Πεταμένα λεφτά

Δεν ξέρω ποιος είναι ο βλάκας, για τον οποίον μιλούν σε πλατείες και καφετέριες, όπως υποστηρίζει ο λογογράφος του Αλέξη Καραμήτρου. Ξέρω πολύ καλά, όμως, ποιος είναι ο «έξυπνος» που έκανε τη βλακεία. Και δεν εννοώ τον Θανάση Καρτερό. Αυτός έγραψε τη γνώμη του, είναι δικαίωμά του είτε μας αρέσει η γνώμη του είτε όχι. Πώς ερμηνεύθηκε αργότερα αυτή η γνώμη, λόγω των στενών σχέσεων του δημοσιογράφου με τον Αλέξη Καραμήτρο, είναι άλλη υπόθεση.

Τη βλακεία τη διέπραξε εκείνος που πλήρωσε το rebranding του Τσίπρα σε Καραμήτρο – δηλαδή, ο Αλέξης με τις οικονομίες του, για να μη νομίζετε ότι εννοώ κάτι το ανοίκειο. Μιλώντας για πεταμένα λεφτά, δείτε, λ.χ., το σποτάκι, με τον παλιό μπασκετμπολίστα Αγγελο Κορωνιό. Αψογα γυρισμένο και μονταρισμένο, επαγγελματικού επιπέδου! Ποιος ξέρει πόσο κόστισε… Τι βλέπεις όμως;

Εναν παλιό θρύλο του ελληνικού μπάσκετ μαζί με έναν τσουπωτό και αγύμναστο μεσήλικο, μάλλον μετρίου αναστήματος, να παίζουν δήθεν μου μπάσκετ. Και λοιπόν; Ακόμη και αν κάνουν το πιο εντυπωσιακό και τολμηρό σποτάκι (ας πούμε, να τον ντύσουν μπαλαρίνα, με τουτού και όλα τα σχετικά, προκειμένου να υποδεχθεί στην ΕΛΑΣ τον Τάκη Σαγιώρ, που λέει ο λόγος), ο Καραμήτρος θα ήταν πάλι ο ίδιος. Δεν σώζεται με cosplay και διαφημιστικές χαριτωμενιές.

Ξεφουσκώνει και το καταλαβαίνουν όλοι. Δεν φταίει ο θίασος όμως, κι ας είναι οι καινούργιοι για τα πανηγύρια. Μα και οι παλιοί να επιστρέψουν (διαβάζω, π.χ., ότι θα πάρει την Εφη Αχτσιόγλου – εννοείται με την υψωμένη μπουνίτσα της), δεν θα αλλάξει τίποτα.

Το έργο δεν τραβάει, γιατί ο πρωταγωνιστής δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος του ρόλου. Είναι ίδιος και απαράλλακτος (το παραδέχεται κιόλας), αλλά περισσότερο κουρασμένος και εμφανώς βαριεστημένος. Ο κόσμος το νιώθει αυτό, αν όχι με την πρώτη, οπωσδήποτε με τη δεύτερη. Οι ψηφοφόροι καταλαβαίνουν το παράδοξο στο οποίο έχει εγκλωβιστεί: έφτιαξε ένα προσωποπαγές κόμμα, άνευ στελεχών, και τώρα δεν μπορεί να γεμίσει το κενό με περιεχόμενο, επειδή είναι λίγος και οκνηρός.

Ανεξαρτήτως της επίδοσης που θα καταγράψει η ΕΛΑΣ στις εκλογές, ο Αλέξης Καραμήτρος έχει ήδη υποστεί μία ακόμη ήττα από τον Μητσοτάκη, διαφορετικού τύπου από τις μέχρι τώρα εκλογικές. Πίστεψε τις φήμες περί πρόωρων εκλογών, που τις διέδιδε μεθοδικά η κυβέρνηση την περασμένη άνοιξη, βιάστηκε λοιπόν να προχωρήσει στην ανακοίνωση κόμματος και, τώρα, δεν ξέρει τι να κάνει! Γιατί ο σκοπός ήταν να ταιριάξει την έναρξη λειτουργίας του κόμματός του με τη δυναμική των εξελίξεων, ώστε να επωφεληθεί από το ρεύμα. Αφού όμως βιάστηκε, τώρα είναι υποχρεωμένος να δουλέψει σκληρά σε όλα τα επίπεδα: ιδέες, πολιτικές, στελέχη. Και είναι αυτό ακριβώς που απεχθάνεται από μικρός ο Αλέξης, από τότε που τον γνωρίσαμε στις καταλήψεις της εποχής Αρσένη.

Προσοχή όμως, παρακαλώ. Δεν τον μέμφομαι προσωπικά για την οκνηρία που διαπιστώνω. Δεν του καταλογίζω ευθύνη, γιατί μπορεί να οφείλεται σε αλλεργία με τη δουλειά (γνωρίζω τέτοιες περιπτώσεις) ή ακόμη και σε αυτοάνοσο. Εγώ απλώς τον περιγράφω.

Μη δίνετε καθόλου σημασία στην εντύπωση που καλλιεργεί μεθοδευμένα ο νέος πρωθυπουργός της Βρετανίας, Αντι Μπέρναμ, ότι η χώρα του ψάχνει να βρει τον δρόμο της επιστροφής στην Ευρώπη.

Κάθε τόσο, ο Μπέρναμ προσθέτει ψηφίδες στην εικόνα της επιστροφής, με υπαινιγμούς και σκόπιμες ασάφειες. Προσφάτως, λ.χ., θυμήθηκε τη ρωσική παρέμβαση στο δημοψήφισμα, η οποία όμως δεν ήταν καθοριστική για το αποτέλεσμα. Πολύ μεγαλύτερο ρόλο έπαιξαν τα ψεύδη που αδιάντροπα πουλούσαν στον κόσμο βρετανοί πολιτικοί, με λαμπρή μόρφωση και κλασική παιδεία, παρακαλώ, παρά τα ρωσικά μποτ ή όπως αλλιώς τα λένε. Χθες, επίσης, στη Βουλή των Κοινοτήτων, ενίσχυσε με τις θέσεις του αυτή την εντύπωση. Είναι πρόδηλο, με λίγα λόγια, ότι ο Μπέρναμ αναθερμαίνει ένα ζήτημα, για το οποίο η Βρετανία είδε κι έπαθε μέχρι να κρυώσει.

Το κάνει όμως για εσωτερικούς λόγους και μόνο. Χτίζει από τώρα την εκλογική συμμαχία του 2030 και, για τον λόγο αυτόν, μαζεύει ευρωπαϊστές και μετανοήσαντες, που δεν είναι και λίγοι. Στο πρόσφατο συνέδριο των Εργατικών, άπλωσε δίχτυα στους σοσιαλιστές με το όραμα του πλήρους κράτους προνοίας. Τώρα τα ρίχνει σε ευρωπαϊστές και κοψοχέρηδες. Ομως και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του «Remain» στο δημοψήφισμα αναγνωρίζουν ότι η αναστροφή πορείας δεν γίνεται. Θα εξανεμιζόταν ό,τι απέμεινε από τη σοβαρότητα της χώρας τους…