Οι μίζεροι

15:27 19/8/2026 - Πηγή: Τα Νεα

Επτά στους δέκα Ελληνες δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, σύμφωνα με απολογιστικά στοιχεία της Eurostat για το 2025. Ποσοστό 67,1%, το υψηλότερο στην ΕΕ, σχεδόν τετραπλάσιο του ευρωπαϊκού μέσου όρου (17,6%). Την έρευνα μοιράστηκε χθες ο Αδωνις Γεωργιάδης, με την ερμηνεία ότι είμαστε… μίζεροι, ότι οι πολίτες στην πλειοψηφία μας έχουμε μια «φυσική τάση» να τα βλέπουμε όλα πιο δύσκολα απ’ όσο είναι, ενώ καταλόγισε στα ΜΜΕ ότι «υπερτονίζουν τα άσχημα». Ζούμε, λέει, σε μια από τις ομορφότερες χώρες του κόσμου, μέσα στις 30 πλουσιότερες παγκοσμίως. Πάμε μπροστά με αισιοδοξία, μακριά από τους μίζερους.

Ας δούμε τι μετράει πραγματικά αυτός ο δείκτης, γιατί ο υπουργός τον διαβάζει όπως τον βολεύει. Η υποκειμενική φτώχεια δεν είναι εισοδηματικό μέγεθος. Είναι το πόσο ασφαλής νιώθει κανείς στη ζωή του. Ερευνητικά έχει αξία ακριβώς επειδή συμπυκνώνει ό,τι το επίσημο εισόδημα δεν πιάνει. Το χρέος, την ανασφάλεια εργασίας, τη στέγαση, τον πληθωρισμό στα βασικά, το κοινωνικό περιβάλλον. Αν συνέπιπτε πλήρως με τους αντικειμενικούς δείκτες, δεν θα άξιζε να μετριέται. Δεν είναι χαζοί όλοι οι μεγάλοι οργανισμοί που τον μετράνε.

Επίσης, το χάσμα της υποκειμενικής φτώχειας με την πραγματική δεν είναι ψευδαίσθηση. Η Ελλάδα βρίσκεται στη 2η χειρότερη θέση της ΕΕ σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού (27,5%, μετά μόνο τη Βουλγαρία), 1η στην ΕΕ για ηλικίες 25-54, με το ποσοστό να αυξάνεται κάθε χρόνο από το 2022 ενώ ο μέσος όρος της ΕΕ πέφτει.

Το «όλοι δεν έχουν προβλήματα;» του υπουργού είναι λοιπόν μισή αλήθεια. Ναι, οι πολίτες είναι ανασφαλείς και υπερεκτιμούν τη στέρησή τους σε σχέση με το πραγματικό μέγεθος, αλλά το πραγματικό μέγεθος είναι ήδη από τα χειρότερα της Ευρώπης. Δεν αποδομείς αυτή την απόκλιση σαν να συνέβη μαγικά, αγνοώντας την πραγματική βάση στην οποία πατά η ανασφάλεια. Υπάρχει, άλλωστε, σαφής διαφορά ανάμεσα στο «διαφωνώ με τη διάγνωση» και στο «χαρακτηρίζω τον πολίτη μίζερο». Το πρώτο είναι πολιτική θέση, το δεύτερο είναι μομφή στον χαρακτήρα.

Τέλος, για να συνεννοούμαστε: δουλειά των δημοσιογράφων δεν είναι να γράφουν πόσο όμορφη είναι η χώρα, είναι να ζητούν έλεγχο και λογοδοσία. Ενας υπουργός που ζητά το αντίθετο δεν ζητά λιγότερη μιζέρια. Ζητά περισσότερες δημόσιες σχέσεις.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords