Πορτοκαλί Αρμαγεδδών

Θα είναι κάποια στιγμή σήμερα; Μήπως αύριο; Κάπου εδώ κοντά, εν πάση περιπτώσει, υποτίθεται ότι εκπνέει η προθεσμία που έχει δώσει ο πρόεδρος Τραμπ στους «crazy bastards» για να ανοίξουν επιτέλους το «Fuckin’ Strait». Λέω ότι υποτίθεται γιατί, με τον Ντόναλντ στον ρόλο του commander-in-chief, η υπόθεση εξελίσσεται σαν Μίκι Μάους. Επιπλέον, είναι αδύνατο να βασιστείς στα λόγια του, αφενός επειδή παρασύρεται πάντα από τον ναρκισσισμό του σε γελοίους κομπασμούς, αφετέρου επειδή δεν ξέρει – και ούτε ενδιαφέρθηκε ποτέ να μάθει – το νόημα και τη σημασία των λέξεων. Τις χρησιμοποιεί επειδή του αρέσει ο ήχος τους. Αν, τέλος πάντων, υποθέσουμε ότι ισχύει η προθεσμία, τότε σήμερα πρέπει να περιμένουμε την κόλαση στο Ιράν, όπως υποσχέθηκε. Μια υπόθεση διατυπώνω, γιατί ας μην ξεχνάμε ότι, κατά δήλωσή του, ο πρόεδρος λειτουργεί «on Trump time», δηλαδή με τον δικό του χρόνο. Επομένως, τρέχα γύρευε.

Η κόλαση με την οποία απειλεί ο Τραμπ το Ιράν είναι η καταστροφή των υποδομών παραγωγής ενέργειας και των γεφυρών. Ολα αυτά υποτίθεται ότι θα γίνουν σκόνη μέσα σε μια μέρα. Σε προγενέστερο μήνυμά του είχε απειλήσει και με πλήγματα στις μονάδες αφαλάτωσης του Ιράν – το οποίο, εν παρόδω, αντιμετωπίζει οξύτατο πρόβλημα ύδρευσης, σε σημείο ώστε πριν από τον πόλεμο συζητούσαν ακόμη και το ενδεχόμενο μεταφοράς της πρωτεύουσας του κράτους. Ευτυχώς, δεν επανέφερε την απειλή, γιατί μια τέτοια ενέργεια θα ήταν ο ορισμός του εγκλήματος πολέμου. Οι απειλές αυτές, όμως, σε συνδυασμό με τα χτυπήματα που καταφέρνει το Ισραήλ χωρίς να τα διαφημίζει (π.χ. στο εργοστάσιο χαλυβουργίας που παράγει το 3% του ΑΕΠ), προδικάζουν το επόμενο στάδιο του πολέμου, που δεν μπορεί να είναι άλλο παρά οι υποδομές.

Η διάσωση των αμερικανών αεροπόρων ήταν σπουδαία υπόθεση χωρίς αμφιβολία – και περιμένω εναγωνίως την σχετική ταινία. Ομως η κατάρριψη δύο αμερικανικών αεροσκαφών δείχνει ότι η αεράμυνα του Ιράν δεν έχει εξαλειφθεί πλήρως. Επίσης, μολονότι οι επιτιθέμενοι έχουν σφυροκοπήσει συστηματικά τους βαλλιστικούς πυραύλους, όλοι καταλαβαίνουν (οι Ισραηλινοί πρώτοι και καλύτεροι) ότι το Ιράν έχει κρατήσει όσους χρειάζονται για να γίνει η γύρω περιοχή κόλαση. Το πρώτο στάδιο του πολέμου, επομένως, δεν μπορεί να προσφέρει κάτι παραπάνω. Το κόστος της συνέχισής του υπερβαίνει πια τα κέρδη στο πεδίο και, άρα, δεν μπορεί να συνεχιστεί. Δεν μπορεί να ανατρέψει την ασυμμετρία αυτού του πολέμου, ότι δηλαδή η νίκη για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ θα είναι αν εξουδετερώσουν τελείως το καθεστώς, ενώ για τους μουλάδες η νίκη θα είναι αν απλώς επιβιώσει το καθεστώς τους.

Αν υπήρχε η δυνατότητα να συνεχίσει το ανελέητο σφυροκόπημα επί μερικούς μήνες ακόμη, με την ίδια μάλιστα ένταση, ίσως να βαριόντουσαν οι μουλάδες και να συνθηκολογούσαν με κάποιον τρόπο. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει στη σφαίρα της πραγματικότητας, μόνο στον κόσμο των καρτούν μπορούν να συμβαίνουν αυτά. Το χρονικό περιθώριο που έχουν οι επιτιθέμενοι δεν ξεπερνά τις δύο εβδομάδες. Στο Ισραήλ είναι γνωστό ότι το όριο που έθεσαν εξαρχής ήταν η 23η Απριλίου – η πληροφορία αναπαράγεται από τα ΜΜΕ του Ισραήλ, δεν είναι μυστικό. Ούτε είναι μυστικό ότι ο Τραμπ επείγεται ομοίως, διότι πάει για συντριβή στις ενδιάμεσες εκλογές και έχει ανάγκη τη «νίκη» κατά του ιστορικού εχθρού της Αμερικής. Κατά συνέπεια, το μόνο που θα μπορούσε να φέρει τους επιτιθέμενους πιο κοντά στον σκοπό τους είναι η καταστροφή των υποδομών, επειδή έτσι εξωθείται ο πληθυσμός εναντίον του θεοκρατικού καθεστώτος. Είναι παράδοξο, αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να πάει ο πόλεμος παρακάτω.

Ομως, ακόμη και αν το δούμε αυτό να συμβαίνει, ακόμη και αν το δούμε μάλιστα να φέρνει αποτελέσματα και οι μουλάδες να δραπετεύουν με ελικόπτερα, δεν σημαίνει ότι οι «νικητές» κερδίζουν με το μέρος τους τον λαό του Ιράν. Πιθανότερο είναι να τον αποξενώσουν από τη Δύση ή, ακόμη χειρότερα, δεδομένης της πολυεθνοτικής σύνθεσης του πληθυσμού, πιθανό είναι να περιέλθει η χώρα σε κατάσταση χάους, με εμφυλίους και όλα τα δεινά που επιφέρουν. Αυτό δεν ενοχλεί καθόλου το Ισραήλ. Ο κίνδυνος ενός πάνοπλου, θεοκρατικού Ιράν είναι μεγαλύτερος από τους κινδύνους που θα προκαλούσε ένα Ιράν υπό διάλυση. Κάτι τέτοιο όμως δεν θα συνέφερε σε καμία περίπτωση τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Περιμένουμε λοιπόν να δούμε τι θα μας ξημερώσει…