Οι καιροί ου μενετοί

Επιστροφή και για το «Στίγμα» – τόσοι και τόσοι επέστρεψαν από τις διακοπές αυτού του περίεργου Αυγούστου, που άφησε πίσω του καταστροφές, πόνο, θλίψη, απογοήτευση και θυμό. Πολύ θυμό. Για όσα έπρεπε να γίνουν και δεν έγιναν για να αποτραπεί ή έστω να περιοριστεί ο πύρινος εφιάλτης που δεν άφησε ανέγγιχτη καμία περιοχή της χώρας. Επιστροφή λοιπόν, και καλοχαιρετώ τον καθένα ξεχωριστά και όλους μαζί, γιατί μαζί θα πορευτούμε για τη χρονιά που ξεκινάει, μια χρονιά προεκλογική – καλώς εχόντων των πραγμάτων, Κυριακή 16 Μαΐου 2027 ή το πολύ 23 του ίδιου μήνα θα έχουμε εκλογές, και ο καθείς ας πάρει τα μέτρα του κι εμείς τα δικά μας.

Γιατί οι καιροί είναι δύσκολοι και επιπλέον «οι καιροί ου μενετοί», που είπε κάποτε ο Περικλής και το κατέγραψε ο Θουκυδίδης για να φτάσει ως τις μέρες μας, προκειμένου να δηλώσει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για αναβολές και απαιτείται άμεση κινητοποίηση και δράση. Παντού δε. Και για όλους. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Για την κυβέρνηση, αν θέλει, που θέλει, να συνεχίσει να κυβερνά. Και για την αντιπολίτευση, ολόκληρη την αντιπολίτευση, που θέλει να την εκθρονίσει. Θεμιτές φιλοδοξίες για όλους. Αλλά στο τέλος της ημέρας ένας θα είναι ο κερδισμένος. Ολοι δεν γίνεται…

Καλώς σας βρήκα λοιπόν, καλό αποκαλόκαιρο να ευχηθώ – για καλό φθινόπωρο, καλό χειμώνα και τέτοια, άπαγε της βλασφημίας, καύσωνα σκληρό διανύουμε, πώς να αναφέρεις φθινόπωρα και χειμώνες – και θα ξεκινήσω με κάτι περίεργα συναισθήματα που μου έχουν γεννηθεί τις τελευταίες ημέρες, εκεί που ήμουν αραχτός και light στην παραλία, ρίχνοντας πού και πού καμιά κλεφτή ματιά στα sites.

Μήπως το 16 Μαΐου εκλογές (και δευτερευόντως 23) δεν είναι και τόσο σίγουρο; Διότι (δια)βλέπω ότι αυτή η σκόνη που σηκώνεται σε σχέση με τα ελληνοτουρκικά, δυσανάλογα μεγάλη νομίζω, σε σχέση με ό,τι εκπέμπεται από τους «απέναντι», μπορεί εν τέλει να αποδειχθεί ο «σπουδαίος» λόγος που απαιτεί το Σύνταγμα για μια έκτακτη, πρόωρη, προσφυγή στις κάλπες, πριν από τη λήξη της θητείας της κυβέρνησης. Μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά η υπέρμετρη δημοσιότητα που δίνεται για την παρουσία, ας πούμε, κάτι τουρκικών αλιευτικών στα μέρη μας, σε συνδυασμό με τις ηρωικού χαρακτήρα αναφορές του προέδρου Κυριάκου του Α’ στο Υπουργικό Συμβούλιο, κατ΄ αντιγραφήν σχεδόν των όσων δήλωσε στο «ΒΗΜΑ της Κυριακής» ο Γιώργος Γεραπετρίτης, ο υπουργός Εξωτερικών, μου φαίνονται «κάπως». Μου δίνουν την εντύπωση ότι κάποιος κρατάει μια τρόμπα και φουσκώνει ένα μπαλόνι.

Ξέρω πολύ καλά ότι το Μέγαρο Μαξίμου ξεκίνησε να «μετράει» με focus groups και οι μετρήσεις θα ενταθούν την προσεχή εβδομάδα, ενόψει ΔΕΘ, για να κορυφωθούν, αμέσως μετά, όταν οι εταιρείες θα κληθούν να «μετρήσουν» τον αντίκτυπο από τα μέτρα που θα εξαγγείλει ο Πρωθυπουργός στις 5 Σεπτεμβρίου στο Βελλίδειο.

Επαναλαμβάνω ότι δεν έχω κάτι χειροπιαστό, όχι. Μόνο μια (δι)αίσθηση, η οποία μου προκύπτει όχι μόνο από τα ελληνοτουρκικά, τα οποία η κυβέρνηση κρατάει πολύ ψηλά στην επικαιρότητα, αλλά και από τα όσα κυκλοφορούν για το πακέτο των παροχών που θα ανακοινώσει ο πρόεδρος Κυριάκος ο Α’. Το «πακέτο» αυτό, λοιπόν, ξεκίνησε τον Ιούνιο να ράβεται σε ένα κοστουμάκι της τάξεως των 1,2-1,4 δισ. ευρώ. Αρχές Ιουνίου, το size «τσίμπησε» λιγάκι σε φάρδος και έφτασε, με κάτι από ‘δώ, κάτι από ‘κεί, στα 1,6 δισ., «σταθερά και ακατέβατα». Και τώρα, επιστρέφοντας από τις διακοπές, πληροφορήθηκα εξ εγκύρου πηγής, που λένε και οι σοβαροί δημοσιογράφοι, ότι το κοστουμάκι διευρύνθηκε πλέον σε plus size μοντέλο της τάξεως των 2,5 δισ. ευρώ.

Βεβαίως, στο πακέτο συμπεριλαμβάνεται περίπου 1 δισ. που αντιπροσωπεύει η ρήτρα διαφυγής για την ενέργεια, άρα μόνο έμμεσα και μεσοπρόθεσμα θα την «ακούσουν» την παροχή οι πολίτες. Θα υπάρχει όμως, ως εξαγγελία…

Διότι κάνει διαφορά να ακούει ο άλλος «παροχές 1,5 δισ.», κι άλλο να του παίρνουν τ’ αφτιά οι (κυβερνητικές) ντουντούκες, ότι ο κιμπάρης, χουβαρδάς και έξω καρδιά Κυριάκος μοιράζει με τη μία 2,5 δισ. Σε μετράει διαφορετικά. Αναγκαία προειδοποίηση προς ενθουσιώδεις οπαδούς Μητσοτάκη, και όχι μόνο: να μην ξεχνάμε ότι σε μεγάλο ποσοστό τα πακέτα που ανακοινώνονται στις ΔΕΘ ισχύουν από τον επόμενο χρόνο. Οχι άμεσα. Οπότε μην απογοητεύεστε. Αυτά που (θα) κάνει ο Μητσοτάκης τώρα με τις παροχές, τα έχουν κάνει κι άλλοι πριν απ’ αυτόν…

Και είχαν αμφίσημο αποτέλεσμα.

Σε όλα αυτά, να προστεθεί, παρακαλώ, και η αυριανή «Κυριάκου ανάβασις» στη Βόρεια Ελλάδα, συνοδεία των ¾ του Υπουργικού Συμβουλίου. Αύριο, για να κόψει την κορδελίτσα στην επέκταση του μετρό Θεσσαλονίκης προς την Καλαμαριά – θα γίνει εν μέσω ισχυρού ταρατατζούμ, καθότι καθαρά προεκλογικό το σκηνικό. Αλλωστε έτσι προγραμματιζόταν, πριν ο αρχηγός αποφασίσει να μεταθέσει τις εκλογές για τον Μάιο. Και δεν θα μείνει εκεί. Μεθαύριο θα επισκεφθεί τη «δύσκολη» (έως και «εχθρική») Δυτική Μακεδονία, η οποία υποφέρει από τις επιπτώσεις της απολιγνιτοποίησης, και ο Κυριάκος ο Α’ έχει λάβει όλα τα μηνύματα πως στις εκλογές, όποτε κι αν αυτές πραγματοποιηθούν, η ΝουΔου κινδυνεύει από ισχυρό στραπάτσο. Οπότε, μεταβαίνει επί τόπου, μήπως και ανασχέσει τη φθορά. Δεν είναι εύκολο, αλλά να πω ότι στεναχωριέμαι κιόλας, δεν θα το πω. Καθένας εισπράττει τα επίχειρα των πράξεών του. Ο,τι κάνεις, αυτό θα πάρεις…

Κι οι υπόλοιποι; Αχ, οι υπόλοιποι. Μια ωραία ατμόσφαιρα. Ο πρόεδρος Τσίπρας προετοιμάζεται για το «του-κα-προ» unfair της ερχόμενης Τετάρτης, οπότε θα ανεβεί Θεσσαλονίκη να μας παρουσιάσει το οικονομικό πρόγραμμα του κόμματος ΕΛΑΣ – κι εμείς όλοι, αναπόφευκτα, θα θυμηθούμε εκείνο το αλήστου μνήμης «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» του 2014, το πρόγραμμα «πάρε κι εσύ, μπάρμπα, να ‘χεις να πορεύεσαι», που τον έφερε στην εξουσία.

Τώρα που είναι (υποτίθεται) πιο συνειδητοποιημένος και δηλώνει ότι «έχει αλλάξει», πιθανόν να έχει να μας πει κάτι πιο σοβαρό – αλλά κρατάω μικρό καλάθι. Μέχρι να δούμε τι θα βγάλει από το καπέλο. Εκείνη που δείχνει πως βιάζεται να την πέσει στον πρόεδρο Τσίπρα, πάντως, είναι η κυβέρνηση, η οποία όμως τι κάνει; Τον χτυπάει για το unfair να προηγηθεί του Κυριάκου, στην άνοδο των μυρίων του κράτους των Αθηνών στη Θεσσαλονίκη, και δεν περιμένει να δει τι θα πει το παλικάρι για να έχει και ουσία η κριτική της. Τέλος πάντων, ποσώς με απασχολεί το θέμα…

Ο Τσίπρας αυτά, το ΠΑΣΟΚ τι; Α, το ΠΑΣΟΚ! «Τι ‘χες, Γιάννη, ό,τι είχα πάντα» – μία από τα ίδια δηλαδή. Από τη μια παραγωγή σοβαρής πολιτικής κι από την άλλη άφθονη τροφή για τις παραπολιτικές στήλες. Είπε αυτό ο ένας, σχολίασε ένας άλλος αυτό που είπε ο πρώτος, μπήκε στη μέση ένας τρίτος που σχολίασε τους άλλους δύο, μετά ένας τέταρτος είπε να διευκολύνει την κατάσταση ερμηνεύοντας τι ήθελε να πει ο πρώτος που σχολίασε ο δεύτερος και τα μπέρδεψε ο τρίτος και, όπως καταλαβαίνετε, αυτοί θα πάμε σε εκλογές κι ακόμη θα πλακώνονται μεταξύ τους – σαν σε σαλούν στην Αγρια Δύση.

Εμένα η γιαγιά μου η Αρετούλα, θυμόσοφη γυναίκα, όταν έβλεπε κάτι τέτοια συνήθιζε να λέει «κακό χωριό τα λίγα σπίτια, παιδάκι μου»…