Ντροπή!

Υπάρχει η λέξη «ντροπή» στον αθλητισμό; Ορισμένοι θα πουν πως ύστερα από βαριές ήττες, ναι, μπορούμε να την εκστομίσουμε. Αλλοι πάλι θα ρωτήσουν τον Λούκα Μόντριτς και τον Βασίλη Σπανούλη γιατί αμφότεροι δεν δίστασαν να μιλήσουν για «ντροπή» το περασμένο Σάββατο και μιλώντας για τις αποτυχίες των ομάδων τους.

Της Εθνικής Κροατίας και του (μπασκετικού) Αρη. Σκληρό; Ναι. Ισως όμως να αγγίζει και την πραγματικότητα, μολονότι υπό κανονικές συνθήκες αναφερόμαστε σε παιχνίδι και η έννοια της ντροπής δεν θα έπρεπε να βρίσκεται στο λεξιλόγιο.

Γιατί όταν φεύγεις από το γήπεδο και ντρέπεσαι για τον εαυτό σου, αυτό (πρέπει να) συμβαίνει μόνο όταν νιώθεις άβολα για το έλλειμμα προσπάθειας ή για το γεγονός πως ήσουν οκνηρός απέναντι σε διψασμένο αντίπαλο.

Η Κροατία όντως έδειξε ένα σύνολο που αποτελείτο από παίκτες-θεατές στο χορτάρι. Απλά παρακολουθούσαν μια παράσταση των παθιασμένων Αγγλων του Κέιν που δεν σταμάτησαν παρά μόνο όταν έφτασαν στο 7-0 στη Ρέικα.

«Βρίσκομαι στην εθνική ομάδα εδώ και 20 χρόνια και, για πρώτη φορά, νιώθω ντροπή μετά έναν αγώνα», είπε χαρακτηριστικά ο γερόλυκος κάπτεν της Εθνικής Κροατίας, ο χαφ με τα 41 χρόνια στις πλάτες του.

Και ο Σπανούλης; Αυτός κι αν ξέσπασε μετά το φινάλε και την ήττα του Αρη στην Καρδίτσα κατά την πρεμιέρα της πρώτης κατηγορίας για το πρωτάθλημα του μπάσκετ.

«Το να λέμε ότι υπάρχει πίεση και φόβος είναι ντροπή για εμένα. Οι παίκτες ξέρουν πού έχουν έρθει. Η ομάδα έχει απαιτήσεις και όραμα, με πολύ κόσμο πίσω της.

Ντροπή η εικόνα που δείξαμε μπροστά σε τόσο κόσμο. Δεν με αντιπροσωπεύει αυτό που δείξαμε. Οταν είσαι μια καινούργια ομάδα πρέπει να είσαι διψασμένη.  

Οποιος δεν μπορεί να αντέξει την πίεση, δεν θα συνεχίσει. Δεν είναι απειλή, είναι η φιλοσοφία της ομάδας».

Ο Σπανούλης υπήρξε καταιγιστικός στις τοποθετήσεις του. Κάτι ανάλογο είχαμε ακούσει και μετά τα χαστούκια από τους Ρουμάνους και τους Πορτογάλους στην εθνική ομάδα και στα προκριματικά του Παγκοσμίου.

Η ευθύνη, συνεπώς, ανήκει ολοκληρωτικά στους παίκτες; Ο κόουτς δεν ευθύνεται ούτε στο ελάχιστο; Οι παίκτες πρέπει να αναλογιστούν πού έχουν έρθει και ο κόουτς πετά την μπάλα στην εξέδρα για το αν έχουν/ βρίσκουν κίνητρο ή όχι;

Δεν είναι ακριβώς έτσι. Οχι πως τα πάντα πρέπει να βαραίνουν τον Σπανούλη. Αλλά αυτό μοιάζει με την τακτική του Αταμάν που «έδινε» τους παίκτες όταν αγωνίζονταν σε χαμηλές στροφές και έδειχναν κατώτεροι των περιστάσεων. Εν αντιθέσει με άλλους, ίσως τον Ομπράντοβιτς, που όλες οι παρατηρήσεις και η κριτική μένουν εντός των τειχών.

Με απώτερο στόχο να μην υπάρξει άλλη «ντροπή». Είτε μέσα είτε έξω από τα αποδυτήρια…

Keywords