Οι αυταπάτες του ΠΑΣΟΚ

Η συζήτηση στη Βουλή για τα «κόκκινα» δάνεια στις 3 και στις 4 Νοεμβρίου εξελίχθηκε σε σύγκρουση του υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκου Πιερρακάκη, με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη.

Στην ουσία του νομοσχεδίου, ο μεν Ανδρουλάκης επέσειε την απόσυρση από την κυβέρνηση του άρθρου 23, έπειτα από αντιδράσεις για τις επιπτώσεις του στους δανειολήπτες και κατηγόρησε την κυβέρνηση ως «νεροκουβαλητή των funds».

Από την πλευρά του, ο Πιερρακάκης επέμεινε στη νομοθέτηση που προνοεί για τη διαφύλαξη της δημοσιονομικής σταθερότητας  και επέκρινε τον Ανδρουλάκη για εσκεμμένη επιλογή ριζοσπαστικών θέσεων ένα μέρος των οποίων «τινάζει την μπάνκα στον αέρα». Εξήγησε μάλιστα ότι αυτή η στάση του ΠΑΣΟΚ εξηγείται από τον ανταγωνισμό του με την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα για τη δεύτερη θέση: «Μη γίνεστε Λαφαζάνης, για να τη βγείτε στον Τσίπρα από τα Αριστερά», είπε χαρακτηριστικά ο υπουργός στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Στο σημείο αυτό η συζήτηση πήρε χαρακτηριστικά προσωπικής σύγκρουσης. Ο Νίκος Ανδρουλάκης κατηγόρησε τον Κυριάκο Πιερρακάκη ότι την εποχή που η Νέα Δημοκρατία κυβερνούσε και συσσώρευε ελλείμματα, εκείνος ήταν στο ΠΑΣΟΚ. Σαν να του έλεγε: εσύ δεν δικαιούσαι να υπερασπίζεσαι τη ΝΔ, διότι κάποτε ήσουν μαζί μας.

Αυτού του τύπου οι κατηγορίες έχουν μεγάλο ποσοστό αυθαιρεσίας, επειδή περιέχουν μεγάλη αφαίρεση. Ο Πιερρακάκης, εύκολα, θα μπορούσε να πει στον αντίπαλό του ότι το σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν έχει μεγάλη σχέση με το κυβερνών ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη, αλλά ούτε και με το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας της κρίσης, το ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου που πλήρωσε ακριβά τον πόλεμο στον λαϊκισμό και την προσπάθεια η χώρα να παραμείνει στο ευρώ και στην ΕΕ.

Εύκολα θα μπορούσε να του πει ότι οι επιλογές των τελευταίων χρόνων έχουν μεταφέρει το κόμμα στην περιοχή του αντισυστημισμού, αλλοιώνοντας τη μεταρρυθμιστική φυσιογνωμία του. Η αλλοίωση αυτή είναι τόσο εντυπωσιακή, ώστε το κόμμα έχει εξωθήσει μακριά του τους περισσότερους απ’ όσους πάλεψαν γι’ αυτή τη μεταρρυθμιστική ταυτότητα – ο υποψήφιος για την ηγεσία Ανδρέας Λοβέρδος βρέθηκε εκτός, περίπου ως προδότης της παράταξης κι η Αννα Διαμαντοπούλου, που έχει παραμείνει, είναι εξόριστη στον άγονο νότιο τομέα της Αττικής και πιθανότατα δεν θα είναι καν στην επόμενη Βουλή.

Κερασάκι στην τούρτα: την ίδια περίοδο που ο Νίκος Ανδρουλάκης αντιμετωπίζει, ως μομφή, την πολιτική διαδρομή του Πιερρακάκη, το κόμμα του επιδίδεται σε μια συστηματική προσπάθεια προσέλκυσης στελεχών από τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλους σχηματισμούς της Αριστεράς. Η Χαριλάου Τρικούπη αναζητεί πρόσωπα που μέχρι πρόσφατα υπηρετούσαν άλλες πολιτικές παρατάξεις, υπερασπίζονταν διαφορετικές επιλογές και συχνά αντιπαρατέθηκαν σφοδρά με το ΠΑΣΟΚ – οι οποίοι μαζί τους φέρνουν και τα αντισυστημικά στερεότυπα.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης παραβλέπει ότι τα παλιά στελέχη του ΠΑΣΟΚ (Πιερρακάκης, Χρυσοχοΐδης, Μενδώνη, Φλωρίδης, Σκέρτσος, Γεραπετρίτης κ.ά.) πήγαν με τον Μητσοτάκη, επειδή, όσο κυβερνούσαν ακόμα οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, εκείνος αναδύθηκε ως η βασική πολιτική ενσάρκωση της επιστροφής στην κανονικότητα. Κι ότι αυτή η πεποίθηση εμπεδώθηκε τα χρόνια που ακολούθησαν. Παραβλέπει ότι οι μετατοπίσεις πασόκων στη ΝΔ είναι επιλογή που την υπαγόρευσαν οι έκτακτες συνθήκες της χώρας – και δικαιώθηκαν.

Το σημερινό ΠΑΣΟΚ που παλεύει να δείξει τη ριζοσπαστικότητά του προσπαθεί να βαφτίσει αποστάτες τα παλιά εκσυγχρονιστικά στελέχη του που πήγαν στη ΝΔ. Ενώ η ουσία είναι ότι, μετά τον Βενιζέλο, το ίδιο έχει αποστατήσει από την ιδεολογία και τις πολιτικές επιλογές που έφεραν την Ελλάδα πιο βαθιά στην Ευρώπη και στο ευρώ. Αυτή είναι η ουσία.