Οι νέοι και οι «μπάτσοι»

Συνεχίζω να διαβάζω διάφορους ευαίσθητους που τρέφονται από την αναταραχή, οι οποίοι εκθειάζουν τη λεγόμενη εξέγερση στη Γαλλία· που αποθεώνουν τον «λαό των νέων». Σπάζοντας το Παρίσι, υποτίθεται ότι «ο λαός των νέων» μας δείχνει όσα «γκριζάρουν το παρόν του» και «σκοτεινιάζουν το μέλλον του».

Δεν είναι η πρώτη φορά που η αριστερή διανόηση (και όχι μόνο) γλείφει με τέτοιο τρόπο τους νέους (ή μάλλον όχι όλους, αλλά εκείνους που τα σπάνε στους δρόμους). Είναι εύκολο πράγμα η κολακεία της αγέλης, επειδή απειλεί την κοινωνική συνοχή – όλοι αυτοί πιστεύουν ότι η διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής θα φέρει την επανάσταση. Δεν είναι η πρώτη φορά που εκθέτουν έτσι την ικανότητά τους να σκέπτονται την πολυπλοκότητα του κόσμου.

Στην Ελλάδα, τα ίδια έκαναν το 2008 στα μικρά Δεκεμβριανά μετά τον φόνο του Γρηγορόπουλου, τα ίδια και στη συνέχεια μετά τη χρεοκοπία με τους Αγανακτισμένους, τα ίδια και στα συλλαλητήρια των Τεμπών. Μπορεί να έχουν ασπρίσει τα μαλλιά τους, να μην μπορούν να μαζέψουν τις κοιλιές τους, αλλά το χούι πεθαίνει τελευταίο: μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση. Μέχρι να πέσει ο επικατάρατος καπιταλισμός. Και η Δύση – που πολύ ενοχλεί κάποιους η αντοχή της και η προσαρμοστικότητά της χωρίς να υποστέλλει τις αξίες της.

Δεν είναι βέβαια μόνο η αριστερή και η φιλελεύθερη διανόηση με τους νέους. Απ’ όσο καταλαβαίνω τα γαλλικά πράγματα, μαζί τους είναι ακόμα και ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν – που εφαρμόζει το διεθνώς καθιερωμένο «σύστημα Παυλόπουλος». Αφήστε τα παιδιά να το γλεντήσουν. Και πώς μεταφράζει αυτή την αφ’ υψηλού φροντίδα; Με την παρότρυνση στους αστυνομικούς (αλήθεια) να δείχνουν ενσυναίσθηση απέναντι στους ταραξίες και να προσεγγίζουν τους ταραξίες με παιδαγωγική διάθεση!

Καταπληκτικό. Η αστυνομία της σημερινής εποχής είναι κάτι προλετάριοι εκτεθειμένοι από παντού που, στις διαδηλώσεις, πρέπει να κατεβαίνουν στους δρόμους, γνωρίζοντας ότι προορισμός τους είναι να τους δέρνουν και να τους βρίζουν – είναι η σημερινή εξέλιξη του μοντεσοριανού τρόπου.

Τις λίγες μέρες της λεγόμενης εξέγερσης, όπου ο «λαός των νέων» τα σπάει και δεν πληρώνει, σύμφωνα με το συνδικάτο Alliance των αστυνομικών (που επικαλείται τον πρωθυπουργό Λεκορνί) έχουν τραυματιστεί, με σοβαρά και λιγότερο σοβαρά τραύματα, 937 αστυνομικοί. Κανένας δεν νοιάζεται γι’ αυτούς.

Αυτοί είναι όντως φτωχοί και αναλώσιμοι, χειραγωγήσιμοι, υποχείρια του ανθού της χώρας που μεράκλωσε και τα σπάει. Ο τελευταίος αριστερός που νοιάστηκε γι’ αυτούς ήταν ο Πιερ-Πάολο Παζολίνι, ο ιταλός σκηνοθέτης, που τους αποθέωσε κάποτε σε ένα πολυσυζητημένο ποίημά του εξαίροντας την προλεταριακή τους ταυτότητα. Για τους υπόλοιπους είναι σκέτοι μπάτσοι. Η δουλειά τους είναι, όπως τονίζει το συνδικάτο τους, «να εκτίθενται στη βία και να παραδίδονται στη δημόσια κατακραυγή».

Γι’ αυτούς τους λόγους, οι γάλλοι αστυνομικοί μήνυσαν το κράτος για έκθεση ανθρώπων σε κίνδυνο. «Οι αστυνομικοί δεν θα γίνουν, ούτε ασπίδες μιας πολιτικής επικοινωνιακής στρατηγικής ούτε εξιλαστήρια θύματα μιας διοίκησης που αρνείται να αναλάβει την ευθύνη των αποφάσεών της», γράφει στην ανακοίνωσή του το συνδικάτο τους.

Δυστυχώς γι’ αυτούς, αυτό έχουν γίνει. Απέναντι στον «λαό των νέων» δεν υπάρχει «λαός των μπάτσων». Είναι «μπάτσοι» σκέτοι, εχθροί του λαού, εργαλεία της «άρχουσας τάξης», μηχανές καταστολής των κινημάτων. Η δημόσια τάξη δεν έχει κοινωνικό στάτους. Λάθος επάγγελμα σε λάθος εποχή.

Γιατί είναι της μόδας το ΙΧ κόμμα σαν την ΕΛΑΣ του Τσίπρα; Επειδή ο αρχηγός κάνει ό,τι θέλει χωρίς επιπτώσεις. Εχει σήμερα τέσσερις, πέντε, έξι εκπροσώπους; Τους καταργεί με ένα νόμο και ένα άρθρο. Εγινε μια κόμπλα με ένα στέλεχος; Το στέλεχος αυτό διαγράφεται με τη μία, χωρίς να χρειάζονται ατέρμονες εσωκομματικές διαδικασίες και συνεδριάσεις, θόρυβος και χαμένος χρόνος.

Μετά την επίθεση του Μεγάλου Δασκάλου της Δημοσιογραφίας στον Νίκο Ανδρουλάκη και την αποδοκιμασία από πολλές πλευρές της επίθεσης αυτής, ο Αλέξης Τσίπρας έσβησε από τη λίστα των μελών της Πολιτικής Επιτροπής του κόμματος το όνομά του και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Ετσι κι αλλιώς, ο Μέγας Δάσκαλος μπορεί να συνεχίσει να παίζει τον ρόλο του Σουσλόφ χωρίς να έχει ορατή ταυτότητα. Ο Παναγιώτης Δουδωνής, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, θύμισε ότι κάπως έτσι ο Τσίπρας έσβησε και το όνομα του Γιώργου Σιακαντάρη. Ο Σιακαντάρης όμως, είναι ιδεολόγος, δεν είναι Σουσλόφ, οπότε ο πρόεδρος ανέτως μπορεί να τον ξεχάσει. Τα έκανε αυτά όταν το κόμμα είχε εκλεγμένα όργανα, δεν θα τα κάνει τώρα που δεν έχει;  Ρωτάει ο κόσμος: ο Αλέξης Τσίπρας επιμένει ακόμα να λογίζεται αριστερός; Γιατί, πού το πρόβλημα; Κι ο Στάλιν, που δεν τους έσβηνε μόνο, τι ήταν;