Προχειρότητα

Δήλωση 1: «Αποτελεί τιμή η ανάληψη καθηκόντων πρύτανη ενός τόσο σημαντικού δημόσιου εκπαιδευτικού ιδρύματος της Μεγάλης Βρετανίας, το οποίο εγκαθίσταται στην Ελλάδα με σπουδαία ακαδημαϊκή κληρονομιά, διεθνές ερευνητικό αποτύπωμα και σύγχρονες πρακτικές που εφοδιάζουν τους φοιτητές με γνώσεις και δεξιότητες για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις και τις προοπτικές της εποχής.» (30/8/2025)

Δήλωση 2: «Η Πολιτεία δεν στάθηκε στο ύψος της δέσμευσης που η ίδια ανέλαβε. Καλωσόρισε την επένδυση, αλλά δεν διασφάλισε το θεσμικό της πλαίσιο. Υποσχέθηκε σταθερότητα, αλλά άφησε τα ιδρύματα εκτεθειμένα σε νομική αβεβαιότητα που θα μπορούσε – και έπρεπε – να είχε αποφευχθεί (…) Αποχωρώ με αίσθημα καθήκοντος εκπληρωμένου ως προς το ακαδημαϊκό έργο που μας αναλογούσε και με ανησυχία για το θεσμικό περιβάλλον εντός του οποίου αυτό το έργο καλείται να συνεχιστεί.» (11/9/2026)

Τι μεσολάβησε ανάμεσα στις δύο δηλώσεις με τις οποίες ο Οδυσσέας Ζώρας πρώτα διορίστηκε πρύτανης του μη κρατικού Πανεπιστημίου Keele Greece και ύστερα παραιτήθηκε από τη θέση αυτή; Οι αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας που ακύρωσαν την άδεια τριών μη κρατικών πανεπιστημίων λόγω ελλείψεων στις κρατικές υποδομές και τα κριτήρια αξιολόγησης. Οι αποφάσεις αυτές, που προκάλεσαν δικαιολογημένη ανησυχία σε 600 φοιτητές αυτών των πανεπιστημίων, ανέδειξαν μια ασυγχώρητη προχειρότητα της κυβέρνησης, που βιάστηκε να εφαρμόσει μια μεταρρύθμιση χωρίς προφανώς να είναι έτοιμη. Αυτήν ακριβώς την προχειρότητα επικαλείται ο Ζώρας για να δικαιολογήσει την παραίτησή του.

Η κυβέρνηση βρίσκεται έτσι αντιμέτωπη με έναν άνθρωπο τον οποίο είχε στηρίξει με όλες της τις δυνάμεις όταν δεχόταν επίθεση το περασμένο καλοκαίρι από την αντιπολίτευση, με το επιχείρημα ότι υπήρχε ασυμβίβαστο στον διορισμό ως πρύτανη ενός ανθρώπου που είχε διατελέσει ΓΓ του υπουργείου Παιδείας και είχε λάβει μέρος στη συγγραφή του νόμου για την ίδρυση παραρτημάτων ξένων ιδιωτικών ΑΕΙ στην Ελλάδα.

Αν, όπως έλεγε τότε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, η τοποθέτηση στη θέση αυτή ενός καθηγητή ιατρικής και πρώην πρύτανη ενός μεγάλου δημόσιου ΑΕΙ «προσδίδει κύρος στο εγχείρημα αυτό», η αποχώρησή του αφαιρεί αυτό το κύρος. Η κυβέρνηση θα βρει μια διέξοδο αν επιβεβαιωθεί η φημολογία ότι ο Ζώρας θα είναι υποψήφιος με το κόμμα Σαμαρά στην Ηλεία. «Είδατε; Γι’ αυτό τα λέει» θα μας κλείσει το μάτι ο πορτ-παρόλ. Δεν μπορεί όμως η αξιοπιστία ενός ανθρώπου να κρίνεται από το αν συμφωνεί ή όχι με την πολιτική μας.

Η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα έχει περάσει από σαράντα κύματα, έχει εκθέσει κόμματα και κυβερνήσεις, έχει συνοδευτεί από συνταγματικούς ακροβατισμούς και μετά τις νέες εξελίξεις υπάρχει κίνδυνος να προστεθεί στα ζητήματα που προκαλούν δυσπιστία των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα. Η κυβέρνηση μπορεί βέβαια να επιλέξει να πάψει να μιλάει γι’ αυτήν, όπως κάνει με τον γάμο των ομοφύλων. Αλλά μετά τι θα μείνει;

Keywords