Οχι πόλεμο, μόνο ειρήνη!

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι ένα ολοκληρωμένο ισραηλινής τεχνολογίας σύστημα αντιαεροπορικής, αντιπυραυλικής και αντι-drone άμυνας, που θωρακίζει την ελληνική επικράτεια, ενώ ταυτόχρονα εμβαθύνει θεαματικά τη στρατηγική σχέση Ελλάδας – Ισραήλ. Προφανώς, ο πολυεπίπεδος αυτός ελληνικός θόλος αεράμυνας, που ενισχύει την αμυντική δυνατότητα της χώρας, έχει υψηλό κόστος: 3,035 δισ. ευρώ.

Είναι όμως το τίμημα της ασφάλειας: δυστυχώς για τη χώρα, οι εξοπλισμοί γίνονται διπλά απαραίτητοι επειδή η Τουρκία, που απομακρύνεται στρατηγικά από τον δυτικό κόσμο, έχει από καιρό εκδηλώσει στρατηγικές αναθεωρητισμού. Στο σημερινό διεθνές περιβάλλον, αυτή η διάσταση δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη – και ευτυχώς που η χώρα έχει δυνατότητες να δώσει τις πρέπουσες απαντήσεις.

Βέβαια, η άμυνα είναι συχνά στο μικροσκόπιο των πολιτικών, των ιδεολόγων της ειρήνης και πολλών ποιητών – όχι μόνο του προοδευτισμού αλλά και της δεξιάς και ακροδεξιάς συντήρησης. Γνωστές οι γκρίνιες τους – ο πολυδιασπασμένος χώρος του αριστερού προοδευτισμού ανασύρει τα παλαιά επιχειρήματα του επαναστατημένου λυρισμού για την ειρήνη, η λαϊκιστική Ακροδεξιά στις διάφορες εκδοχές της αντιπροτείνει άλλες στρατηγικές, διεκδικεί για τον εαυτό της το μονοπώλιο του πατριωτισμού και τις λύσεις του – προσδιορίζοντάς τες μέσω υπερπατριωτικής ρητορικής. Και τα δύο πολιτικά ρεύματα έχουν, επίσης, σε μεγάλο βαθμό οχυρωθεί στον περιρρέοντα αντισημιτισμό που συνήθως εμφανίζεται ως αντισιωνισμός, πιστεύοντας ότι έτσι μπορούν να πλήξουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Οσο για τον Σαμαρά, δεν είναι εναντίον της «Ασπίδας», θεωρεί όμως ότι η πολιτική του Μητσοτάκη έναντι της Τουρκίας είναι κατευναστική.

Οπως τον παλιό καλό καιρό, ο Σαμαράς ζητάει την τοπική σύγκρουση, μάλιστα σε μια εποχή που οι απειλές κατά της Ευρώπης γιγαντώνονται ξανά. Εχει ξεχάσει πόσο πληρώσαμε την τοπική σύγκρουση για το όνομα της Βόρειας Μακεδονίας, υπόθεση που στο τέλος τη χάσαμε κιόλας.

Ας μείνουμε όμως στην αριστερή αντιπολίτευση (συγκαταλέγω σε αυτή το ΠΑΣΟΚ). Καταλαβαίνω ότι η επική ονομασία «Ασπίδα του Αχιλλέα» κάνει κοντράστ με την ποιητική αφέλεια όσων, στην Αριστερά, γαλουχήθηκαν με την ιδέα μιας κιτς ειρήνης, που στην ουσία έγινε κίνημα προσαρμοσμένο στους στόχους της ΕΣΣΔ τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου.

Παρομοίως, σήμερα ο προοδευτισμός ξεσπαθώνει κατά της κυβέρνησης και των εξοπλισμών αποκαλώντας τη «κόμμα του πολέμου». Και γιατί είναι «κόμμα του πολέμου»; Επειδή σκέπτονται την αποτροπή του. Οσοι τα υποστηρίζουν αυτά είναι με τον μπαρουτοκαπνισμένο ποιητή της ειρήνης Φώτη Αγγουλέ, που μια Πρωτοχρονιά έγραφε: «Χρόνε καινούργιε, φέρε μας μαζί σου την Ειρήνη. / Φέρε στην Κόλαση ένα φως, στην έρημο μια κρήνη. / Φέρε της γονιμότητας το σπόρο μέσ’ στη μήτρα / της γης, που οι σπόροι καίγουνται χωρίς να βγάλουν φύτρα».

Είμαστε με την Ειρήνη, γιατί είναι καλή, ενώ ο πόλεμος είναι κακός. Με αυτό το σχήμα, ο προοδευτισμός απορρίπτει συλλήβδην την «Ασπίδα», χωρίς να προτείνει κάποια εναλλακτική δυνατότητα. Μάλιστα, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρας και Νέα Αριστερά ξεχνούν ότι οι κυβερνήσεις τους είναι που ξεκίνησαν τη στρατηγική προσέγγιση Ελλάδας – Ισραήλ, την οποία σήμερα καταγγέλλουν.

Περιμένοντας τον Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, για τη στερεότυπη επίθεση στην κυβέρνηση, ψηφίζω έως τώρα καλύτερη την ανακοίνωση της Νέας Αριστεράς. «Η κυβέρνηση μετατρέπει ξεκάθαρα την Ελλάδα σε πελάτη, προκεχωρημένο φυλάκιο και στρατιωτικό δορυφόρο του Ισραήλ», λέει το κάποτε ανανεωτικής καταγωγής σημερινό γκρουπούσκουλο – και το μόνο πράγμα που έχει πλάκα είναι ότι οι ακραιφνείς διεθνιστές υπερασπίζονται την εθνική ανεξαρτησία. Και η ασφάλεια; Η ασφάλεια ποτέ δεν ήταν κάτι υπολογίσιμο για επαναστάτες. Γι’ αυτό, άλλωστε, θέλουν τα λεφτά για την ασφάλεια να πάνε στο λαό. Είναι μόνιμη η αριστερή ευφορία πριν από το hangover.

Η Ελλάδα είναι μία από τις χώρες που διά του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη έκανε σαφή τη θέση της πλάι στη Γερμανία, όταν η γερμανική κυβέρνηση, χθες, ανακοίνωσε ότι πίσω από την απόπειρα επίθεσης με drone στο αεροδρόμιο της Λειψίας, πριν από μερικές ημέρες, βρίσκονται οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες. Είναι μια σαφής δήλωση, ακόμα μία φορά, επιλογής στρατοπέδου. Αν στη θέση του βρισκόταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (ο κανονικός Καραμανλής), θα το έλεγε ακόμα πιο λακωνικά: «Ανήκομεν εις την Δύσιν».

Ο Μητσοτάκης θέτει ακόμα μία φορά την εθνική προτεραιότητα: η Ελλάδα ανήκει πολιτικά, στρατηγικά και αξιακά στη δημοκρατική Δύση και συμπεριφέρεται αναλόγως. Στην περίπτωση της Ουκρανίας, στο παρελθόν, έχει περιγράψει τη σύγκρουση ως «γεωπολιτικά, στρατηγικά, υπαρξιακά» ευρωπαϊκή. Τη δήλωση αυτή την επαναλαμβάνει σήμερα, απευθυνόμενος όχι μόνο στο διεθνές αλλά και στο ελληνικό ακροατήριο, ενόψει εκλογών. Λέγοντας κάτι αυτονόητο, που όλη η αντιπολίτευση προσπαθεί να θολώσει σχετικοποιώντας το: ότι η ελευθερία και η πρόοδος των Ελλήνων είναι ταυτισμένες με τις αξίες του δυτικού κόσμου.

Ισως γι’ αυτό ενοχλεί τόσο εκείνους που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η καλύτερη θέση της Ελλάδας είναι λίγο μέσα στη Δύση και λίγο απέναντί της.