Σε άλλους νοικιάστηκε

Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80, μια εταιρεία ηλεκτρικών ειδών έδωσε τα χέρια με τον διοπτροφόρο επικεφαλής ενός μικρού αριστερού κόμματος, που μόλις είχε εκλεγεί βουλευτής – ο μόνος από την παράταξή του: στη διεύθυνση Πλ. Ελευθερίας 1, στο ένα άκρο της Κουμουνδούρου, ένα στενό κτίριο με επτά ορόφους έμοιαζε ιδανικό για να στεγάσει τις ελπίδες του ΚΚΕ Εσωτερικού. Δεν είχε χρήματα το κόμμα, δεν είχε ούτε τρομερά πλούσιους, φανερούς χρηματοδότες. Είχε όμως «πρόσωπο» για τραπεζικό δάνειο, συντρόφους που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της οικονομικής ενίσχυσης και την έξωθεν καλή μαρτυρία. Ηταν εύκολο να κλείσει η συμφωνία. Τρεις ήταν οι φυσικοί ιδιοκτήτες, όλοι στην ίδια τάση.

Το 1987 το ΚΚΕ Εσωτερικού δεν υπήρχε πια, τα χρήματα για την εξυπηρέτηση του χρέους προς την τράπεζα είχαν στερέψει. Ο τέως επικεφαλής είχε παραιτηθεί από τη βουλευτική έδρα του, ήταν πρόεδρος άλλου σχηματισμού και ήδη παίδευε στο μυαλό του το επόμενο πολιτικό του πρότζεκτ: την επανένωση της Αριστεράς. Ποιος να το περίμενε ότι θα πετύχαινε; Ποιος περίμενε πως ο Ενιαίος Συνασπισμός θα έφτανε να γίνει μέχρι και συγκυβερνήτης της ΝΔ; Τα αριστερά θαύματα, τότε, έγραφαν Ιστορία. Και κρατούσαν λίγο – το 1993, ο μικρούλης ΣΥΝ δεν είχε έσοδα ούτε από βουλευτική αποζημίωση. Κι όμως, το κτίριο στεκόταν όρθιο. Υστερα από μια δαιδαλώδη διαδρομή, με διασπάσεις επί διασπάσεων και ματαιωμένες προσδοκίες, αλλαγές ονομάτων, γενικούς γραμματείς και προέδρους που πήγαιναν και έρχονταν, η Κουμουνδούρου άρχισε να μοιάζει με απάγκιο, με κανονικό πολιτικό σπίτι, αποπληρωμένο δραχμή δραχμή από τα μέλη του κόμματος, από τρελούς που ξενυχτούσαν τα βράδια των εκλογών για να δουν αν μπαίνει στη Βουλή.

Το 2010 στο σπίτι άρχισαν να γίνονται ετοιμασίες: οι όροφοι ήταν πολλοί, χωρούσαν αρκετούς νοικάρηδες. Οταν όμως μπήκαν στο σαλόνι, οι νεοφερμένοι δεν απαίτησαν απλώς να αλλάξει θέση ο καναπές. Ηθελαν να επανασχεδιάσουν τα ντουβάρια, να σκάψουν τα θεμέλια. Ετσι οι φυσικοί ιδιοκτήτες, δύο πια, αποφάσισαν να μην το παλεύουν άλλο – άφησαν τα κλειδιά στην πόρτα και έφυγαν. Το παρέδωσαν ορθάνοιχτο στην επόμενη γενιά, σε εκείνους που λίγους μήνες μετά θα υπόσχονταν πως θα καταργούσαν τα Μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο. Αν κάποιος σκεφτεί τι ακολούθησε, μπορεί να πιστέψει στ’ αλήθεια πως οι τοίχοι του κτιρίου δεν θα έπρεπε να έχουν και παράπονο.

Εζησαν δόξες που δεν θα πίστευαν ποτέ εκείνοι που τ’ αγόρασαν. Φιλοξένησαν αυταπάτες και σχέδια για την «πρώτη φορά Αριστερά», έγιναν το φόντο ενός ρόλερ-κόστερ τεσσάρων ετών διακυβέρνησης που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Και δεν έχει σημασία τι έγινε μετά, έτσι δεν είναι; Ποιος νοιάζεται για τις αίθουσες που μετρούσαν κραυγές και κυνισμό στις συνεδριάσεις, για πόρτες που έκλειναν με θόρυβο γιατί «εσείς μας καταστρέψατε» και άλλες που δεν άνοιγαν ποτέ; Ποιος ενδιαφέρεται για τον εκφυλιστικό τρόπο που έγιναν οι αλλαγές στον έβδομο, όταν ακόμα ένας ιδιοκτήτης παράτησε τα κλειδιά πάνω στο γραφείο για να μη λερωθεί άλλο; «Ο Αλέξης δεν θα περάσει ούτε απ’ έξω, πιο εύκολα θα το κάνει Airbnb». Τόσο απλά.

Οσοι το πιστέψουν μπορεί να ξέρουν από κτίρια. Ομως, όπως και ο ποιητής, δεν ξέρουν πολλά πράγματα από σπίτια. Τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα, σαν τα γυμνώσεις. Και, ακόμα κι αν δεν τους ρίξουν ξανά ούτε μία ματιά, τα κουφάρια τους κουβαλούν συμβολισμό για όσους τα άφησαν να ρημάξουν.