Οι αντιφάσεις στις μετρήσεις

Και οι δύο τελευταίες μετρήσεις (Marc και Alco) καταγράφουν μια αντιφατική συμπεριφορά των ερωτώμενων εκλογέων. Από τη μία οι ίδιοι που σε όλα σχεδόν τα ποιοτικά στοιχεία των μετρήσεων λένε πως η χώρα δεν πάει καλά, πως χρειάζεται πολιτική αλλαγή και ότι γενικά οι προοπτικές είναι δυσμενείς, την ίδια ώρα δίνουν το υψηλότερο ακόμα και σήμερα ποσοστό στην πρόθεση ψήφου στην παρούσα κυβέρνηση.

Φαίνεται πως ακόμα μετράει το δίλημμα της λεγόμενης σταθερότητας. Το παραπάνω στοιχείο – και ανεξαρτήτως των υπόλοιπων δημοσκοπικών επιδόσεων των πολιτικών δυνάμεων κυρίως της αντιπολίτευσης – είναι το σοβαρότερο. Και αυτό που ίσως πρέπει να μετρηθεί σήμερα από τα πολιτικά και κομματικά επιτελεία. Ξανά: Διάθεση για πολιτική αλλαγή υπάρχει όπως και διαπίστωση πως η χώρα και η ζωή στην καθημερινότητα θα πάει χειρότερα.

Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό όμως όταν η τελευταία επταετία είναι αυτή που έχει παραγάγει συγκεκριμένα οικονομικά και καθημερινά αποτελέσματα βάσει των οποίων βγαίνουν ακριβώς αυτά τα δείγματα; Κοινώς, πώς γίνεται να επιδοκιμάζεται μια κυβέρνηση που έχει παραγάγει πολιτικές που δεν δίνουν θετική προοπτική;  Μέρος των αναλυτών βλέπει ως λόγο την ανεπάρκεια της προοδευτικής αντιπολίτευσης. Και εδώ βέβαια υπάρχει μια αντίφαση αφού η στήλη μπορεί να σας απαριθμήσει τουλάχιστον δύο κόμματα αυτή την περίοδο τα οποία κάνουν σοβαρή προγραμματική και δομική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση ανά πεδίο και την ίδια ώρα κατηγορούνται ότι δεν ασκούν τα καθήκοντά τους. Θα πάρουμε για παράδειγμα το ΠΑΣΟΚ που έχει κάνει μια σοβαρή και εξαντλητική δουλειά από τον Παύλο Γερουλάνο πάνω στη σύνοψη για το Ταμείο Ανάκαμψης σε σχέση με τη χώρα. Θα επικαλεστούμε επίσης το παράδειγμα του ΚΚΕ που δεν έχει σταματήσει τον κοινοβουλευτικό έλεγχο αλλά και ταυτόχρονα τη σχέση με την κοινωνία στο κομμάτι των κινημάτων. Παραθέτουμε μόνον δύο περιπτώσεις πολιτικών χώρων που δεν μπορεί κανείς να τους καταμαρτυρήσει ότι δεν ασκούν αντιπολίτευση στα πεπραγμένα του Μεγάρου Μαξίμου.

Αυτό που προφανώς λείπει περισσότερο σήμερα είναι εκείνο το στοιχείο που προωθητικά διαμορφώνει κοινωνικές συμμαχίες. Τη Νέα Δημοκρατία και σήμερα την ψηφίζει ένα πολύ δυναμικό κομμάτι των μεσαίων, οι συνταξιούχοι και όπως φαίνεται μεγάλο μέρος ακόμη των ΕΒΕ. Επαρκής δηλαδή συμμαχία κοινωνικών στρωμάτων που βγάζει πλειοψηφίες.

Τι λείπει από τους άλλους; Αν κάπου πρέπει να ξανακοιτάξει η Κεντροαριστερά στο σύνολό της είναι εκείνο το μεγάλο κομμάτι τον ψηφοφόρων που έχουν αποστασιοποιηθεί από την κάλπη ήδη από το 2019. Η παραπάνω στρατηγική δεν πρέπει να συγχέεται με τη στόχευση στο Κέντρο το οποίο είναι και μικρό – παρότι δυναμικό – και αυτή τη στιγμή επιμερίζεται κυρίως στη Νέα Δημοκρατία. Μια νέα συμφωνία με τους πολίτες αναζητείται και ένα πολιτικό σχέδιο με προοπτική που θα επαναφέρει τη συζήτηση όχι απλώς στην αποκατάσταση κάποιων όρων υλικής ευημερίας του προηγούμενου διαστήματος αλλά μια νέα κοινωνική κινητικότητα.

Θα πάρει τις αποφάσεις του τον Αύγουστο. Ως τότε βέβαια θα μετράει διαθέσεις και επιδόσεις. Και θα προσεύχεται ένα ήρεμο θέρος. Χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης πέρασε στην ψηφιακότητα τις αρρυθμίες των βουλευτών του με μια πρωτότυπη πλατφόρμα. Το ερώτημα όμως είναι τι γίνεται στην αναλογική ζωή. Η ακρίβεια και η ανασφάλεια από τη μία και η φθορά που αποδεσμεύει παραφωνίες α λα Βασίλη Φεύγα από την άλλη. Το σημείο που βρίσκεται η κυβέρνηση επιτείνει η μακρά εκλογική κούρσα. Εδώ ακριβώς συγκρούεται η επισφάλεια των βουλευτών της ΝΔ με το τείχος της δυσαρέσκειας των πολιτών.

Σοβαρό στοίχημα της Μαρίας Καρυστιανού είναι να διατηρήσει το εγχείρημά της με αύρα Τεμπών. Εξάλλου το δυστύχημα αυτό ήταν η αιτία και το ελατήριο για να εμπλακεί με την ενεργό πολιτική ενώ μην ξεχνάμε πως το όλο γεγονός πυροδότησε το μεγαλύτερο κίνημα πολιτών μετά το 1981. Ούτε εύκολο είναι για την επικεφαλής της Ελπίδας για τη Δημοκρατία ούτε αυτονόητο σε ένα ναρκοθετημένο πολιτικό σκηνικό που και πρώτες διαρροές καταγράφονται στην Αιόλου (στα νεότευκτα κεντρικά γραφεία του κόμματος) και κάποιες συσπειρώσεις στην προοδευτική όχθη. Η «αποτεμποποίηση» όμως του κόμματος, με την αποχώρηση του Βασίλη Κοκοτσάκη για παράδειγμα, συνδέεται με τις τελευταίες δημοσκοπικές πτώσεις.