ο ΛεΜπρόν και ο Κάρι έδιναν πολλά στην άμυνα παίκτες όπως ο Ντέιβις, ο Χόλιντεϊ και ο Ντουράντ. Στα ατομικά σπορ αυτές οι δυνατότητες δεν υπάρχουν.

Οταν μιλάμε για αθλητές ατομικών σπορ που έχουν παρατείνει την καριέρα τους πέρα από τα συνηθισμένα το μυαλό μου πάει κυρίως στα τρία ιερά τέρατα του τένις: στον Ρότζερ Φέντερερ, στον Ράφα Ναδάλ και στον Νόβακ Τζόκοβιτς.

Οι καριέρες που έκαναν αυτοί υπήρξαν τεράστιες γιατί ο καθένας τους βασίστηκε σε σπάνιες δυνατότητες και ξεπέρασε με θεαματικό τρόπο δυσκολίες που κατά καιρούς έχουν λυγίσει μεγάλους αθλητές οδηγώντας τους στο αντίο. Ο Φέντερερ υπήρξε ένας καταπληκτικά ποιοτικός παίκτης: το τένις του είχε μια αριστοκρατία – κάτι πιο πέρα από τη θεαματικότητα και την αποτελεσματικότητα.

Εκανε επίσης μια πάρα πολύ αθλητική (σχεδόν ασκητική) ζωή και είχε την τύχη να μην τραυματιστεί ποτέ του. Ο Ναδάλ αντιθέτως (πέρα από μια τεράστια αντοχή στην ίδια την πίεση του παιχνιδιού) κατάφερε να ξεπεράσει έναν τραυματισμό αλλάζοντας ακόμα και τρόπο παιχνιδιού: είναι σαν να έχει κάνει δυο καριέρες.

Εντυπωσιακή και η διαδρομή του Τζόκοβιτς. Πέρα από το φυσικό χάρισμα να μην κουράζεται ποτέ (είναι ο παίκτης που έχει γυρίσει σε τουρνουά του Γκραν Σλαμ πολλά παιχνίδια στα οποία βρέθηκε να χάνει με 2-0 σετ), είναι κι αυτός που κατάφερε να κάνει το πιο θεαματικό come back στην ιστορία του σπορ.

Το 2017 είχε χάσει το μυαλό του, έμοιαζε να τα έχει παρατήσει κι όμως επέστρεψε. Ξαναβρίσκοντας όχι απλά τη χαρά του παιχνιδιού, αλλά τη χαρά του θριάμβου. Που είναι κάτι άλλο. Κάτι που σε καθιστά είδωλο για τους νεότερους.

Δίπλα σε τέτοια θηρία θα έβαζα τον Λευτέρη Πετρούνια. Η τεράστια παράταση της καριέρας του δεν έχει να κάνει απλά με φιλοδοξίες, όνειρα και κίνητρα, αλλά με την ικανότητα διαχείρισης μιας καριέρας. Εχει υπάρξει ως νεαρός ένα φαινόμενο ως προς την τεχνική και το πρόγραμμά του: έχει δώσει το όνομά του και σε άσκηση όπως οι αληθινά μεγάλοι της γυμναστικής. Εχει γυρίσει από ένα σοβαρότατο τραυματισμό. Κι έχει και στοιχεία χαρακτήρα που τον καθιστούν παράδειγμα προς μίμηση.

Μετά τους Ολυμπιακούς στο Παρίσι μας είχε δώσει ραντεβού στους Ολυμπιακούς του Λος Αντζελες. Τότε είχα γράψει πως πέρα από το να αποδειχτεί συνεπής σε αυτό θα κερδίσει  δυο-τρία μετάλλια ακόμα. Ηταν μια εύκολη πρόβλεψη. Ο Λευτέρης έχει DNA σπάνιο.