Quo vadis, Λούβρο;

Πού πηγαίνει το μεγαλύτερο και πλέον επισκέψιμο μουσείο στον κόσμο, εκείνο του Λούβρου; Μόλις πριν από έναν χρόνο – ίσως και λίγο περισσότερο – η Λοράνς ντε Καρ, η τότε επικεφαλής του, έστειλε ένα μάλλον ανησυχητικό σημείωμα προς την προϊσταμένη της, την τότε υπουργό Πολιτισμού της Γαλλίας, Ρασιντά Ντατί.

Η Ντε Καρ, η οποία παραιτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου, τόνιζε την προχωρημένη κατάσταση φθοράς αιθουσών του εμβληματικού μουσείου και το πρόβλημα από τον συνωστισμό, αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι το ίδρυμα είχε φτάσει σε «ανησυχητικό επίπεδο απαξίωσης».

Η λύση ήρθε μία εβδομάδα αργότερα, όταν ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν παρουσίασε δίπλα στη Μόνα Λίζα το ριζοσπαστικό και φιλόδοξο σχέδιό τους ύψους 1 δισ. ευρώ για την ανακαίνιση του μουσείου με τίτλο «Λούβρο: Νέα Αναγέννηση». Δυστυχώς όμως τα γεγονότα τον διέψευσαν: διαδοχικές απεργίες προσωπικού, μια δεκαετής απάτη με πλαστά εισιτήρια, μια χιονοστιβάδα προβλημάτων εξαιτίας γηρασμένων υποδομών και – το πιο κραυγαλέο – μια τολμηρή ληστεία 88 εκατ. ευρώ σε κοσμήματα του στέμματος, και μάλιστα υπό το φως της ημέρας.

Κανένας δεν αμφισβητεί ότι το Λούβρο των 360.000 τ.μ. με τις περισσότερες από 400 αίθουσες και τα περίπου 14 χλμ. διαδρόμων, που διαθέτει περισσότερα από 600.000 αντικείμενα στις συλλογές του, εκ των οποίων περίπου 35.000 εκτίθενται μόνιμα, είναι μια πόλη μέσα στο Παρίσι. Είναι όμως το νέο σχέδιο επέκτασης, το οποίο προβλέπει τη διάνοιξη τεράστιων νέων εκθεσιακών χώρων κάτω από την ανατολική αυλή του μουσείου και μια «νέα μεγάλη είσοδο», η λύση;

Οι επικριτές του σχεδίου το αποκαλούν φαραωνικό, σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα «The Guardian». Το κόστος, που εκτιμάται σε πάνω από 1,1 δισ. ευρώ, έχει προκαλέσει επικρίσεις. Και δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν πως ισχυρότερο κίνητρο του συγκεκριμένου έργου είναι η ματαιοδοξία του προέδρου Μακρόν που θέλει να θέσει το συγκεκριμένο εγχείρημα ως κορωνίδα της υστεροφημίας του, παρά τις πραγματικές ανάγκες του μουσείου και των επισκεπτών του.

Ο 62χρονος Κριστόφ Λεριμπό, ύστερα από δύο χρόνια στο τιμόνι των Βερσαλλιών, έχει μπροστά του ένα τιτάνιο έργο. Η αποστολή του στο Λούβρο θα είναι πολιτικά φορτισμένη. Το υπουργείο Πολιτισμού αναφέρει ότι οι προτεραιότητες είναι η «ενίσχυση της ασφάλειας του κτιρίου, των συλλογών και των ανθρώπων», η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και η προώθηση «αναγκαίων μετασχηματισμών».

Το πού εντάσσεται το μεγαλόπνοο σχέδιο ανακαίνισης μέσα σε όλα αυτά παραμένει ασαφές. Τα συνδικάτα του Λούβρου συνεχίζουν να το καταγγέλλουν ως  «ακατανόητο» και «μακριά από τις ανάγκες του Λούβρου», ενώ η χρηματοδότηση δεν είναι διασφαλισμένη: 200 έως 300 εκατ. ευρώ εκτιμάται ότι θα προέλθουν από το παράρτημα στο Αμπου Ντάμπι, και τα υπόλοιπα κυρίως από χορηγούς – οι οποίοι, ιδίως στις ΗΠΑ, εμφανίζονται ιδιαίτερα διστακτικοί. Ποσά δηλαδή που αρκούν μόνο για τις απαραίτητες επισκευές, τη συντήρηση και έναν πιο μετριοπαθή εκσυγχρονισμό.

Το χρονοδιάγραμμα, επίσης, είναι πιεστικό. Μια βραχεία λίστα αρχιτεκτόνων επρόκειτο να επιλεγεί έως τον Απρίλιο και το έργο να ξεκινήσει στις αρχές του 2027, πριν από τις προεδρικές εκλογές. Ωστόσο, η διαδικασία ανεστάλη τον Φεβρουάριο και ο Λεριμπό φαίνεται πως θα προβάλλει αντίσταση στην εφαρμογή του σχεδίου, επιχειρώντας να κερδίσει χρόνο, έως την αποχώρηση του Μακρόν.