Παλιμπαιδισμός και ψηφοθηρία

Εύκολα λες «να καταργήσουμε τις Πανελλήνιες», όπως λέει ο Καπετάν Καραμήτρος ο Εντιμος. Τι σημαίνει αυτό όμως στην πράξη και τι συνεπάγεται η κατάργησή τους; Χωλοί, κωφοί, τυφλοί, όλοι στον Αγιο Παντελεήμονα ή μήπως θα επιλέγουν τα πανεπιστήμια εκείνους που κρίνουν κατάλληλους; Και με ποια κριτήρια, με το απολυτήριο του Λυκείου; Επειτα, τα πανεπιστήμια πώς θα τα βγάλουν πέρα, διοικητικά και διδακτικά, με την εισροή του πλήθους των φοιτητών; Ακόμη κι αν η κατάργηση γινόταν αμέσως «με ένα νόμο και ένα άρθρο», που έλεγε κάποιος κάποτε, η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο με βάση το κριτήριο «όποιος θέλει και όπου θέλει», όπως την υπονοεί ο Καπετάνιος, θα σήμαινε πρακτικά τη διάλυση της Ανωτάτης Παιδείας, όπως ακριβώς η κατάργηση του εισιτηρίου θα κατέστρεφε τις δημόσιες συγκοινωνίες.

Φυσικά, αυτά δεν απασχολούν τον Καπετάνιο, του φτάνει να καλλιεργεί την προσδοκία του εξωπραγματικού στους πιο κουτούς και τους ευήθεις. Κατά τα λοιπά, «διακρίνεται για την εντιμότητά του», που είπε και κάποιος ελασίτης προσφάτως και μας έκανε να γελάσουμε, ας είναι καλά.

Να του αναγνωρίσουμε όμως του Καπετάνιου ότι σερβίρει την αρλούμπα με απαράμιλλο τρόπο, με έναν γλυκερό μπακαλιάρο, στα όρια του γλοιώδους: «Να καταργήσουμε τις Πανελλαδικές Εξετάσεις, ένα σύστημα που έχει δημιουργήσει τρομερό άγχος, πίεση στην πιο όμορφη ηλικία, την εφηβική ηλικία, που έχει μετατρέψει το Λύκειο από χώρο δημιουργίας σε εξεταστικό προθάλαμο των ΑΕΙ». Τα περί Λυκείου, ως χώρου δημιουργίας, είναι, υποθέτω, μια έμμεση αναφορά στις καταστροφές που προκαλούνται – ή δημιουργούνται, αν έτσι το θέλει ο Καπετάνιος – από τις καταλήψεις.

Το άλλο που πρέπει να παρατηρήσουμε είναι η ηλικιακή κλίμακα, που υπονοείται πίσω από την εξιδανικευμένη παρουσίαση της εφηβείας. Είναι η γνωστή ηλικιακή κλίμακα του ΣΥΡΙΖΑ, κατά την οποία ο τριανταπεντάρης λογίζεται ως «ημιπιτσιρικάς», που έλεγε ο σοφός Νίκος Βούτσης. Με βάση αυτά τα μέτρα, είναι λογικό ο Καπετάν Καραμήτρος να αντιμετωπίζει τους εφήβους σαν νήπια, που αντί να κοινωνικοποιούνται στην παιδική χαρά ταλαιπωρούνται τα καημένα με τις εξετάσεις.

Αν κάτι σας θυμίζει από το παρελθόν αυτός ο Καραμήτρος, δεν έχετε πέσει έξω. Είναι ο νεαρός Αλέξης Τσίπρας, με το μαλλί περικεφαλαία με λασπωτήρα, σε ηλικία 15 χρονών, στην εκπομπή της Αννας Παναγιωταρέα, να υπερασπίζεται τις καταλήψεις επί υπουργίας Αρσένη – μιλάμε δηλαδή για τη δεκαετία του 1990. Εκείνα που έλεγε τότε, ότι οι νέοι θέλουν χρόνο να ανακαλύψουν τον εαυτό τους, να ερωτευτούν, να ονειρευτούν κι άλλα σαχλά παρόμοια, αυτά πουλάει και σήμερα στους δεκαεπτάρηδες, για να πάρει την ψήφο τους. Είναι ο παλιμπαιδισμός δηλαδή, στην υπηρεσία της ψηφοθηρίας.

Και πάντως, αν σώνει και καλά θέλουμε ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια, ας το κάνουμε με τρόπο που δεν θα καταστρέφει την πανεπιστημιακή παιδεία της χώρας. Εφόσον το ζητούμενο είναι το πτυχίο, να απονέμεται με τη γέννηση, κατά την εγγραφή στο Ληξιαρχείο. Θα το διαλέγουν οι γονείς, εννοείται. Πώς το θέλετε το παιδί; Γιατρό, δικηγόρο, αρχιτέκτονα; Θα διαλέγουν με απόλυτη ελευθερία, χωρίς κανέναν περιορισμό. Ούτως ή άλλως, το πτυχίο δεν θα έχει την παραμικρή αξία, οπότε ας είναι ό,τι θέλει…

Να υπερασπιστώ τον Γιάννη τον Σγουρό, γιατί αδίκως τον βαράνε διάφοροι (και από το ΠΑΣΟΚ) για τα περί συνεργασίας με τη ΝΔ, σε περίπτωση κινδύνου ακυβερνησίας. Πράγματι, η θέση του είναι εκτός της επίσημης γραμμής του κόμματος, για την οποία μάλιστα έγινε μεγάλη φασαρία μέχρι να τη συμφωνήσουν στο ΠΑΣΟΚ και να πάψουν οι δημόσιες αντιπαραθέσεις απόψεων. Συνδυάστε όμως τη θέση του αυτή με την εμμονή του στο θέμα της μείωσης της σύνταξής του, το οποίο δεν χάνει ευκαιρία να το φέρνει στη συζήτηση, πάντα με το ίδιο πάθος, σαν να του συνέβη μόλις προχθές, σαν να είναι ο μόνος στον οποίον περιέκοψαν τη σύνταξη.

Αυτά τα δύο μαζί, μας οδηγούν στη διάγνωση: Ο κ. Σγουρός βρίσκεται πίσω στο 2011. Οι συντάξεις δεν έχουν μειωθεί ακόμη, ούτε έχει έλθει η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Συνεπώς, μην τον ζορίζετε τον άνθρωπο και μην του βάζετε δύσκολα. Δώστε του τον χρόνο που χρειάζεται. Ισως να βοηθούσε στην αποκατάστασή του, η υπέροχη εκείνη κωμωδία «Goodbye Lenin», με την κομμουνίστρια μαμά που μένει ξερή πριν από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και ξυπνάει μετά…