Πολλαπλά κατάγματα

Σε όλες τις σφυγμομετρήσεις, το κόστος ζωής αναδεικνύεται ως το σημαντικότερο πρόβλημα των ελλήνων πολιτών σήμερα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι θα αποτελέσει και το καθοριστικό κριτήριο για την ψήφο τους – και ακόμη περισσότερο για την ψήφο εκείνων των εκλογέων που διεκδικεί η Νέα Δημοκρατία. Οι τιμές της ενέργειας ανεβάζουν τον πληθωρισμό κυρίως στα είδη πρώτης ανάγκης, πλήττοντας τους οικονομικά ασθενέστερους. Εκεί το παιχνίδι των ποσοστών έχει ήδη κριθεί, ενώ η κοινή γνώμη αποδέχεται ότι σε μεγάλο βαθμό για την άνοδο των τιμών η κυβέρνηση ούτε ευθύνεται ούτε μπορεί να κάνει κάτι. Εκλογικά, η ζημιά που θα υποστεί δεν μπορεί να εκτιμηθεί και δεν μπορεί να ελεγχθεί.

Υπάρχουν, όμως, άλλα ανοιχτά μέτωπα που φθείρουν το κυβερνητικό αφήγημα στα πιο νευραλγικά σημεία του. Πιο πρόσφατο, η παραπομπή Τριαντόπουλου, που αφενός διαψεύδει τη θεωρία ότι δεν υπάρχει καν υπόνοια ποινικών ευθυνών για την παρέμβαση στον χώρο της σιδηροδρομικής τραγωδίας και αφετέρου – πολύ πιο σημαντικό – ξαναφέρνει στην επικαιρότητα το ζήτημα των Τεμπών. Η κυβέρνηση φλερτάρει με την επανάληψη ενός κρίσιμου λάθους. Η εντύπωση ότι τα Τέμπη έχουν ξεχαστεί  διαψεύστηκε με πάταγο όταν βγήκαν εκατομμύρια στους δρόμους τον Φλεβάρη του 2025, στη δεύτερη επέτειο του δυστυχήματος. Οι κυβερνητικοί παράγοντες είχαν πιστέψει ότι με την πάροδο τόσου χρόνου και τη μεσολάβηση ενός εκλογικού θριάμβου το θέμα είχε κλείσει. Εκαναν λάθος. Τόσο λάθος, ώστε παρέλυσαν, κλονίστηκαν και ο Πρωθυπουργός οδηγήθηκε σε σειρά ατυχών παρεμβάσεων, με αποτέλεσμα ισχυρή φθορά, από την οποία ο ίδιος και η κυβέρνηση ποτέ δεν ανέκαμψαν πλήρως. Η εξάτμιση του κόμματος Καρυστιανού, που γεννήθηκε από εκείνες τις διαδηλώσεις, δεν σημαίνει πως τα Τέμπη έχουν πάψει να συγκινούν την κοινή γνώμη. Παραμένουν ανοιχτή πληγή, η δίκη συνεχίζεται και χωρίς ετυμηγορία δεν πρόκειται να κλείσει. Ιδιαίτερα για τους νέους, μια ηλικιακή ομάδα όπου η ΝΔ (επιεικώς) πάσχει.

Μια δεύτερη εκκρεμής δικαστική υπόθεση, αυτή των υποκλοπών, προσθέτει πηγές ανησυχίας για το κυβερνών κόμμα. Εδώ υπάρχει ένα δίλημμα. Από τη μία πλευρά υπάρχουν οι συνεχείς πιεστικές προειδοποιήσεις του κ. Ντίλιαν για πιθανές αποκαλύψεις σχετικά με το ποιος αγόρασε και διαχειρίστηκε το επίμαχο λογισμικό Predator εάν δεν διασφαλιστεί η προσωπική του ασυλία. Από την άλλη, η πιθανή κάλυψή του θα ξεσηκώσει πολιτική θύελλα, θα εκληφθεί αναμφίβολα ως ομολογία ενοχής και θα ξαναφέρει στην ατζέντα ένα θέμα που τραυματίζει βαριά την προσωπική εικόνα του κ. Μητσοτάκη σε έναν κύκλο προσώπων με θεσμική συνείδηση και ειδικό βάρος και σε έναν περιορισμένο αλλά κρίσιμο κεντρώο χώρο, προπάντων στην Αθήνα και τα αστικά κέντρα. Είναι κατεξοχήν ο χώρος που η ΝΔ του κ. Μητσοτάκη δεν έχει την πολυτέλεια να στερηθεί.

Τέλος, ξεκινούν οι δίκες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ τη στιγμή που έρευνα της Κομισιόν ανοίγει την προοπτική ενός νέου σκανδάλου, τωρινού και όχι παλαιάς κοπής, για τα βιολογικά προϊόντα, που και πάλι αφορά βουτιές επιτηδείων σε κοινοτικές αγροτικές επιδοτήσεις. Σε αυτή την τρίτη μεγάλη εκλογική δεξαμενή, τους αγρότες, τα στελέχη της ΝΔ αμφιβάλλουν και τα ίδια αν μπορεί να αναταχθούν η απογοήτευση και η οργή. Ο Πρωθυπουργός, με διαφορά δέκα μονάδων στις δημοσκοπήσεις, μπορεί να επιλέξει μια στρατηγική που θυσιάζει ένα ακροατήριο. Δεν μπορεί να τα θυσιάσει όλα. Οι ψηφίδες αρχίζουν να συνθέτουν έναν «χειμώνα της δυσαρέσκειας».