Ο θάνατος του κεντροαριστερού

Πόσα όνειρα [όχι πάντοτε ονειροπόλων αλλά και υπνοβατών], πόσες μάταιες και θνησιγενείς πρωτοβουλίες [58, Ελιά], πόσες διακηρύξεις ενότητας [και κοινού αγώνα;], πόσα σενάρια συνεργασιών [τα περισσότερα επί χάρτου κι εκ του πονηρού] και η λεγόμενη Κεντροαριστερά απεβίωσεν πλήρης ψευδαισθήσεων και νοθεύσεων.

Ο θάνατός της δεν οφείλεται σε κάποιο δομικό πρόβλημα της κεντρικής σύλληψης αλλά στην αφελή πρόβλεψη ότι οι έλληνες πολιτικοί βάζουν πρώτα το Καλό της χώρας ή την Ιδεολογία και δευτερευόντως το προσωπικό ή μικροκομματικό συμφέρον [ενώ ισχύει το αντίθετο].

Σιγά που θα δεχόταν ο ένας τον άλλον για Αρχηγό.

Σιγά που θα ενώνονταν οι εκατέρωθεν μηχανισμοί χάνοντας τα προνόμιά τους.

Σιγά που θα αναμειγνύονταν οι ιδεοληψίες τους, τις οποίες άπαντες θεωρούν ως «απαραβίαστα δόγματα».

Η Φιλελεύθερη Δημοκρατία θεμελιώθηκε μεν στις αρχές της ατομικής ελευθερίας και της νομικής ισότητας, αλλά και στον πολιτικό πλουραλισμό, δεν έχει όμως ακόμα πετύχει την κοινωνική και οικονομική δημοκρατία. Παρά ταύτα, δεν υποκύπτει στους μύθους για τους Παραδείσους της Λαϊκής Δημοκρατίας [sic] και στις σειρήνες για την επαναστατική γυμναστική των δήθεν ριζοσπαστών, που θα πάρουν κάποια ιστορική ρεβάνς.

Η σύγχρονη αντίληψη για Σοσιαλιστική Δημοκρατική Αριστερά προσεγγίζει την κοινή μοίρα των ανθρώπων, την αίσθηση του συν-ανήκειν, χωρίς επινενοημένες ιστορικές αφηγήσεις της Ιστορίας, που προβάλλονται επιλεκτικά και με μικροπολιτικό σκοπό. Η ελληνικότητα, μέσα στο πλαίσιο της οικουμενικότητας των δικαιωμάτων, δεν προκαλεί ρωγμές στην πολυπολιτισμικότητα ή στην κοινωνική συνοχή και δεν καλλιεργεί συμπλέγματα ανωτερότητας φυλής ή αίματος. Μέσα από τις Αξίες του Ανθρώπου θ’ αντιμετωπιστούν η νεοβαρβαρότητα του φασισμού/ρατσισμού και οι κίνδυνοι της ηθικής χρεοκοπίας των νέων τεχνολογιών. Η μεταμόρφωση της κοινωνίας των ισότιμων μελών για άλλους συνιστά μία ρομαντική ουτοπία, για άλλους μία κρυφο-αναρχία, για άλλους μία αποτυχούσα αυτοδιαχείριση, για άλλους μία ξεπερασμένη χριστιανική προσέγγιση, για άλλους έναν ασαφή ουμανισμό, για άλλους ένα επιστημονικό πείραμα και για άλλους ένα προστάδιο του Κομμουνισμού.

Σε κάθε περίπτωση ο αριστερός δημοκρατικός σοσιαλισμός, είτε ως ηθικό ιδανικό είτε ως κοινωνικό πρόταγμα, χωρίς αναφορά σε συγκεντρωτισμούς και δογματισμούς, δεν πρέπει να παρασύρεται σε μοντέλα ομοιομορφίας και μαζοποίησης των ατόμων/πολιτών.

Η απελευθέρωση των ανθρώπων δεν συντελείται μέσω της «αυτοματοποιημένης» χειραγώγησης ή της υποταγής σε σύμβολα και ηγέτες, αλλά με σχεδιασμένη παρέμβαση καταπολέμησης των ανισοτήτων και του κοινωνικού αποκλεισμού, της περιθωριοποίησης ομάδων. Το κοινωνικό κράτος, το κράτος δικαίου, ο εκδημοκρατισμός των θεσμών, οι διαρκείς μεταρρυθμίσεις [με συναίνεση] σε Παιδεία, Υγεία, Ασφάλιση κ.λπ., η προστασία των πολιτών χωρίς βία και καταστολή και η ενθάρρυνση της λειτουργίας των τοπικών φορέων συγκροτούν το νέο αξιακό πλαίσιο της Σοσιαλιστικής Δημοκρατικής Αριστεράς.

Η λύση θα έρθει από τους δημοκρατικούς, προοδευτικούς και αριστερούς πολίτες που θα συγκροτήσουν τη Σοσιαλιστική Δημοκρατική Αριστερά, χωρίς αποκλεισμούς και αφορισμούς.

ΥΓ: Στο ερώτημα αν το ιστορικό [κι όχι το «αλλοιωμένο»] ΠΑΣΟΚ μπορεί ν’ αποτελέσει τον πυρήνα μιας τέτοιας πρωτοβουλίας δεν υπάρχει έτοιμη, ούτε εύκολη απάντηση.

Ισως αν κάποιοι της κοινωνίας των πολιτών σηκωθούνε από τον καναπέ της παλαιάς δόξας τους και μιλήσουν τη γλώσσα της ειλικρίνειας και της συνέπειας, ίσως τότε… να αφυπνιστούν οι έχοντες τα ηνία.

Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός