Πόλεμος χαρακωμάτων

Η (τραγικά) πολύ… «ωραία;» ατμόσφαιρα που επικράτησε χθες στη Βουλή, πριν από την ψηφοφορία για την αναθεώρηση του Συντάγματος, θεωρώ ότι είναι «αναμνήσεις από το μέλλον»! Οι αγριότητες που διαπράχθηκαν διά λόγου, αλλά και η εχθροπάθεια που έκανε την εμφάνισή της, σε κάθε αποστροφή ομιλίας κάποιου που ανέβαινε στο βήμα, μας έδωσαν ένα καλό δείγμα για το τι μας περιμένει κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου που ήδη ξεκίνησε.

Οταν μια θεωρητικά συναινετική διαδικασία όπως είναι η αναθεώρηση του Συντάγματος μετατρέπεται σε πόλεμο χαρακωμάτων, δεν είναι μόνο ότι πάει στράφι η ίδια η αναθεώρηση, και να ‘μαστε καλά να τη θυμόμαστε (για το τι θα μπορούσε να αλλάξει στον δημόσιο βίο), είναι και ότι ανέβηκε επικίνδυνα το θερμόμετρο, με ορατό τον κίνδυνο να ξεφύγει η κατάσταση. Οταν ας πούμε, έπειτα από μισό αιώνα μεταπολίτευσης, στη Βουλή, ακούγονται κατηγορίες για σταγονίδια της χούντας και τέτοια, τότε τα πράγματα έχουν πάρει έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Ειδικά, όταν κάποιοι εμφανίζονται υπερασπιστές της Δημοκρατίας, και στην πραγματικότητα λειτουργούν εις βάρος της – πρόεδρε Ζωή, αν με εννοείς τι εννοώ…

Για την ίδια την αναθεώρηση, την κουτσουρεμένη, και προσαρμοσμένη απολύτως στα «θέλω» του προέδρου Κυριάκου του Α’ και της κυβέρνησής του, δεν έχω πολλά να προσθέσω. Με δική της ευθύνη, και δική του βέβαια, τορπιλίστηκε η απαιτούμενη, σε μια αναθεωρητική διαδικασία του Συντάγματος, συναίνεση, και έδωσε τη θέση της, σε μονοκομματικού χαρακτήρα αλλαγές, χωρίς κανένα λόγο. Τώρα, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η επόμενη Βουλή θα τις ψηφίσει, αφού δεν υπάρχει περίπτωση αυτοδυναμίας. Αντίθετα, αν είχε προχωρήσει συναινετικά η αναθεώρηση, η επόμενη Βουλή θα ψήφιζε ακόμη και με κυβέρνηση συνεργασίας, δύο ή τριών κομμάτων. Ετσι όπως τα κάνανε, το μόνο σίγουρο είναι ότι χάθηκε μια καλή ευκαιρία να αναθεωρηθεί το Σύνταγμα της χώρας, και τώρα οι επίμαχες διατάξεις που απαιτούν πλειοψηφία ⅗ για να ενταχθούν στο Σύνταγμα, θα πρέπει να περιμένουμε άλλα καμιά 10αριά χρόνια για να αλλάξουν…

Οπως προανέφερα, η χθεσινή συνεδρίαση που ήταν συγκρουσιακή και έξω από κάθε κανόνα υγιούς πολιτικής αντιπαράθεσης, δίνει μια απτή εικόνα για το τι θα επακολουθήσει κατά την προεκλογική περίοδο. Είναι νομίζω χαρακτηριστικό το επεισόδιο μεταξύ του υπουργού Δικαιοσύνης Γ. Φλωρίδη και του εισηγητή του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτη Δουδωνή. Η αιφνίδια εμφάνιση στη Βουλή του Γ. Φλωρίδη προκάλεσε την έκρηξη του Δουδωνή, ο οποίος τον κάλεσε να φύγει αμέσως έξω από την αίθουσα. Οχι, δεν τον έπιασε κάτι ξαφνικά τον Δουδωνή. Ως συνταγματολόγος που είναι, γνωρίζει ότι ο Φλωρίδης που είναι εξωκοινοβουλευτικός υπουργός δεν μπορεί να απευθυνθεί στο Κοινοβούλιο και να μιλήσει για την αναθεώρηση. Παρενέβη μετά (σιγά να μην άφηνε την ευκαιρία) η πρόεδρος μπλα… μπλα… μπλα… Ζωή, και έγινε το έλα να δεις και το κάτσε ν’ ακούσεις. «Δείτε πώς καταντήσατε το ΠΑΣΟΚ», είπε εκτός μικροφώνου ο Φλωρίδης (εννοώντας συμπόρευση με την πρόεδρο Ζωή), με τον Δουδωνή να απαντά στον υπ. Δικαιοσύνης «Φλωρίδη, δες πώς κατάντησες εσύ τον εαυτό σου».

Ομορφιές…

Στο μεταξύ, η ΝουΔου δήθεν υψώνει τείχη στην Ακροδεξιά στην Αθήνα με τις διαρροές ότι ο Κασιδιάρης δεν μπορεί να είναι υποψήφιος (και δεν θα είναι!) στις εκλογές, αλλά στις Βρυξέλλες τής κρατάει θέση στο τραπέζι. Ειδικά όταν το «μενού» έχει Τέμπη.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες της στήλης, μετά την αποτυχημένη απόπειρα της ΝΔ μέσω του Λαϊκού Κόμματος να ακυρώσει την αποστολή της Επιτροπής Αναφορών της Ευρωβουλής (ΡΕΤΙ) στην Αθήνα και τη Λάρισα, πριν από λίγες μέρες, πέτυχε την αλλαγή του προγράμματος της επίσκεψης με τις ψήφους και της ακροδεξιάς ομάδας του AfD. Προσπαθούν να πιάσουν «πόρτα για τον χειμώνα» τώρα, που οι ακροδεξιοί της Γερμανίας σαρώνουν; Αγνωστο.

Η ουσία είναι ότι με την ψήφο και του AfD, στους συνομιλητές και ακροώμενους της Αντιπροσωπείας, προστέθηκε για ευνόητους λόγους και ο κύριος Βασίλης Βελαώρας, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών και Μέσων Σταθερής Τροχιάς και επικεφαλής της «γαλάζιας» ΔΑΚΕ στον ΟΣΕ. Ανθρωπος που αναμφίβολα διαθέτει άριστα προσόντα, και φυσικά ότι μπορεί και τα «λέει» και καλά, αλλιώς γιατί να σκιστεί η ΝουΔου να συμπεριληφθεί στον κατάλογο των ατόμων που θα έβλεπε η Αντιπροσωπεία (και να συνεργαστεί ακόμη και με τους ακροδεξιούς Γερμανούς για να το πέτυχει); Αλλά αυτός που μου μετέφερε την είδηση περί του Βελαώρα, μου ανέφερε και κάτι ακόμη, ενδιαφέρον, νομίζω: ότι το παλικάρι έχει κάτι «τραβήγματα» με τη Δικαιοσύνη, που έως τώρα του έχουν κοστίσει μια καταδίκη σε τρία χρόνια φυλάκιση με αναστολή για απάτη και ηθική αυτουργία σε πλαστογραφία εις βάρος του ΟΣΕ. Και πως συμμετείχε στη σύνταξη του πορίσματος για το δυστύχημα στα Τέμπη (φαντάζομαι ως ειδικός…) το οποίο πόρισμα απέδιδε ό,τι συνέβη στα Τέμπη στον σταθμάρχη Σαμαρά και τους μηχανοδηγούς των δύο τρένων. Τέτοια αντικειμενικότητα, ο Βελαώρας.

Βρε τι γίνεται…

Υποθέτω διαβάσατε το χθεσινό άρθρο στα «ΝΕΑ» του Γιώργου Παπανδρέου, αναφορικά με το τι ακριβώς σημαίνει η απαλλαγή του Ανδρέα Γεωργίου, του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, από τη βαριά κατηγορία ότι διόγκωσε σκοπίμως το έλλειμμα το 2009, για να διευκολύνει την τότε κυβέρνηση, για να προσφύγει σε διεθνή δανεισμό. Θα σκέφθηκε ίσως κάποιος ότι ο Παπανδρέου έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει μέσω της απαλλαγής του Α. Γεωργίου, διότι αυτό δικαιώνει και τον ίδιο και τις πολιτικές του αποφάσεις. Κι όμως, δεν είναι μόνο ο Παπανδρέου, που σημειώνει ότι αδίκως καταδιώχθηκε ο Α. Γεωργίου.

Υπάρχουν κι άλλοι που το πιστεύουν. Οπως η οικονομολόγος κυρία Μιράντα Ξαφά, η οποία έχει διατελέσει κατά το παρελθόν διευθύντρια του Οικονομικού Γραφείου του πρωθυπουργού Κων. Μητσοτάκη. Αφού μου απονέμει εύσημα για το άρθρο περί τον δικαστικό εφιάλτη του κ. Γεωργίου, συνεχίζει με τα ακόλουθα: «Ενώ το άρθρο σωστά υπαινίσσεται ότι οι διώξεις του ήταν πολιτικά υποκινούμενες, δεν ισχύει ότι προήλθαν αποκλειστικά από “το κράτος της Δεξιάς”.

Η καταδίκη ενός τεχνοκράτη που φούσκωσε το έλλειμμα ταίριαζε με το βολικό αφήγημα του κ. Τσίπρα για διαγραφή χρέους και κατάργηση των μνημονίων “με έναν νόμο και ένα άρθρο”, μεταθέτοντας την ευθύνη για επιστροφή στην ομαλότητα στους δανειστές, παραβλέποντας τις προσπάθειες που έπρεπε να καταβάλει η Ελλάδα για να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό. Οπως γράφω σε περσινό άρθρο μου, η υπόθεση Γεωργίου ένωσε Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κοινό αφήγημα βασισμένο στη δοξασία ότι τα μνημόνια έφεραν την κρίση και όχι το αντίστροφο. Θυμηθείτε την προεκλογική ομιλία του κ. Τσίπρα τον Δεκέμβριο 2014, στην οποία διερωτήθηκε “γιατί αλήθεια η ΕΛΣΤΑΤ διόγκωσε το δημόσιο έλλειμμα με αποτέλεσμα να βρεθεί η χώρα στο μάτι του κυκλώνα;”».

Ετσι ακριβώς είναι. Και την πλήρωσε ένας αθώος, με τεράστιο οικογενειακό και οικονομικό κόστος, επειδή έκανε τη δουλειά του ως τεχνοκράτης…