Πολιτικά «αινίγματα»

Πλήθος «αινιγμάτων» έχουν σωρευθεί στην πολιτική ζωή της χώρας και στο σύνολο του ιδεολογικού φάσματος. Λ.χ. ένα έκανε προ ημερών την παρθενική εμφάνισή του στη Θεσσαλονίκη, όπου η πάλαι ποτέ «μητέρα των Τεμπών» Καρυστιανού παρουσίασε το κόμμα της με ψευτοσυμβολισμούς γεμάτους ελπίδες και τριαντάφυλλα και έντονη την παρουσία από τις… ομορφιές του «ξανθού γένους», όπως και πολιτική επένδυση στην απελπισία.

Ομως η πολιτική επένδυση στην απελπισία είναι… αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Και αυτός επιστρέφει επίσης γεμάτος αινίγματα, αν και, όπως πάντα, αμιγώς διαφημιστικού χαρακτήρα: «Πρόεδρε έχουμε ήδη κλειδώσει το όνομα» λέει στον Τσίπρα συνεργάτης του σε promo για το κόμμα του, την ώρα όμως που εκείνος έχει, υποτίθεται, λάβει μία πολύ ωραία και γεμάτη θέρμη πρόταση ονόματος από ψηφοφόρο του. Οπότε απαντά: «Ας ξεκλειδώσει». «Αυτό δεν παίζει» επιμένει, «site, banner και video είναι όλα έτοιμα. Eχουμε τυπώσει και μπλουζάκια» συνεχίζει, πάντα σε υπέροχα ελληνικά. Και ο Τσίπρας λέει: «Αυτά συμβαίνουν όταν έχεις γρήγορη ομάδα. Tι να κάνουμε… Θα πάμε με αυτό που έχουμε κλειδώσει». Μιλάμε δηλαδή για αινιγματικό «πολιτικό» μήνυμα περί το όνομα «αριστερού» κόμματος, ιδεολογικού επιπέδου καρτούν…

Μεταξύ ουκ ολίγων αινιγμάτων λοιπόν, το μόνο που πραγματικά τρέμει ο Μητσοτάκης είναι το τι θα κάνει τελικά ο Σαμαράς. Ο οποίος, αντιθέτως, επιμένει να ασχολείται αυστηρά με την ουσία των μεγάλων κινδύνων που έχει μπροστά του αυτός ο τόπος, ιδίως στα ελληνοτουρκικά, ελέω Μητσοτάκη, αντί με γελοία σκετς Α’ Γυμνασίου. Ο ίδιος ο Σαμαράς όμως, αν έπρεπε να ανησυχεί για κάτι δεν θα ήταν ο παρακμάζον Μητσοτάκης, μα η τόσο βαθιά γενικευμένη παρακμή που ίσως καθιστά αμφίβολο αν χωράει πια οτιδήποτε ουσιώδες.

Και αυτό οδηγεί σε ένα άλλο «αίνιγμα» στην καρδιά της ίδιας της κυβέρνησης, που ακούει στο όνομα Δένδιας. Τώρα γιατί πρόκειται για «αίνιγμα» όταν είναι πασίγνωστο ότι ετοιμάζεται να διεκδικήσει την αρχηγία της ΝΔ στη μετά Μητσοτάκη εποχή; Για έναν πολύ πιο ουσιώδη λόγο: επειδή συνιστά ένα είδος επιτομής αυτής της παρακμής, που ακριβώς επειδή έχει φτάσει μέχρι το κόκκαλο, δεν είναι πλέον καν ορατή.

Μόλις προχθές, ο υπουργός Εθνικής Αμυνας έκανε την εξής δήλωση: είπε ότι «δεν ανήκει σε αυτούς που έχουν πιστέψει το αφήγημα των «ήρεμων νερών»». Και έχει απόλυτο δίκιο: πρόκειται όχι απλώς για ψεύδος, αλλά για εξαιρετικά επικίνδυνο.

Υπάρχει όμως ένα… μικρό πρόβλημα: όλα τα χρόνια των κυβερνήσεων Μητσοτάκη, τα δήθεν «ήρεμα νερά» είναι ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής της. Αλλά ταυτόχρονα, ο Δένδιας είναι ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός και μάλιστα εναλλάξ και στις δύο συναρμόδιες θέσεις: και Εξωτερικών και Αμυνας. Και δεν πίστεψε ποτέ σε αυτή την πολιτική; Τότε πώς μένει σε αυτές τις κυβερνήσεις; Πώς είναι δυνατόν να πρωταγωνιστεί επί τόσα χρόνια σε κάτι που ο ίδιος ρητά δηλώνει ότι δεν πιστεύει; Πώς γίνεται;

Ξέρουμε όλοι την απάντηση: το ερώτημα είναι προδήλως ρητορικό. Δεν γίνεται, αν κάποιος έχει την ελάχιστη απαιτούμενη συνέπεια λόγων και έργων, την ελάχιστη πολιτική αξιοπιστία. Είναι αδύνατον. Αντιθέτως, είναι πανεύκολο αν προκειμένου να κάνεις καριέρα είσαι έτοιμος να φωνάζεις άσπρο που ξέρεις ότι αρέσει στο πόπολο, να εννοείς μαύρο που ξέρεις ότι αρέσει εκεί που πρέπει να αρέσει ανά περίοδο και, στο τέλος, να τα ξεχνάς όλα και να κάνεις ό,τι λέει το αφεντικό μέχρι να μπορείς να… το φας.

Αυτό, που είναι γεμάτο… ελπίδα, ασφαλώς γίνεται…