Ποιος δουλεύει ποιον

Η πρόεδρος της Βουλής της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αννίτα Δημητρίου, σε συνέντευξη που έδωσε σε τηλεοπτικό σταθμό της Κύπρου κάλεσε την κυβέρνηση της χώρας της να αποφασίσει αν θέλει ή όχι την κατασκευή του υποβρύχιου καλωδίου GSI (εξίσου θρυλικό με το γεφύρι της Αρτας), με το οποίο η Κύπρος θα συνδέεται με το ευρωπαϊκό ηλεκτρικό δίκτυο.

Το διαβάζεις και μένεις κατάπληκτος. Τόσο καιρό, δηλαδή, που Ελλάδα και Τουρκία κοντεύουν να αρπαχτούν για το θέμα, που ο έλληνας Πρωθυπουργός πηγαινοέρχεται στο Παρίσι και καλλιεργεί συμμαχίες, ώστε στη βιτρίνα του έργου να είναι οι Γάλλοι, οι Κύπριοι δεν έχουν αποφασίσει; Δεν ξέρουν τι θέλουν; Τότε εμείς γιατί έχουμε πάρει το θέμα επ’ ώμου και τρέχουμε, αν οι ίδιοι δεν ξέρουν τι θέλουν; Και φτάσαμε στο σημείο ώστε η κυβέρνηση της Κύπρου να πιέζεται δημοσίως από πολιτειακούς παράγοντες της Κυπριακής Δημοκρατίας για να αποφασίσει επιτέλους; Αναρωτιέμαι ποιος κοροϊδεύει ποιον σε αυτή την υπόθεση: εμείς τους Κύπριους ή οι Κύπριοι εμάς;

Οσον αφορά εμάς, να το καταλάβω. Εναντι της Κύπρου, πάσχουμε από το γνωστό σύμπλεγμα του 1974. Οι Κύπριοι το ξέρουν και το εκμεταλλεύονται στο έπακρο. Ολο αυτό, δε, συμβαίνει επειδή εμείς έχουμε παγιδευτεί στην ψευδαίσθηση ότι το Κυπριακό παραμένει ως διεθνές πρόβλημα, ενώ στην πραγματικότητα ούτε οι ίδιοι οι Κύπριοι θέλουν την επανένωση της νήσου σε ενιαίο κράτος. Το Κυπριακό, ναι, είναι πρόβλημα, σε αυτό να συμφωνήσω. Είναι όμως δικό μας, ψυχολογικό πρόβλημα. Δεν είναι πολιτικό.

Την ελληνική πλευρά του ζητήματος, ελλαδική και κυπριακή, την κατανοώ. Το μοναδικό με το οποίο ειλικρινά απορώ είναι η στάση των Γάλλων. Για ποιον λόγο εκτίθενται, αναρωτιέμαι, είτε πολιτικά είτε επιχειρηματικά, από την ώρα που η συμμετοχή της Κύπρου είναι αμφίβολη. Αυτοί όμως έχουν τα δικά τους θεματάκια, όπως το όνειρο της ναπολεόντειας «gloire». Οταν αυτό, λοιπόν, συναντά την προσωπικότητα του Μακρόν, από τη σύγκρουση παράγεται η Γαλλία των ημερών μας, που συγχέει τις δημόσιες σχέσεις με τις διεθνείς σχέσεις.

Ας μη μας διαφεύγει, τέλος, και η διάσταση των εσωτερικών πολιτικών ανταγωνισμών στο ζήτημα που έθεσε η κ. Δημητρίου. Η πρόεδρος της Βουλής ευχαρίστως θα έβλεπε τον εαυτό της ως την υποψήφια της Κεντροδεξιάς στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές της Κύπρου και προετοιμάζει το έδαφος από καιρό. Επομένως, παρότι προέρχεται από τον ίδιο πολιτικό χώρο με τον νυν πρόεδρο, την ευνοεί να εκθέτει την ανεπάρκεια του Νίκου Χριστοδουλίδη…

Η ουσία του καβγά ήταν ότι ο Νικόλας Φαραντούρης (μεταγραφή ΠΑΣΟΚ από ΣΥΡΙΖΑ) θυμώνει σε σημείο ώστε να χάνει την ψυχραιμία του, όταν του θυμίζουν τη σύντομη εκείνη εποχή που προσπαθούσε να πλευρίσει τη Μαρία Καρυστιανού. Αυτό έκανε η Αλεξάνδρα Σδούκου της ΝΔ, σε τηλεοπτική συζήτηση μαζί του, και ο ευρωβουλευτής ανταπέδωσε με έναν ατεκμηρίωτο ισχυρισμό εναντίον της. Γιατί ο ισχυρισμός ότι η κ. Σδούκου χαριεντιζόταν με υπουργούς του ΠΑΣΟΚ δεν τεκμηριώνεται πουθενά. Εκείνος το λέει κι όποιος θέλει τον πιστεύει.

Αντιθέτως, όλοι θυμόμαστε τον κ. Φαραντούρη να κάνει το PR της κ. Καρυστιανού στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και να διοργανώνει εκδηλώσεις για την προβολή του «κινήματος». «Συζητώ με την κ. Καρυστιανού, δεν είναι κρυφό», έλεγε και παραδεχόταν μάλιστα «ώσμωση και συναντίληψη». Ηταν μάλιστα η μεγάλη δημοσιότητα που δόθηκε στη συγκεκριμένη σχέση η αφορμή για το διαζύγιο από τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν υπάρχει, όμως, λόγος για να αισθάνεται ντροπή και να θίγεται τόσο πολύ ο κ. Φαραντούρης. Ηταν ένα εφήμερο φλερτ της πολιτικής, ένα από τα πολλά που ποτέ δεν ολοκληρώνονται. Δεν ήταν, θέλω να πω, κάτι σοβαρό. Αλλωστε, όλοι θυμόμαστε ότι ο κ. Φαραντούρης ήταν σε διαδικασία χωρισμού από τον ΣΥΡΙΖΑ, με εντάσεις και καθημερινές τριβές. Περνούσε φάση, που λέμε. Ψαχνόταν. Ποιος δεν θα τα έχει περάσει αυτά;

Σεξισμός, πάντως, στο περιστατικό δεν υπάρχει. Κάθε επίθεση εναντίον γυναίκας, στο πλαίσιο μιας πολιτικής συζήτησης, δεν είναι σεξισμός. Μπορεί να είναι πολλά πράγματα, π.χ., αβάσιμη, ανυπόστατη, άδικη, συκοφαντική κ.ά., όχι όμως απαραιτήτως σεξιστική. Εν πάση περιπτώσει, αν από τώρα έχουμε ξεκινήσει έτσι, αναρωτιέμαι με ένα προαίσθημα φρίκης τι μας περιμένει σε αυτή τη μακρά προεκλογική περίοδο. Θα γίνει της Κορέας! Μπορεί και ακόμη χειρότερα. Της Κωνσταντοπούλου…