Ο άνθρωπος χωρίς παρελθόν

Διάβασα χθες στον Στέφανο Κασιμάτη ότι ο Αλέξης Τσίπρας είπε: «Δεν επιτίθομαι στο ΠΑΣΟΚ». Αφού δεν «επιτίθοται», τότε γιατί πήγε στο Ηράκλειο; Γιατί πήγε δηλαδή στο βασίλειο, τρόπον τινά, του Νίκου Ανδρουλάκη, ο οποίος αισθάνεται εκεί σαν στο σπίτι του και, όπως λένε όσοι ξέρουν, έχει καταφέρει να συσπειρώσει στο ΠΑΣΟΚ ακόμα και πρώτης γραμμή στελέχη του άλλοτε ΣΥΡΙΖΑ;

Οκ, πήγε για το photo bombing. Να γυρίσει στα χωριά, να βγει φωτογραφίες με τα χέρια στην τσέπη γύρω από λασπωμένους αγρότες, να πιει ρακές, να ακούσει μαντινάδες και να κάνει δηλώσεις. Αλλά πέραν αυτού; Δεν πήγε επιθετικά, να δει παλιά στελέχη και να τεστάρει τα αντανακλαστικά παλιών αριστερών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τον ίδιο και το προσωπικό του κόμμα;

Απ’ ό,τι πάντως μου λένε οι φίλοι μου στην Κρήτη, αντί για επίθεση χρειάστηκε να παίξει άμυνα· επειδή διαπίστωσε ότι είναι περισσότερο μόνος απ’ ό,τι ανέμενε. Προσωπικά, περίμενα ότι θα μπορούσε να αντισταθμίσει την απώλεια του Γιάννη Μιχελογιαννάκη με κάποια στιβαρά στελέχη από τον ΣΥΡΙΖΑ – επειδή πάντα ο στόχος είναι «τα ψηφαλάκια πάλι που μπαίνουνε», όπως θα έλεγε ο ηρωικός γιατρός που προτίμησε τον Ανδρουλάκη. Αλλά αυτά δεν εμφανίστηκαν. Μαθαίνω ότι δεν επιδίωξε να τον συναντήσει ούτε ο Σπύρος Δανέλλης.

Ομως η απογοήτευση του Τσίπρα είναι έκδηλη επειδή μοιάζει να ναυάγησαν πολλά ειδύλλια και επαφές με τοπικούς παράγοντες (ακούω τα ονόματα Λεονταράκης, Χατζηγιαννάκης, Περισυνάκης, στους οποίους ο Τσίπρας είχε εναποθέσει ελπίδες ανάπτυξης της βάσης στην ανατολική Κρήτη). Σε συνδυασμό με τις απογοητεύσεις που εισπράττει από τις δημοσκοπήσεις, κατανοώ ότι βρίσκεται σε δύσκολη θέση· κι ότι μάλλον έχει ψυλλιαστεί ότι δεν φτάνει να αποκαλέσει ένα πολιτικό σχέδιο «ριμπράντινγκ», για να ξαναζήσει παλιές δόξες.

Τη συνταγή την ξέρουμε. Το επόμενο διάστημα θα αναθεωρήσει τη σημερινή του στάση στα πράγματα. Βλέπω να κόβει τις αλεξιπτωτίστριες και τους αλεξιπτωτιστές που τον εκπροσωπούν στην τηλεόραση και, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, να επαναπατρίσει στο προσωπικό του κόμμα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που κάπως τους ξέρει ο κόσμος – επιλογή που ήδη είναι δίκοπο μαχαίρι, επειδή πάντα υπάρχει ο φόβος να αρχίσουν να εκφράζονται πολλοί δυσαρεστημένοι, που έχουν εισπράξει την περιφρόνηση της στάσης του.

Στη συνταγή αυτή, προφανώς, εκείνος δεν φταίει σε τίποτα. Εκείνος είναι άχραντος, αμόλυντος, άφθαρτος, κακιά σκουριά δεν τον πιάνει. Οπως επίσης είναι πάντα αριστερός – πολύ αριστερός. Τόσο αριστερός που, όπως είπε χθες σε συνέντευξή του στο ΚΡΗΤΗ TV, δεν συγκυβέρνησε ποτέ με τη Δεξιά. Ποτέ των ποτών!

Είναι ο άνθρωπος χωρίς παρελθόν. Ποτέ δεν ήταν συνεταίρος του Πάνου Καμμένου. Ποτέ δεν έκανε τα στραβά μάτια όταν ο Καμμένος απευθυνόταν στην τότε αντιπολίτευση, προτρέποντας τους βουλευτές της να πέσουν «στα τέσσερα». Ποτέ δεν φωτογραφήθηκε με τον Καμμένο με στολή παραλλαγής, ποτέ μετά το δημοψήφισμα, τα capital controls και τη δυσοίωνη προοπτική της χώρας δεν είχε αφήσει τον Καμμένο να εγγυάται τα βασικά φάρμακα και την ασφάλεια με τον στρατό. Ποτέ, μετά τη δεύτερη νίκη του, το φθινόπωρο του 2015, δεν προτίμησε εκ νέου τον Καμμένο ως συνεταίρο αντί, π.χ., του Σταύρου Θεοδωράκη. Ποτέ δεν έκανε μεταγραφή στον ΣΥΡΙΖΑ τη Ραχήλ Μακρή· ούτε τον Τέρενς Κουίκ, ούτε την Ελενα Κουντουρά…

Ποτέ. Ο άνθρωπος αυτός δεν έχει παρελθόν, Μόνο ένα μίζερο παρόν, που προοιωνίζεται ένα ακόμα πιο μίζερο μέλλον· μιας ομαδούλας ανίσχυρης στης Βουλής τα έδρανα. Δεν βαριέσαι, δουλίτσα να υπάρχει.

Η προχθεσινή μέρα στην Αθήνα περιείχε μια προσπάθεια να μετατραπεί το κέντρο της πόλης σε σκηνικό εξέγερσης. Φοιτητές έστησαν σκηνές στο Σύνταγμα με πρόθεση να μείνουν εκεί, διαμαρτυρόμενοι δήθεν για την ακρίβεια της στέγης.

Πληρώνουν όντως ακριβά, όλοι όσοι μένουμε στο ενοίκιο πληρώνουμε ακριβά, αλλά δεν είναι δουλειά του κράτους να μας καλύπτει το κόστος. Δεν είναι δουλειά του κράτους να λύνει τα προβλήματά μας. Στα δικά μου χρόνια, οι φοιτητές που δεν τους έφτανε το οικογενειακό εισόδημα συμπλήρωναν δουλεύοντας – και σήμερα φοιτητές που νοιάζονται για το μέλλον τους διαβάζουν και δουλεύουν ταυτόχρονα, δεν προπονούνται για κομματάρχες και συνδικαλιστές, για προνομιούχους του δημόσιου ταμείου.

Εν πάση περιπτώσει, με τη βοήθεια και της βροχής (ποιος κάνει επανάσταση χωρίς ζεστά σκεπάσματα;), οι σκηνές αποσύρθηκαν σήμερα και η πόλη έχασε τη χρυσή ευκαιρία να χρησιμοποιηθεί το κέντρο της σαν σκηνικό μιας ακόμα οιονεί εξέγερσης – κατά μίμηση όσων συμβαίνουν στη Γαλλία.

Τέτοιο κίνημα δήθεν οργής, από βουτυρόπαιδα, είναι κατανοητό ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει ως πρότυπο. Αλλωστε τους ξέρουμε πια καλά όλους αυτούς τους ιδεολόγους. Ζήσαμε τον μηδενισμό τους στο πρώτο μισό της περασμένης δεκαετίας, ζήσαμε και τον κυβερνητισμό τους. Εχουμε αποκτήσει αντισώματα που δεν έχουν στη Γαλλία.