Οι ατζέντες της κάλπης

Ας ανιχνεύσουμε τις πολιτικές ατζέντες με τις οποίες θα πάνε η κυβέρνηση και οι πολιτικές δυνάμεις στις εκλογές. Τα πύρινα μέτωπα που βρίσκονται σε εξέλιξη – όσο κι αν η κυβέρνηση επιχειρεί να τα μεταθέτει σε μία κλιματική μεταβλητή (πράγμα όχι λάθος) – εκ των πραγμάτων χρωματίζονται και για τις πολιτικές και διαχειριστικές ευθύνες. Υπό αυτό το πρίσμα προφανώς η κάλπη τώρα απομακρύνεται, ακριβώς λόγω των ανεπαρκειών που εμφανίζονται στα σημεία κρίσης. Ας μην ξεχνάμε ότι οι φωτιές αφορούν μια κυβέρνηση η οποία δεν βρίσκεται στον μήνα του μέλιτος. Αντίθετα σε τροχιά φθοράς.

Ενα πρώτο σημείο της δικής της πολιτικής ατζέντας λοιπόν θα είναι όχι απλώς να επανασυγκροτήσει ένα σχέδιο σταθερότητας και βεβαιότητας για τους πολίτες, αλλά και να δείξει πόσο αποφασιστική είναι στο κομμάτι της ασφάλειας.

Εδώ έρχεται ένας «σύμμαχος» για τη δεξιά στροφή της κυβέρνησης. Είναι τα γεγονότα στη Θέουτα, τα fake news και η στρατηγική της έντασης που επιχειρούν οι υπερδεξιές δυνάμεις με αφορμή ακριβώς τις μεταναστευτικές ροές. Ενα σημείο που δεν πρέπει να υποτιμήσει η Αριστερά ή που το προηγούμενο διάστημα η ίδια αμέλησε, αφού δεν μπόρεσε με σοβαρότητα και θεσμικότητα, την ίδια ώρα που θα αναδείκνυε το ανθρωπιστικό σκέλος των μεταναστευτικών ροών, να μην υποπίπτει και στο σφάλμα των ανοιχτών συνόρων.

Το τρίτο σημείο της ατζέντας έχει να κάνει με την καθημερινότητα. Αυτό είναι και το δυσκολότερο για τη σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη αφού δεν αρκεί απλώς και μόνο να συμπληρώνει τα κενά της αγοραστικής δύναμης με επιδόματα, αλλά θα πρέπει να προβεί σε ένα ολιστικό σχέδιο ανάταξης της αγοραστικής δύναμης του μέσου νοικοκυριού. Πράγμα ουτοπικό αφού η ίδια προφανώς έχει κάνει άλλες ιεραρχήσεις και προφανώς δεν είναι σε τροχιά σύγκρουσης με κανένα καρτέλ της οικονομίας.

Το θέμα είναι όμως όχι απλώς ποια θα είναι η ατζέντα που θα βάλει η κυβέρνηση ενόψει της κάλπης, αλλά κι αν μπορεί η αντιπολίτευση – στο σύνολό της τουλάχιστον, το προοδευτικό – να βάλει εκείνα τα δικά της σημεία που όχι απλώς θα αναδεικνύουν αδυναμίες, ανεπάρκειες και κρίσεις του σημερινού κυβερνητικού σχήματος, αλλά θα εμφανίζουν και ένα ανταγωνιστικό σχέδιο σε σχέση με πολύ βασικά ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας όπως είναι η κατάσταση του μέσου σπιτιού, η παιδεία, η υγεία, η διατροφή, ο χρόνος.

Παρότι είμαστε εν μέσω του θέρους και παρότι η κυβέρνηση φαίνεται πως εκδιπλώνει ένα διπλό πρόσωπο – από τη μία διαχείριση αλλά από την άλλη και προεκλογική μακρά στρατηγική –, το μπαράζ των νομοθετημάτων αλλά και λεπτομέρειες του νομοθετικού της έργου αποδεικνύουν ότι συνεχίζει να εμμένει σε ένα σχέδιο ιδεολογικής μακράς νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας για τη χώρα. Το ζήτημα για τις αντίπαλες δυνάμεις δεν είναι να φτιάξουν έναν καλύτερο νεοφιλελευθερισμό για τη χώρα αλλά να διαμορφώσουν ένα σοβαρό αντίπαλο δέος που να περιλαμβάνει στοιχεία ατζέντας για την επόμενη δεκαετία.

Στο πρόσωπο του Λάκη Χαλκιά η μακραίωνη παράδοση των Χαλκιάδων της Ηπείρου – με τον πατριάρχη του κλαρίνου Τάσο Χαλκιά – όχι απλά συνεχίστηκε αλλά και εμπλουτίστηκε με τα στοιχεία αυτού του μεγάλου λαϊκού τραγουδιστή που συνδύαζε το δημώδες στοιχείο με το αστικό. Δεν είναι τυχαίο πως μεγάλοι συνθέτες όπως ο Μαρκόπουλος τον εμπιστεύτηκαν διακρίνοντας αυτό το λεπτό και δύσκολο νήμα. Για παράδειγμα οι «Μετανάστες» (Μαρκόπουλου -Σκούρτη) όπου ο Λάκης συνερμήνευε με τη Μοσχολιού είχε και τα δύο στοιχεία: τη νοσταλγία της ιθαγένειας και τη σκληρή αστική κραυγή. Ολα αυτά συνοψίζονται στο έπος της «Φάμπρικας.»

Είναι προφανές πως το κλίμα είναι διαφορετικό σε σχέση με άλλες δεκαετίες. Δεν θα κανονικοποιήσουμε όμως τις πύρινες λαίλαπες. Ετσι κι αλλιώς και οι πολιτικοί και οι επιχειρησιακοί εκλέγονται και επιλέγονται ώστε να διαχειριστούν σχέδια κρίσεων. Αρα μια συζήτηση προωθητική που μπορεί να γίνει – αν θέλουμε να διασώσουμε τον όποιο φυσικό πλούτο της χώρας για τα επόμενα χρόνια – είναι πέραν μιας πίεσης προς την Ευρώπη για έναν διαφορετικό στρατηγικό συντονισμό και για μια κατανομή περισσότερων πόρων κι ένα σχέδιο πολιτικής προστασίας που να αφορά κάθε δήμο και κάθε περιφέρεια. Οπως ξέρουν τα δάση οι τοπικές κοινωνίες δεν τα ξέρει κανένας επιτελικός. Αυτό πρέπει επιτέλους να συζητηθεί.