Πίκρα

Πριν από ένα μήνα η στάση του Σωκράτη Φάμελλου μού φαινόταν αξιοπρεπής, εμποτισμένη με την τραγικότητα της θέσης του. Ηταν αυτός που του έλαχε ο μουτζούρης. Ο φαροφύλακας που βλέπει το νησί να αδειάζει κι εκείνος στέκει στο πόστο του. Δεν θα έλεγα το ίδια και σήμερα· γιατί ο φαροφύλακας έπεσε στη θάλασσα, είδε ότι πνίγεται και προσπαθεί να πιαστεί από τα μαλλιά του. Εντάξει, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι χωράφι μετά από χαλάζι· όμως η στάση του Φάμελλου θυμίζει ετοιμοθάνατο που δεν αφήνει την ψυχή να φύγει, περιμένοντας το θαύμα. «Να φτιάξουμε ψηφοδέλτια, αλλά να έχουμε τον νου μας μη μας καλέσει ο Αλέξης». Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί· το υποδεικνύει και η κοινή λογική. Μπορεί το κόμμα Τσίπρα να μην έχει δυναμική από τσουνάμι, αλλά πέτυχε μία ικανοποιητική εισροή στελεχών που θα του επιτρέψουν να συγκροτήσει ψηφοδέλτια με νέα πρόσωπα. Το να βάλει στο κόλπο εμβληματικές προσωπικότητες του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν αυτοκτονικό. Κι αν συναντήσει τον Φάμελλο στον δρόμο, μάλλον θα κάνει πως δεν τον είδε.

Αυτό, λογικά, ο Φάμελλος το γνωρίζει· όμως δείχνει σαν να καβάλησε σκουπόξυλο, πιστεύοντας ότι βρίσκεται πάνω σε άλογο. Υπάρχει σε κάτι στο οποίο μπορεί να ελπίζει; Δεν νομίζω. Θα μου πείτε ότι δεν αφήνεις έτσι εύκολα την προεδρία ενός κόμματος – ειδικά όταν υπάρχει περιουσία και υψηλή κρατική επιχορήγηση. Αλλά, υποτίθεται, στην Αριστερά δεν τα μετρούν αυτά πάνω από το φρόνημα και το ηθικό ανάστημα. Γιατί, λοιπόν, ο Σωκράτης Φάμελλος ταλαιπωρεί τον εαυτό του και τους εναπομείναντες συντρόφους του; Μία πορεία προς την έξοδο θα ήταν η πρέπουσα, η πιο σωστή λύση. Αλλιώς δεν θα γευτεί μόνο το πικρό ποτήρι της εκλογικής εξαέρωσης, αλλά θα είναι και το πρόσωπο πάνω στο οποίο θα αποτυπωθεί η απόρριψη του Τσίπρα προς τους πρώην συντρόφους του. Εκτός των άλλων, θα είναι κι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ που παρέλαβε από τον Κασσελάκη και παρέδωσε στον Πολάκη. Δεν καταπίνεται εύκολα αυτό.

Ο Όμηρος. Δεν γνωρίζουμε ποιος ακριβώς ήταν. Δεν ξέρουμε αν ήταν ένα ή πολλά πρόσωπα. Όμως να που συνυπογράφει με τον Κρίστοφερ Νόλαν την ταινία που αναμένεται να μαζέψει όλο το χαρτί, την «Οδύσσεια». Και αυτή είναι η αδικία της αρχαιότητας. Εχεις δημιουργήσει ολόκληρο σύμπαν μυθοπλασίας και δεν έβαλες ούτε τάλαντο στην τσέπη.

Βρήκα χαριτωμένα τα βίντεο που ανεβάζει ο Αντώνης Σαμαράς στο TikTok. Σοβαρολογώ, το λέω με κάθε ειλικρίνεια – ευρηματικά. Ο Σαμαράς δεν μονολογεί· συνομιλεί με τον συνεργάτη του επί του Τύπου, τον καλό συνάδελφο Νίκο Τσούτσια. Είναι μία σύντομη, καλοστημένη πρόζα. Ο Τσούτσιας δίνει την ασίστ και ο Σαμαράς σκοράρει εναντίον του Μητσοτάκη. Θα πρόσθετα δε, ότι η υποκριτική τους δεινότητα είναι αξιοπρεπής. Απλώς θα προτιμούσα τον Τσούτσια κάπως πιο παρεμβατικό, δεν χρειάζεται να το παίρνει όλο πάνω του ο πρόεδρος. Επίσης χρειάζεται προσοχή στο styling. Το να εμφανίζονται και οι δύο με άσπρα πουκάμισα σε λευκό φόντο, παραπέμπει σε δραματουργικά ευρήματα με συνομιλία μεταξύ φαντασμάτων. Θέλουμε να τους δούμε και σε εξωτερικά γυρίσματα. Με βόλτα στο πάρκο, σε κάποια παραλία, στο κυριακάτικο εκκλησίασμα. Και φυσικά θέλουμε και κάτι με σκύλο· γιατί το TikTok δεν συγχωρεί τη μισή δουλειά. Εμπρός, λοιπόν!

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος προσπάθησε να πει κάτι έξυπνο, για να απαντήσει στον Αντώνη Σαμαρά που προσπαθεί να ανακινήσει την υπόθεση των υποκλοπών· και θυμήθηκε το τηλεοπτικό «Ρετιρέ». Ατυχής ο παραλληλισμός. Πρώτον, διότι το «Ρετιρέ» έχει φανατικούς φίλους και καταγράφει ικανοποιητικά ποσοστά τηλεθέασης. Δεύτερον, η υπόθεση των υποκλοπών δεν σε κάνει να βαριέσαι – κάθε άλλο. Είναι από τα πιο συναρπαστικά (και συνάμα πιο εξοργιστικά) stories που παρακολουθήσαμε τα τελευταία χρόνια. Και αφού αρέσουν οι τηλεοπτικοί όροι, είναι μία σεναριακή συνάντηση του House of Cards και του «Οι ζωές των άλλων». Τρίτο και κυριότερο: αν ο εκπρόσωπος θέλει σώνει και καλά να κάνει παιχνίδι με σειρές, ας επιλέξει μία που κόπηκε ξαφνικά και δεν μάθαμε ποτέ τη συνέχεια – «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή;».