Πρεμιέρες

H αυλαία της νέας πολιτικής σεζόν σηκώθηκε. Και οι τρεις επικεφαλής των κομμάτων που προηγούνται στα γκάλοπ έκαναν πρεμιέρα από τη ΔΕΘ. Μόνο που τα έργα τα οποία ανέβασαν τα έχει ξαναδεί το κοινό. Ο Πρωθυπουργός εξήγγειλε μια σειρά από μέτρα στα οποία πολλοί διάβασαν την αγωνία διαχείρισης της γαλάζιας φθοράς, όχι ένα συνεκτικό σχέδιο για την Ελλάδα 2.0. Ταυτόχρονα, έστρωσε τον δρόμο προκειμένου να επαναφέρει στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου ένα εκλογικό δίλημμα το οποίο έχει ξαναχρησιμοποιήσει στο παρελθόν. Παρουσίασε την ακυβερνησία ως «τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τη χώρα», δηλαδή.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πάλι, επανέλαβε τον στόχο τον οποίο ο ίδιος θέτει για το ΠΑΣΟΚ με πεισματική άρνηση της πραγματικότητας που αποτυπώνουν τα δημοσκοπικά νούμερα: την πρώτη θέση στις επόμενες εθνικές εκλογές, ώστε «να έχουμε πολιτική αλλαγή». Ο δε ιδρυτής της ΕΛΑΣ ισχυρίστηκε πως αρκετά από τα χρήματα που χρειάζονται για τις παρεμβάσεις τις οποίες ευαγγελίζεται θα βρεθούν από το περιουσιολόγιο, που θα γίνει όταν η Συμπαράταξη φέρει την τρίτη φορά Αριστερά. Υποσχέθηκε πως λεφτά και περιουσιολόγιο υπάρχουν, με άλλα λόγια.

Προσδοκίες

Η εμμονή σε δοκιμασμένες επικοινωνιακές συνταγές και προεκλογικές στρατηγικές (είτε αυτές έχουν πετύχει είτε αποτυγχάνουν ξανά και ξανά) φανερώνουν τα ατού που ο καθένας τους εκτιμά ότι έχει. Ο νεοδημοκράτης ποντάρει στην εικόνα που εκπέμπουν οι αντίπαλοί του. Αφού εκείνοι δεν φαίνονται ως εναλλακτική λύση, αυτός θα μοιάζει με τη μοναδική λύση. Ο πράσινος βασίζεται στο πασοκικό μεγαλείο αλλοτινών εποχών, στις αναμνήσεις από τα χρόνια που το κόμμα του ήταν ο ένας πυλώνας του δικομματισμού.

Ο ελασίτης εμφανίζεται ως επιστρέφων για να γεμίσει το αντιπολιτευτικό κενό που άνοιξε στον προοδευτικό χώρο με την αποχώρησή του, ως φορέας κυβερνητικής τεχνογνωσίας σε δύσκολες συνθήκες. Κανείς τους, ωστόσο, δεν υπολογίζει την ανάποδη ανάγνωση των πλεονεκτημάτων που νομίζει ότι διαθέτει. Ολοι τους δείχνουν να παραγνωρίζουν το μειονέκτημα που μοιράζονται: δεν δημιουργούν προσδοκίες παρά μόνο στους ψηφοφόρους οι οποίοι έχουν ήδη πιστέψει στην ορθότητα των προγραμματικών τους προτάσεων ή σε οτιδήποτε θεωρείται ηγετικό χάρισμα του Μητσοτάκη, του Ανδρουλάκη και του Τσίπρα. Γι’ αυτό, ίσως ελπίζουν για τα καλύτερα ποσοστά, αλλά σίγουρα δεν είναι έτοιμοι για τα χειρότερα.

Keywords