Πολιτικό ποδόσφαιρο

Τελικά καταλήξαμε τι ακριβώς ισχύει; Ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ή πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη εκ του αποτελέσματος: ισχύουν και τα δύο.

Στο μεν ποδόσφαιρο οι ομάδες ακολουθούν στρατηγικές και συμμαχίες, ενώ ακόμα και η Παγκόσμια Ομοσπονδία κάνει πολιτική που βασίζεται στο χρήμα – ολοφάνερο κι ενοχλητικό. Αλλά και στα κόμματα φαίνεται καθαρά ότι οι αρχηγοί ψάχνουν απεγνωσμένα… μεταγραφές αεροδρομίου, αυτές που (νομίζουν ότι) θα προσελκύσουν κόσμο και θα φέρουν τα περίφημα ψηφαλάκια.

Το επιχειρούν το τελευταίο διάστημα κυρίως η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, φέρνοντας (ή θέλοντας να φέρουν) στις παρατάξεις τους πρόσωπα από άλλους χώρους.

Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με… νέα ταλέντα και γι’ αυτό δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να πάρουν «έτοιμους παίχτες» από τα απέναντι κόμματα. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι έχουν σπάσει οι διαχωριστικές γραμμές, αυτό που κάποτε ήταν αδιανόητο.

Οι «παίχτες», αυτοί που δεν έχουν πρόβλημα, να αλλάξουν κόμμα, σκέφτονται όπως οι ποδοσφαιριστές· να πάνε σε μια καλή ομάδα που ίσως και να μπορεί να… χτυπήσει πρωτάθλημα και οι ίδιοι να είναι βασικοί.

Οπου βασικός, ίσον εκλεγμένος βουλευτής, άρα με εξασφαλισμένο «συμβόλαιο» μιας τετραετίας, κάτι που δύσκολα βρίσκει πια ένας ποδοσφαιριστής· κι αυτή η τάση είναι ένα πρόβλημα. Φυσικά, οι «στρατοπεδάρχες» αλλά και οι μεταγραφέντες έχουν έτοιμο το επιχείρημα. Κατηγορούν το προηγούμενο κόμμα «που μόνο δεινά έφερε στον τόπο. Χρειαζόμαστε ένα καθαρό πολιτικό τοπίο», λένε και καθάρισαν!

Μάλιστα. Ο υποψήφιος που έκανε προεκλογικές ομιλίες με ένα κόμμα δεν έχει κανένα πρόβλημα να το κάνει και με κάποιο άλλο και μια άλλη σημαία. Μέγα δέλεαρ η επόμενη τετραετία στη Βουλή. Κάποιοι τα κατάφεραν στην πορεία των χρόνων, κάποιοι απέτυχαν παταγωδώς.

Δεξαμενή άντλησης «παιχτών» είναι αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ κι η Νέα Αριστερά, δύο κόμματα που δείχνουν να μην επιθυμούν να υπάρχουν πια! Κανείς δεν θέλει την προοπτική της ήττας, και μάλιστα βαριάς· αλλά το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής. Υπάρχουν τόσο πολλοί ψηφοφόροι που θα ψήφιζαν έναν υποψήφιο βουλευτή ο οποίος μέχρι πρότινος ανήκε αλλού; Γιατί ο κόσμος τους βγάζει, αυτός αποφασίζει. Ισως τελικά να μην τον απασχολεί τόσο πολύ.

Και δεν είναι μόνο οι πολιτικές μεταγραφές, αλλά και η αντιγραφή πρότζεκτ! Βγαίνει το ΠΑΣΟΚ και ανακοινώνει μια πρόταση (όπως τη δωρεάν μετακίνηση σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη για όλους τους νέους έως 24 ετών) κι έρχεται την επόμενη μέρα η ΕΛΑΣ και λέει κάτι ανάλογο με ορισμένες αλλαγές.

Κι αυτό έγινε σε τουλάχιστον δέκα περιπτώσεις! Α, μπορεί να είναι και τυχαίο… Πάντως στέλεχος του ΠΑΣΟΚ εξέφρασε την εξής άποψη: «Ο πρώην πρωθυπουργός λέει πως επέστρεψε για να καλύψει ένα κενό στην αντιπολίτευση. Αν… “εμπλουτίζει” τις προτάσεις μας, ποιο ακριβώς κενό καλύπτει;» Μέχρι να στηθούν οι κάλπες θα γίνουν πολλές μεταγραφές με το γνωστό και μη εξαιρετέο δέλεαρ: την εκλογή.

Δύσκολα όμως θα κάνουν αίσθηση, όπως είχε γίνει τριάντα επτά χρόνια πριν, όταν ένα προβεβλημένο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και κατ’ επανάληψη υπουργός της από την εποχή Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο εκ Μεσσηνίας ορμώμενος Ιωάννης Μπούτος, μεταπήδησε στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου μέσω της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, στην οποία συμμετείχαν και προσωπικότητες της Αριστεράς, όπως ο Μάρκος Βαφειάδης, ο Μανώλης Γλέζος και ο Αντώνης Μπριλλάκης. Πάντως η δήλωσή του τότε άνοιξε δρόμους για τους επόμενους: «Επέλεξα τη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και τη συμμετοχή μου στη Δημοκρατική Συμπαράταξη με νηφαλιότητα και πλήρη συνείδηση της κρισιμότητας των στιγμών». Το επανέλαβαν πολλοί. Η κρισιμότητα των στιγμών. Κι είναι βέβαιο ότι θα ακούσουμε πάλι μια ανάλογη προσέγγιση…