Σχέδιο με κορόιδα

Σε ένα από τα τελευταία επεισόδια της πολιτικής σταδιοδρομίας του ο Α. Σαμαράς έκανε στη ΝΔ και τον Μητσοτάκη ένα μεγάλο δώρο. Βρήκε και τους χάρισε έναν αντίπαλο. Τον εαυτό του. Το σχέδιο (αν λέγεται σχέδιο…) είναι λίγο μπερδεμένο.

 Ο Σαμαράς θα κάνει κόμμα και θα κατέβει στις εκλογές όπου κάτι ελπίζει να πάρει. Κανένα πρόβλημα. Το ίδιο κάνει και η κυρία Καρυστιανού και ο Τσίπρας.

 Ο Σαμαράς όμως ελπίζει ότι αυτό το ποσοστό που θα πάρει μπορεί να κόψει τον δρόμο του Μητσοτάκη για μια τρίτη τετραετία.

 Και τι νοιάζει τον Σαμαρά ο δρόμος του Μητσοτάκη; Κανείς δεν έχει καταλάβει αλλά μάλλον δεν φταίει ο δρόμος. Τον ίδιο τον Μητσοτάκη είναι που δεν γουστάρει. 

Σε τι συνιστάται λοιπόν το σχέδιο;

Ότι ο Μητσοτάκης χωρίς δρόμο μπροστά του θα ψάξει για κυβέρνηση. Τότε, θα προσφερθεί ο Σαμαράς να βοηθήσει. Με την προϋπόθεση ότι δεν θα είναι πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης.

Το σχέδιο είναι ωραίο. Αρκεί να βρεθούν και τα κορόιδα. Διότι προϋποθέτει τρία πράγματα.

 Πρώτον, να μαζευτούν κάποιοι να ψηφίσουν το κόμμα του Σαμαρά. Δεν υπάρχουν προφανείς λόγοι αλλά είναι ένα λίγο μπαγιάτικο remake του 1993.

Κάποιοι μπορεί να τσιμπήσουν. Πάντα υπάρχουν δυσαρέσκειες που ψάχνουν να εκφραστούν. 

Δεύτερον, κανένα άλλο κόμμα να μην μπορεί ή να μη θέλει να συμπράξει σε μετεκλογική κυβερνητική λύση. Αυτό είναι πιθανότερο. Δεν κυκλοφορούν και πολλοί υποψήφιοι.

Τρίτον, να προσφύγει ο Μητσοτάκης στο δεκανίκι του Σαμαρά και είτε οικειοθελώς, είτε με την πίεση της ΝΔ, να παραχωρήσει σε κάποιον άλλο την πρωθυπουργία.

Λιγότερο πιθανό. Δεν ξέρω πολλούς που φιλοδοξούν να ποντάρουν το μέλλον (τους) σε κάποιον που ήταν αρχηγός προσωπικού κόμματος πριν από 33 (!) χρόνια, το έκλεισε πριν 26 (!) χρόνια και αναγκάστηκε να φύγει από την αρχηγία της ΝΔ πριν από 11 (!) χρόνια. Πιο πιστευτή μου φαίνεται η «Οδύσσεια» του Νόλαν. Αλλά φυσικά. Ποτέ μη λες ποτέ. 

Ο Στρατηγός Ντε Γκωλ δεν ήταν ένας άνθρωπος ιδιαίτερα φιλικός και προσηνής. Σε μια μετακίνησή του στη γαλλική επαρχία κι ενώ μιλούσε στο συγκεντρωμένο ακροατήριο, τον διέκοψε μια στεντόρεια φωνή: – Θάνατος στους μαλάκες! – Τεράστιο πρόγραμμα, σχολίασε ο στρατηγός πριν συνεχίσει την ομιλία του. 

Γι΄αυτόν τον λόγο ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πότε ένα σχέδιο έχει πιθανότητες επιτυχίας. Ακόμη κι όταν δεν βγάζει νόημα. Στην προκειμένη περίπτωση άλλωστε το ζήτημα δεν είναι το ακροατήριο ή η προγραμματική δέσμευση. Είναι το αδιέξοδο όσων ονειρεύονται (δικαιολογημένα ή βλακωδώς) μια έξοδο από κάτι μπερδεμένο ή αρρωστημένο που έχουν στο κεφάλι τους. Δεν βγάζεις άκρη. 

Πάμε λοιπόν από την αρχή. Σε λίγους μήνες, αν όχι νωρίτερα, θα έχουμε εκλογές. Ο κάθε υποψήφιος πρωθυπουργός θα πάρει τις ψήφους που θα του εμπιστευτεί το εκλογικό σώμα. Αν φτάνουν να κάνει κυβέρνηση, θα πάει να ορκιστεί. Αν δεν φτάνουν, θα αναζητήσει συνεταίρους. Αν δεν βρει συνεταίρους, θα πάμε σε νέες εκλογές. 

Με την υποσημείωση πως σε όλη αυτή τη διαδικασία, τον κεντρικό ρόλο θα έχει το πρώτο κόμμα. Προκύπτει από τον εκλογικό νόμο και τη διάταξη των πολιτικών δυνάμεων. Καλώς ή κακώς, η δημοκρατία μας δεν προβλέπει άλλη διαδικασία. Ούτε κλήρωση θα κάνουμε, ούτε παράταση θα παίξουμε, ούτε θα χτυπήσουμε πέναλτι. Με αυτή τη διαδικασία, το σχέδιο του Σαμαρά δεν βγάζει και πολύ νόημα. Κατ’ αρχάς ο Μητσοτάκης δεν θα κάνει το χατίρι του Σαμαρά να παραμερίσει γιατί δεν θα έχει κανένα λόγο ή όφελος να το κάνει. 

Αν δεν βρει άλλους συνεταίρους, θα πάει σε δεύτερες εκλογές. Ακόμη κι αν αποδειχθούν η «κάλπη της ανατροπής» που λέει κι ο Τσίπρας, το πιθανότερο είναι ότι η πόλωση θα χτυπήσει κόκκινο. Και τότε να δούμε τι πουλιά θα πιάσει το επικείμενο κόμμα Σαμαρά. 

Επιμύθιο; Πολύ απλό. Οτι τα μικρότερα κόμματα έχουν κάθε συμφέρον να κλείσουν μια κυβερνητική συμφωνία την επομένη των εκλογών. Διαφορετικά κι αν οδηγηθούμε σε νέες εκλογές, τα πράγματα θα είναι πολύ χειρότερα γι’ αυτά. Ποιος θα πάρει την πρωτοβουλία να κλείσει τη συμφωνία; Αγνωστο. Σήμερα κανείς δεν το συζητάει, ούτε εκδηλώνει τέτοια πρόθεση. 

Αλλά ας μην ξεχνάμε τη μεγάλη κουβέντα ενός διαδόχου του στρατηγού Ντε Γκωλ, του Φρανσουά Μιτεράν, που έλεγε ότι:

 – Οι προεκλογικές διαβεβαιώσεις δεν ορίζουν τη μετεκλογική πραγματικότητα. Μεταξύ των μεν και των δε μεσολαβεί ένα κορυφαίο γεγονός που είναι οι εκλογές! 

Και τότε να δούμε πού θα καταλήξουν οι συνεδριακές αποφάσεις του ΠΑΣΟΚ. Μάλλον θα τις χρησιμοποιήσει ο δήμαρχος για ταπετσαρίες στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς. Σε αυτό το άγνωστο μετεκλογικό σκηνικό, μόνο δύο δεδομένα φαίνεται να προκύπτουν. 

Πρώτον, ότι η ΝΔ θα είναι πρώτο κόμμα και με διαφορά. Ακόμη κι αν υπολείπεται σαφώς της αυτοδυναμίας. 

Δεύτερον, ότι οι μετεκλογικές διεργασίες θα είναι σαν τα πλέι οφ του ΝΒΑ. Μια διαδικασία για μεγάλα παιδιά. Είναι πολύ δύσκολο λοιπόν να προεξοφλήσει κανείς το παραμικρό. Αν και μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε πως ο τελευταίος του οποίου θα ζητούσε ο Μητσοτάκης τη συνδρομή είναι ο Σαμαράς. Υπό μία προϋπόθεση φυσικά. Οτι ο Μητσοτάκης δεν θα ηττηθεί οικτρά κι ότι η όποια ήττα δεν θα του στερήσει παντελώς τη δυνατότητα χειρισμών, ελιγμών και αποφάσεων. 

Αντιλαμβάνομαι πως κάτι τέτοιο είναι το σχέδιο ή η επιθυμία πολλών. Εντός και εκτός της ενεργού πολιτικής. Αλλά όπως θα έλεγε κι ο αείμνηστος στρατηγός: – Τεράστιο πρόγραμμα!