Ποσόστωση σωτήρων

Αμα ακούς για κάτι (ή για κάποιον) πολύ αριστερό, τότε, συνήθως, κάτι πολύ δεξιό κρύβεται από πίσω. Κι έχει αποδειχτεί πως εκείνοι που φωνάζουνε περισσότερο συχνά είναι τα μεγαλύτερα λαμόγια – δεν υπάρχει κάτι αντιφατικό ή παράδοξο σε αυτό, απλώς είναι οι φυσιολογικοί νόμοι της απόκρυψης και της παραλλαγής.

Κι αν η Καρυστιανού δεν ήξερε τόσα χρόνια πως κβαντική ιατρική δεν υπάρχει, τότε ή έχουμε να κάνουμε με μειωμένη αντίληψη και ινδικούς λαϊκισμούς περί ψυχής και τα λοιπά ή με εμπόριο για ορισμένους που ρέπουν προς μεταφυσικές παπάτζες και εναλλακτικά μαντζούνια με βαρύγδουπα επιστημονικοφανή ονόματα: βιοανάδραση, βιοσυντονισμός και βιολογικές τρίχες από τριχόπτωση.

Το ‘ξερε; Το ‘ξερε. Αν το πίστευε κιόλας, ακόμα χειρότερα – συν ολίγος Αγιος Φανούριος και εικόνες για να φαίνεται ότι έχουμε και σέβας. Το πιο νόστιμο είναι αυτό το εξώδικο για το τουρκολιβυκό σύμφωνο – εδώ γελάμε γενικότερα, διότι, βλέπεις, αν ήταν κάποιος άλλος ή η Γρατσία στην κυβέρνηση, θα το είχε αποτρέψει με αραμαϊκό βουντού και βελόνες σε κουκλάκια.

Τι γίνεται, αδέρφια; Αλλοι έστησαν τερατώδεις απατεωνίες με την πίτσα, άλλοι με το ψωμί «Χωριάτικο», άλλοι με τις αγκινάρες και πλέον δεν ξέρεις ποιον να πρωτοψάξεις. Πώς να ξέρεις πόσοι νόμιμοι έχουνε απομείνει κι αν τα σέσκουλα που πήρες χτες από τη λαϊκή κρύβουν πίσω τους ένα μεγάλο αγροτικό σκάνδαλο που προεκτείνεται στην Αλβανία του Ράμα και σε μαφιόζους στο Μιλάνο που κατέβηκαν κι εκείνοι στη διαδήλωση για ξεκάρφωμα κι έσπασαν μερικές βιτρίνες κινητών χάριν προσκυνήσεως.

Η κατάσταση φαίνεται να έχει ξεφύγει σε παγκόσμιο επίπεδο και είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις το fake από το αληθές, μιας και ουκ ολίγοι καλαμπόρτζοι πιστεύουν πως είναι αδιάφθοροι Ροβεσπιέροι και φωνάζουν συνέχεια για κάθαρση και δικαιοσύνη. Και ποιοι είναι εκείνοι, άραγε, που ξεσηκώνονται στην Αλβανία; Εχουνε δίκιο ή είναι χειρότεροι απ’ τους άλλους; Θα πεις, τι σημασία έχει, διότι αν φας πενήντα χρόνια κομμουνιστικής μούγγας α λα Χότζα, θες να τσιρίζεις, μετά, επί έξι μήνες νυχθημερόν για να στανιάρεις – να φύγουν τα κακά δαιμόνια από μέσα σου.

Οπότε ίσως υπάρχει από πίσω η συσσωρευμένη κραυγή που δεν βγήκε και την ακούμε τώρα με κάποια χρονοκαθυστέρηση; Δεν αποκλείεται – πάντως, πλέον δεν θεωρούμε, ντε και καλά, έντιμο όποιον φωνάζει ή ότι έχει δίκιο επειδή διαδηλώνει, διότι δεν ξεχνούμε και το ένα εκατομμύριο που κατέβηκε σε δίκαιη διαμαρτυρία για τα Τέμπη, ή μήπως και χάριν της εποχικής βιοανάδρασης; Δύσκολη απάντηση.

Δείτε και τι τραβάει το Παρίσι από την εποχή του Ζιντ και χωρίς να έχει, πλέον, έναν Ντε Γκωλ, έναν Μιτεράν, έναν Ντ’ Εστέν. Και τι θα γίνει εκεί αν ξεσπάσει σκάνδαλο, όχι με πίτες και ψωμιά, αλλά με τα τυριά, δεδομένου ότι στη Γαλλία υπάρχουνε περί τα διακόσια είδη τυριών; Και τι θα γίνει αν εκραγεί καμιά χοντρή υπόθεση με κρουασάν, ακριβώς τη στιγμή που άνοιξε κρουασαντερί η Τούνη στην Πόλη του Φωτός; Μεγάλη γκαντεμιά, κι ελπίζουμε πως οι άτεγκτοι επαναστάτες – διαδηλωτές δεν θα της φάνε καμιά μέρα τα κρουασάν απ’ τη βιτρίνα για να αντέξουνε την πίεση του καπιταλισμού.

Απ’ την άλλη να έχεις και τον Τραμπ να παίρνει ντίζελ απ’ τη Ρωσία και να ρουφάει το αέριο του Πούτιν. Ποια η σκοπιμότης; Τι είδους βιοανάδραση είναι αυτή; Ποιος μέγας πολιτειολόγος και θεωρητικός, μαρξιστής – νατουραλιστής θα μας αναλύσει επαρκώς την κατάσταση με βάση την πάλη των τάξεων, την κλινοπάλη των παρατάξεων ή έστω με βάση τους υπερήρωες της Marvel, τον Νίτσε και τη Νίτσα; Πώς θα κατανοήσουμε τη συμπεριφορά Τραμπ, με βάση τον Πουλαντζά – είναι ένα ζήτημα το οποίο θα δυσκολευόταν ίσως να αναλύσει ακόμα και ο Καρβέλας, αν ήταν στα κέφια του.

Γι’ αυτό επιμένω ότι οι μέρες που ζούμε είναι μοναδικές. Θυμίζουν Βαϊμάρη, σου λέει ο άλλος – άλλο κλισέ κι αυτό. Βάι, βάι, ούτε καν Βαϊμάρη, που είχε και κάποια σοβαρότητα. Βλέπεις, ας πούμε, τον Χαφτάρ και λες τι χάφτει αυτός και νοσταλγείς μέχρι και τον Γκαντάφι με μαύρα γυαλιά και με τις γκόμενες – φύλακες που κουβαλούσε μαζί του, έτοιμες για το «GNTM». Α, ρε Γκαντάφι, σε φάγανε και σένα οι ευρωπαίοι και οι αμερικανοί φλώροι που θα φέρνανε τη δημοκρατία στην Τζαμαχιρία και θα κατέβαζαν και τη μαϊμού απ’ το δέντρο.

Ετσι παρέρχεται, πια, η δόξα του κόσμου: άδοξα. Να μην ξέρεις από πού να φυλαχτείς και κατά πού να κάνεις και ποιο λαμόγιο θα αποκαλυφθεί αύριο. Ποια θα είναι η επόμενη γυναικοκτονία και ποια συμμορία θα ξεμπροστιαστεί. Ποιος θα μας υποβάλει σε βιοανάδραση και ποιος φρέσκος θα μας σώσει, πάλι, απ’ τον καπιταλισμό κι απ’ τους εαυτούς μας. Διότι οι σωτήρες εν Ελλάδι γεννιούνται με ποσόστωση, οπότε κάθε χρόνο ένας ορισμένος αριθμός τους σπεύδει να μας γλιτώσει· είτε με επίκληση στο ιδεολόγημα, είτε με το προαιώνιο ταξικό κλισέ, είτε λόγω υπερπατριωτισμού, είτε στο όνομα της δικαιοσύνης. Ανιαρό, θα πεις, αλλά, μια ζωή, έτσι συμβαίνει. Δες, αν θες, και παλιότερα πρωτοσέλιδα.