Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα

Οταν ο Σεφέρης έγραφε «έχει ο θάνατος μια δική του δικαιοσύνη», δεν είχε στον νου του την πρόσφατη περίπτωση της Κρίστα Πάικ. Δυο φορές την τρύπησαν με θανατηφόρο ένεση, ανέστη και τις δυο. Τι παραπάνω να κάνουν  οι δήμιοι; Δημόσιοι υπάλληλοι είναι κι αυτοί. Να της κοπανήσουν καμιά βαριοπούλα στο κεφάλι, για να αναγαλλιάσει το αίσθημα δικαίου της Πολιτείας του Τενεσί; Την ιστορία την ξέρετε, αλλά ας την πούμε εν ολίγοις.

Η, 52 ετών σήμερα, θανατοποινίτισσα έχει περάσει πάνω από τριάντα χρόνια στη φυλακή περιμένοντας πότε θα οριστεί η τελευταία της μέρα, επειδή στα 18 της, έφηβη σαν να λέμε, είχε διαπράξει έγκλημα πάθους.

Στον φάκελό της καταγράφεται ότι η ίδια είχε υποστεί στο παρελθόν σεξουαλική κακοποίηση, αλλά ποιος τα υπολόγιζε τότε κάτι τέτοια. Η εφηβεία – λέω εγώ τώρα – είναι σαν την κακιά την ώρα, με τη διαφορά ότι κρατάει πολύ. Τυχερός όποιος τη βγάλει μόνον με εκδορές και αμυχές.

Υπάρχει αρκετό οπτικό υλικό στο Διαδίκτυο όπου η Κρίστα Πάικ εμφανίζεται να οδηγείται σιδηροδέσμια στο κελί, ένα παχουλό κοριτσάκι με αλογοουρά, κατάστικτο από ακμή, που έκλαιγε και φώναζε «θέλω να δω τη μαμά μου». Τα όργανα της τάξεως την έπιασαν από τον σβέρκο και την έστριψαν προς το κρατητήριο.

Δεν θα σας συγκινήσω άλλο μήπως και σας περάσει από τον νου ότι επεμβαίνω στο Ποινικό Δίκαιο του Τενεσί, και του κάθε Τενεσί, που τόσα χρόνια μετά την κατάκτηση της Δύσης, κι όμως, δεν μπορεί να ξεκολλήσει από την αυτοδικία. Διότι τι άλλο είναι η θανατική ποινή για μια έφηβη που πεθαίνει κι ανασταίνεται επί 10.957 συνεχόμενες μέρες;

Η Κρίστα Πάικ που την περασμένη εβδομάδα πάτησε δυο φορές τον θάνατο ακυρώνοντας δυο τρυπήματα από θανατηφόρα ένεση και σηκώθηκε στα πόδια της ζωντανή, είναι το ζωντανό ξεμπρόστιασμα της αυτοδικίας, μιας αξίας που εμπνέει το δικαιικό σύστημα ισλαμιστικών κρατών, και ορισμένως των ΗΠΑ. Να προστεθεί ότι στη Ρωσία η θανατική ποινή έχει αχρηστευτεί στην πράξη, αφού την ίδια δουλειά την κάνουν πιο παστρικά οι πράκτορες. Ολοι το ίδιο είμαστε σε τούτον τον κοσμάκη.

Keywords