Οι εργαζόμενοι στην Pizza Fan…

Με ένα παράδοξο, μάλλον γραφειοκρατικού χαρακτήρα, καθώς δεν μπορώ να φανταστώ οτιδήποτε άλλο, θα ξεκινήσω σήμερα. Σύμφωνα με έγκυρες πηγές, που δεν επιδέχονται καμία αμφισβήτηση, έως αυτή την ώρα, κανένας από τους εμπλεκόμενους φορείς οι οποίοι αποκάλυψαν την απάτη με την Pizza FAN δεν έχει ζητήσει ή αποφασίσει να κλείσει η επιχείρηση και τα περίπου 120 υποκαταστήματα που διαθέτει.

Ούτε η ΑΑΔΕ, ούτε η Οικονομική Αστυνομία, ούτε η Εισαγγελία για την καταπολέμηση του μαύρου χρήματος. Ρώτησα γιατί συμβαίνει αυτό, και ομολογώ πως οι απαντήσεις που έλαβα δεν ήταν ξεκάθαρες. Κατέληξα στην ουσιαστικότερη, αυτή της γραφειοκρατικής αγκύλωσης.

Στην πιθανή ερώτηση «και γιατί είναι σοβαρό γεγονός ότι ουδείς έχει λάβει την απόφαση να βάλει λουκέτο στην Pizza FAN», υπάρχουν περί τις… 2.500 απαντήσεις, όσοι και οι εργαζόμενοι στην εταιρεία. Τουτέστιν, αν δεν κλείσει η «μαμά» εταιρεία, οι άνθρωποι δεν μπορούν να ενταχθούν στις ευεργετικές διατάξεις του νόμου που προβλέπει μια ελάχιστη αποζημίωση για εργαζόμενους που έχασαν τη δουλειά τους, όχι εκ δικής τους υπαιτιότητας. Δεν θα έχουν ασφαλιστικά δικαιώματα, και δεν θα λάβουν το επίδομα ανεργίας που είναι περίπου 500 ευρώ μηνιαίως.

Απευθύνθηκα και αρμοδίως για το ποια μπορεί να είναι η λύση στο θέμα αυτό. Η απάντηση που έλαβα, είναι πως η κυβέρνηση ενδιαφέρεται ζωηρά, να μην της σκάσει κανένα τέτοιο φασόλι εν μέσω προεκλογικής περιόδου – από το πουθενά 2.500 εργαζόμενοι στον δρόμο – αλλά «δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα, κι επίσης δεν υπήρχε κάτι να ζυγίσουμε στην υπόθεση αυτή, δηλαδή να διαλέξουμε να μη χάσουν τη δουλειά τους οι εργαζόμενοι και να κάνουμε τα στραβά μάτια μπροστά σε μιας τέτοιας έκτασης απάτη».

Θεώρησα λογική την απάντηση του κυβερνητικού παράγοντα, και θα προσθέσω απλώς ότι η κυβέρνηση δεν έχει ακριβή εικόνα για το πόσοι είναι πραγματικά οι εργαζόμενοι στην Pizza FAN. Στη «μαμά» εταιρεία εργάζονταν 550 εργαζόμενοι, αλλά ο αριθμός των εργαζομένων στα υποκαταστήματα είναι άγνωστος. Θεωρητικός είναι ο αριθμός που αναφέρεται.

Επίσης άλλο κυβερνητικό στέλεχος, με γνώση του χώρου της εργασίας, μου ανέφερε ότι ενδεχομένως η εταιρεία να μην κατεβάσει ρολά και να εξακολουθήσει να λειτουργεί υπό άλλη διοίκηση, αν ο τωρινός ιδιοκτήτης και βασικός κατηγορούμενος στην απάτη μεταβιβάσει τα ποσοστά του είτε σε συγγενικά πρόσωπα είτε σε κάποιον ενδιαφερόμενο επενδυτή.

Μύλος, γενικά. Σαν αυτούς που παράγουν το αλεύρι για την pizza…

Στο τεράστιο σκάνδαλο του μπάσκετ, που συνταράσσει το σύνολο του ελληνικού αθλητισμού, υπάρχει μια πτυχή, που δείχνει ότι όλο αυτό το σύστημα, πήγαινε αγκαζέ με το Μέγαρο Μαξίμου. Αγκαζέ όμως. Σαν κοριτσόπουλα που βγαίνουν στο νυφοπάζαρο της πλατείας. Ποια είναι αυτή η πτυχή; Οτι αυτός ο Λιόλιος «δικό μας παιδί», του Γρηγόρη και του θείου του δηλαδή, δεν ήρθε από το πουθενά. Δεν έπεσε από τον ουρανό. Δεν είδε φως και μπήκε. Σαρξ εκ της σαρκός της ΝουΔου ήταν, και είναι!

Προσέξτε λοιπόν να δείτε, τι έκανε η κυβέρνηση του λαοπρόβλητου προέδρου Κυριάκου του Α’, προκειμένου να καταφέρει αυτός ο Λιόλιος, και κάτι άλλοι σαν κι αυτόν, να καταλάβουν τις αθλητικές ομοσπονδίες, διότι περί κατάληψης επρόκειτο.

Ο υπουργός Αθλητισμού Λευτέρης Αυγενάκης υποχρεώθηκε (ξέρω τι λέω – δεν ήταν δική του… έμπνευση) να καταθέσει προς ψήφιση στη Βουλή, το 2021, τότε που μπάρμπας κι ανιψιός πήγαιναν καβάλα στ’ άλογο, διάταξη με την οποία θέσπιζαν πλαφόν ηλικιακό (τι ντροπή!!!) αλλά και θητειών, για να είναι κάποιος επικεφαλής μιας αθλητικής ομοσπονδίας. Με τον τρόπο αυτό, τον άθλιο και πραξικοπηματικό, η κυβέρνηση, αυτή η κυβέρνηση που είναι άσος στο πώς θα βιάζει τους θεσμούς και θα εργαλειοποιεί το Κοινοβούλιο για να τα καταφέρνει, έβγαλε από τη μέση τον ιστορικό ηγέτη του μπάσκετ Γιώργο Βασιλακόπουλο! Και «ανθ’ αυτόν, Γουλιμής», έβαλε στη θέση του αυτήν την απίθανη φιγούρα που ακούει στο όνομα, Λιόλιος. Αποθεώστε τους!..

Τον γνώριζε εξαρχής τον Λιόλιο ο πρόεδρος Κυριάκος ο Α’; Δεν το ξέρω, δεν έχω καμία σχετική ενημέρωση. Γνωρίζει όμως τον χώρο του μπάσκετ, ως μπασκετόφιλος που είναι. Αρα, όταν ο ανιψιός του ο Γρηγόρης τον ενημέρωσε για το μεγαλοφυές σχέδιο να αναλάβει ο Λιόλιος ως επικεφαλής της Ομοσπονδίας Μπάσκετ, λογικά θα ρώτησε, δεν μπορεί να μη ρώτησε.

Εγώ στη θέση του ακόμη και τι ομάδα είναι θα ρωτούσα. Αυτός μπορεί να μην είχε τέτοιες απορίες, αλλά αργότερα – το έχω γράψει ξανά εδώ αυτό – όταν έβλεπε τι γινόταν, πως έγερνε η διαιτησία προς την πλευρά μιας ομάδας, δεν αναρωτήθηκε ποτέ «τι κάνει αυτός ο Λιόλιος»; Εξυπνος άνθρωπος είναι.

Και να προσθέσω και κάτι ακόμη: η άθλια από κάθε άποψη νομοθετική ρύθμιση του ’21, είχε μεν ως κύριο στόχο τον Γιώργο Βασιλακόπουλο («ΠΑΣΟΚ μέχρι να σβήσει ο ήλιος»), αλλά εκτός από αυτόν, στόχευε στο να εξαφανίσει κάθε έρεισμα του Κινήματος στον αθλητισμό. Με την ίδια ρύθμιση πέταξαν έξω από Ομοσπονδίες, ιστορικά ονόματα του ελληνικού αθλητισμού, επί προεδρίας των οποίων τα αθλήματά τους, πήγαν τον ελληνικό αθλητισμό 10 βήματα μπροστά. Αναφέρω για παράδειγμα τον Βασίλη Σεβαστή στον Στίβο, τον Δημήτρη Διαθεσόπουλο στην Κολύμβηση, τον Δημήτρη Δημητρόπουλο στη Γυμναστική.

Για να λέμε λοιπόν τα πράγματα με το όνομά τους, θείος κι ανιψιός (και ειδικά ο θείος που ήταν και «μεταρρυθμιστής») ό,τι έκαναν, στην πραγματικότητα ήταν μια οργανωμένη προσπάθεια να εγκαταστήσουν στον αθλητισμό τη βαθιά Δεξιά, την καραδεξιά του χωροφύλακα! Αυτός ήταν ο εκσυγχρονισμός τους…

Μου άρεσε πολύ, πρέπει να παραδεχτώ, η απόφαση του προέδρου «ή εμείς ή κανείς» Τσίπρα, να συναγωνιστεί τον φίλο μου τον Δημήτρη Δανίκα ή τον εξαίρετο δικό μας κριτικό κινηματογράφου Γιάννη Ζουμπουλάκη, προτείνοντας μια φορά την εβδομάδα, μια ταινία. Αν και υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να φάει το ψωμί των ανθρώπων, θέλω να ελπίζω ότι δεν θα τα καταφέρει εν τέλει.

Αλλά είναι μια απόφαση παρακινδυνευμένη. Διότι προτείνεις εσύ μια ταινία αρχηγέ, και προτείνεις τη συγκεκριμένη, τον «Νονό» για να πάει όλων μας ο νους, στον πρόεδρο Κυριάκο τον Α’. Ούτε καν για κουίζ δεν μπορούμε να το εκλάβουμε. Σιγά το πράγμα. Ερχεται εν συνεχεία, ο άλλος ο εκπρόσωπος Μαρινάκης, και απαντάει με «Μαυρογιαλούρο» Λάμπρο Κωνσταντάρα (καθότι το παλικάρι δεν έχει και γνώση του τι παίζει στα social media). Κι αυτό ευκολάκι.

Αν όμως ρωτούσε θα του έλεγαν ότι τον πρόεδρο «ή εμείς ή κανείς» Τσίπρα, το Διαδίκτυο τον έχει ταυτίσει με τον λατρεμένο… «Ζήκο», που υποδύθηκε ο χαρισματικός Κώστας Χατζηχρήστος στην ταινία-σταθμό «Της κακομοίρας…» ή «Ο μπακαλόγατος»…

Κατά συνέπεια, μια σύσταση προς όλους: επιστρέψτε στην πολιτική πάραυτα, γιατί τα παιχνιδάκια αυτού του είδους, ούτε χαμόγελο, έπειτα από γαργαλητό στις πατούσες, δεν μπορούν να προκαλέσουν. Πρόκειται για κρυάδες…

Καμία σοβαρότητα…

Αντιθέτως βρίσκω αρκετά σοβαρή την έμμεση επίθεση που εξαπέλυσε κατά του δημάρχου Χάρη Δούκα, ο πρόεδρος «στο χιλιοστό» Τσίπρας, στον προαύλιο χώρο της Γκράβας, για το γνωστό θέμα με τη διαρροή αερίου. Τον έβαλε στο κάδρο των ευθυνών για τον αλαλούμ στο σχολικό συγκρότημα, λες και η Γκράβα κατασκευάστηκε τα τελευταία τρία χρόνια που είναι δήμαρχος ο Δούκας, και δεν προϋπήρχε, ακόμη και επί των ημερών του. Γιατί το έκανε; Εκτιμώ επειδή ο Δούκας, έπαψε να… βοηθάει πια. Οτι ενώ βλέπει πως το κόμμα ΕΛΑΣ-Τσίπρα πήρε τον κατήφορο, και αντιστοίχως ανεβαίνει το ΠΑΣΟΚ, δεν βγήκε να κάνει μια δηλωσούλα, να σταματήσει την κατηφόρα. Να δώσει λίγη τροφή στα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης να ξεκινήσουν πάλι το… κόκκινη κλωστή δεμένη, παραμύθι, περί της εσωστρέφειας του ΠΑΣΟΚ, το οποίο οσονούπω διαλύεται διότι προελαύνει ο Τσίπρας.

— Χάρη, εγώ σου το έχω ξαναπεί, δεν είναι καλό παιδί το παλικάρι. Ιδού η (μία!) απόδειξη…